τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»
(ἀρ. τ. 4253,09.02.2012)
Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ» 

.            Ταξιδεύουμε. Ξεναγὸς στὸ ταξίδι μας ἡ Ἁγία Γραφή. Περνᾶμε ἀπὸ μιὰ ἐρημικὴ παραλία. Θάλασσα, ἥλιος καὶ ἄμμος. Ἡ ἀπέραντη γαλάζια ἐπιφάνεια, ποὺ σβήνει στὴ λευκὴ γραμμὴ τοῦ γιαλοῦ. Καὶ ἐκεῖ στὸν ἔρημο χῶρο ἕνα δένδρο: εἶναι φοίνικας. Ἕνας καταπράσινος κορμὸς στεφανωμένος ἀπὸ μιὰ πράσινη φούντα. Χαριτωμένο δέντρο, ποὺ σπάζει τὴ μονοτονία τοῦ τοπίου, τὴν κουραστικὴ ἁπλωσιὰ καὶ δίνει χάρη καὶ ὀμορφιά. Ὁ ταξιδιώτης ποὺ περνάει εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν εὐχαριστηθῆ ἀντικρίζοντας αὐτὸν τὸν φοίνικα στὴν ἀπόμακρη παραλία. Εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν ψιθυρίση: τί ὄμορφο δέντρο σ’ αὐτὴ τὴν θέση…
.             Συνεχίζουμε τὸ ταξίδι μας. Τώρα φθάνουμε στὴν περιοχὴ τῆς Ἱεριχοῦς. Ἁπαλοὶ λόφοι, ἀνοιχτὲς γραμμές, ἔδαφος ποὺ κάποτε ἦταν λάσπη. Γυμνό τὸ τοπίο. Ἀλλὰ ὄχι. Νά! Κοντά μας ἕνα σωρὸ τριανταφυλλιές. «Φυτὰ ρόδου» σκορπίζουν τὸ ἄρωμά τους στὸν ἄχαρο δρόμο. Οἱ τριανταφυλλιές: χαρούμενες, εὐωδιαστὲς πινελλιὲς στοὺς λόφους τῆς λάσπης.
.           Προχωρᾶμε. Προχωρᾶμε γοργά. Βρισκόμαστε σὲ μιὰ πεδιάδα. Μπροστά μας τὸ χάρμα τοῦ ἐλαιοστασίου, φορτωμένα μὲ καρπὸ ἐλαιόδεντρα. Χαρὰ γιὰ τὰ μάτια, ὑπόσχεση εὐτυχίας γιὰ τὸν καλλιεργητή. Μιὰ «ἐλαία εὐπρεπὴς» καὶ «κατάκαρπος» πόσο ξεκουράζει καὶ χαροποιεῖ. Πόσο τονώνει τὴν ἐλπίδα.
.            Τὸ μάτι μας ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ σταθῆ ἐδῶ. Πρόκληση καὶ πρόσκληση γιὰ τὸ βλέμμα μας ὁ πλάτανος, ποὺ ὑψώνεται στὸ βάθος. Γεροδεμένος, δυνατός, μὲ βαθιὲς ρίζες τινάζει τὰ κλαδιά του πρὸς τὰ ὕψη. Ἀνοίγει τὰ χέρια του πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις, ἀληθινὸς βασιλιὰς τῆς κοιλάδας. Ὁ δυνατός, ὁ μεγάλος πλάτανος.
.       Ταξιδεύουμε. Ξεναγὸς στὸ ταξίδι μας ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ Ἁγία Γραφή. Στὸ εἰκοστὸ τέταρτο κεφάλαιο τῆς Σοφίας Σειρὰχ μᾶς μιλάει γι’ αὐτὰ ποὺ εἴπαμε ὡς τώρα: «ὡς φοῖνιξ ἀνυψώθην ἐν αἰγιαλοῖς καὶ ὡς φυτὰ ρόδου ἐν Ἱεριχώ, ὡς ἐλαία εὐπρεπὴς ἐν πεδίῳ καὶ ἀνυψώθην ὡς πλάτανος» (Σοφ. Σειρ. κδ´ 14). Ὅπως φαίνεται, τὸ βιβλίο τοῦ Θεοῦ μᾶς ἔκανε αὐτὴ τὴν ξενάγηση, γιὰ νὰ μᾶς δείξη τὸν φοίνικα, τὴν τριανταφυλλιά, τὴν ἐλιὰ καὶ τὸν πλάτανο. Καὶ νὰ μᾶς πῆ ὅτι ὅλα αὐτὰ συμβολίζουν κάτι ἄλλο: τὴν σοφία τοῦ Θεοῦ. Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ μιλώντας στὸ 24ο κεφάλαιο τῆς Σοφίας Σειρὰχ παρομοιάζει τὸν ἑαυτό της μὲ φοίνικα, τριανταφυλλιά, ἐλιὰ καὶ πλάτανο…

*   *   *

.          Μακάριος ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἔμαθε νὰ ἀγαπάη καὶ νὰ διψάη τὴν σοφία τοῦ Θεοῦ. Μακάριος ἐκεῖνος ποὺ θεωρεῖ τὴν σοφία τοῦ Κυρίου σὰν τὸ πιὸ ἀκριβὸ πράγμα πάνω στὴν γῆ καὶ παρακαλεῖ τὸν Πλάστη νὰ τοῦ μεταγγίση ἔστω καὶ λίγες σταγόνες ἀπὸ τὴν σοφία αὐτή.
.             Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ εἶναι γεμάτη ὀμορφιὰ καὶ χάρη. Δὲν εἶναι κάτι στεγνό, κάτι ξερό, ποὺ ἔχει σχέση μόνο μὲ τὸ μυαλό. Μοιάζει μὲ φοίνικα χαριτωμένο, φυτεμένο σὲ ἐρημικὴ ἀκτή. Μοιάζει μὲ τριανταφυλλιά, ποὺ μεταμορφώνει μὲ τὴν ὡραιότητά της τὸ πιὸ ἄχαρο τοπίο. Φορτωμένη μὲ ἀνέκφραστη ὡραιότητα μεταφυτεύει τὴν ὡραιότητα αὐτὴ καὶ στὸ πνεῦμα καὶ στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, στὸν ὁποῖο μεταδίδεται. Κάνει τὴν ἔρημη χώρα ποὺ εἶναι μέσα του νὰ ἀλλάξη ὄψη. Προσδίδει στὸ πρόσωπό του μιὰ οὐράνια ἀπόχρωση, μίαν ἄυλη ὀμορφιά.
.            «Ὡς πλάτανος ἀνυψοῦται» ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ. Πανίσχυρη, σταθερή, ρωμαλέα. Εἶναι μιὰ σοφία ποὺ δὲν ἔχει τὴν ἀδυναμία τῆς ἀνθρώπινης σοφίας. Οἱ ἀνθρώπινες γνώσεις, ποὺ συνιστοῦν τὴν ἐγκόσμια σοφία, εἶναι κάτι πολὺ ἀδύνατο, ἕνα φτερὸ ποὺ τὸ ἁρπάζουν οἱ ἄνεμοι καὶ τὸ γυρίζουν ἀνίσχυρο ἐδῶ κι ἐκεῖ. Ἐνῶ ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ εἶναι γερὰ καὶ ἀτράνταχτα ριζωμένη. Ἁπλώνει τὰ δυνατὰ κλωνάρια της, ὑψώνει τὸ ὑπέροχο καὶ γεμάτο δύναμη καὶ ἀλκὴ ἀνάστημά της σὰν τὸν πλάτανο. Ἐκεῖνοι ποὺ εἶχαν τὴν ἀπέραντη εὐτυχία νὰ τὴν γευτοῦν ἔνιωσαν τὴν ἀφάνταστη δύναμή της, τὴν ἀπροσμέτρητη ἰσχύ της.
.          Ὁ σοφὸς Σειρὰχ ὀνόμασε τὴν σοφία τοῦ Θεοῦ «ἐλαίαν εὐπρεπῆ ἐν πεδίῳ». Μὲ αὐτὸ θέλησε νὰ συμβολίση τὴν καρποφορία της. Γιατί ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὶς νεκρὲς ἀνθρώπινες σοφίες, ποὺ κάνουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ κλείνωνται στὸν ἑαυτό τους καὶ νὰ μοιάζουν μὲ ἄκαρπα δέντρα. Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ εἶναι φορτωμένη μὲ καρπούς. Κρατάει στὰ ἅγια χέρια της τὴν δικαιοσύνη, τὴν ἀγάπη, τὴν εἰλικρίνεια, τὴ χαρά, τὴν εἰρήνη. Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὴν ἀγαποῦν καὶ τὴν δέχονται εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴν παρουσιάσουν τὴν ἴδια καρποφορία. Τὸ λέει καὶ ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος: «Ἡ ἄνωθεν σοφία πρῶτον μὲν ἁγνή ἐστιν, ἔπειτα εἰρηνική, ἐπιεικής, εὐπειθής, μεστὴ ἐλέους καὶ καρπῶν ἀγαθῶν…» (Ἰακ. γ´ 17).
.            Θὰ ἄξιζε νὰ διάβαζες ὁλόκληρο τὸ 24ο κεφάλαιο τῆς Σοφίας Σειράχ. Στοὺς 34 στίχους του ὑφαίνεται ὁ ὡραιότερος ὕμνος πρὸς τὴν σοφία τοῦ Θεοῦ καὶ ζωγραφίζεται μὲ μοναδικὸ πάθος ἡ ἀνθρώπινη δίψα γιὰ τὴν κατάκτησή της. Διαβάζοντας τὸ κεφάλαιο αὐτὸ θὰ νιώσης νὰ γεννιέται μέσα σου μιὰ σφοδρὴ ἀγάπη γι’ αὐτή, μιὰ ἄρρητη λαχτάρα. Τότε δὲν θὰ ἔχης πιὰ τίποτα καλύτερο νὰ κάνης ἀπὸ τὸ νὰ γονατίσης. Καὶ νὰ προσευχηθῆς: Κύριε, διψᾶμε τὴν σοφία Σου. Δός μας λίγες ἔστω σταγόνες ἀπὸ τὸ κρυστάλλινο νερό της. Ἀμήν.

Γράφει ὁ Ἀριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος 
Ἐκπαιδευτικός 

.         Μέσα στὴν σεπτὴ χορεία τῶν μαρτυρικῶν ἱεραρχῶν τῆς ἱστορικῆς καὶ ἁγιοτόκου μικρασιατικῆς γῆς ἐξέχουσα θέση κατέχει ὁ τιμώμενος στὶς 23 Φεβρουαρίου ἔνδοξος ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Ἅγιος Πολύκαρπος Ἐπίσκοπος Σμύρνης, ὁ ὁποῖος κατέστη Ἀποστολικὸς Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ σύμφωνα καὶ μὲ τὸν ἱερὸ ὑμνογράφο ὑπῆρξε «καὶ τρόπων μέτοχος καὶ θρόνων διάδοχος τῶν Ἀποστόλων».
.          Ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος γεννήθηκε στὴν Ἔφεσο περὶ τὸ 70μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλοχρίστους γονεῖς. Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Παγκράτιος καὶ ἡ μητέρα του Θεοδώρα. Μάλιστα οἱ γονεῖς του φυλακίστηκαν μὲ διαταγὴ τοῦ Ρωμαίου διοικητοῦ τῆς Ἐφέσου Μαρκίωνος λόγῳ τοῦ ὅτι ἀρνήθηκαν νὰ ἀσπασθοῦν τὰ εἴδωλα καὶ νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν χριστιανική τους πίστη. Μόλις μία ἡμέρα προτοῦ μαρτυρήσουν οἱ δύο γονεῖς γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, γεννήθηκε μέσα στὴν φυλακὴ ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος, τὸν ὁποῖο ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ θέλησε νὰ προστατεύσει. Ἔτσι τὴν ἀνατροφή του ἀνέλαβε μία πλούσια καὶ εὐσεβὴς γυναίκα, ποὺ δὲν εἶχε δικά της παιδιά. Τοῦ ἔδωσε μάλιστα τὸ ὄνομα Παγκράτιος γιὰ νὰ τιμήσει τὸν δι’ ἀποκεφαλισμοῦ τελειωθέντα πατέρα του. Βλέποντας ἡ θετὴ μητέρα του ὅτι ὁ Παγκράτιος διαθέτει πολλὰ πνευματικὰ χαρίσματα, τοῦ ἀνέθεσε καὶ τὴν διαχείριση τῶν οἰκονομικῶν. Ὁ Παγκράτιος ὅμως ἦταν φιλάνθρωπος καὶ ἄρχισε νὰ πηγαίνει στὶς γεμάτες ἀπὸ τρόφιμα ἀποθῆκες καὶ νὰ διανέμει κρυφὰ τὰ ἀγαθὰ στοὺς φτωχούς. Ὅταν ὅμως μία ἡμέρα πῆγε ἡ μητέρα του στὶς ἀποθῆκες καὶ τὶς βρῆκε ἄδειες, ἐξοργίστηκε γιὰ τὴν εὐσπλαχνία καὶ τὴν ἀγαθὴ προαίρεση τοῦ Παγκρατίου καὶ τότε ἐκεῖνος τῆς εἶπε νὰ πᾶνε μαζὶ νὰ ξαναδοῦν τὶς ἀποθῆκες. Ἡ γυναίκα ἀρνήθηκε νὰ πάει καὶ τότε ὁ Παγκράτιος πῆγε μόνος του καὶ ἀφοῦ προσευχήθηκε στὸν πολυεύσπλαχνο Θεό, οἱ ἀποθῆκες γέμισαν καὶ πάλι μὲ καρπούς. Μετὰ ἀπὸ τὸ θαῦμα κάλεσε καὶ πάλι τὴν εὐσεβῆ γυναίκα, ἡ ὁποία ἔκπληκτη ἀντίκρισε τὶς ἀποθῆκες γεμάτες ἀπὸ τρόφιμα. Τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονὸς ἔκανε τὴν θετὴ μητέρα του νὰ μετονομάσει τὸν Παγκράτιο σὲ Πολύκαρπο, ἀφοῦ εἶναι πηγὴ τόσο τῶν ὑλικῶν ὅσο καὶ τῶν πνευματικῶν ἀγαθῶν. Μάλιστα ὁ ἐλεήμων Πολύκαρπος συνέχισε νὰ μοιράζει τρόφιμα ὄχι μόνο στοὺς φτωχούς, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ στοὺς πλούσιους.
.            Σὲ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν γνώρισε τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη τὸν Θεολόγο, ὁ ὁποῖος τὴν ἐποχὴ αὐτὴ κήρυττε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στὴ Μ. Ἀσία. Σαγηνευμένος ἀπὸ τὸ πύρινο κήρυγμα καὶ τὴν ἱεραποστολικὴ δράση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ἔγινε μαθητὴς καὶ συνοδοιπόρος του μαζὶ καὶ μὲ δύο ἄλλους πνευματικοὺς ἄνδρες, τὸν Ἰγνάτιο τὸν Θεοφόρο, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἀργότερα Ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας, καὶ τὸν Ἐπίσκοπο Σμύρνης Βουκόλο. Ὅταν ὅμως ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἐξορίστηκε στὸ νησὶ τῆς Πάτμου ἀπὸ τὸν Ρωμαῖο αὐτοκράτορα Δομετιανό, ὁ Πολύκαρπος ἔμεινε κοντὰ στὸν Ἐπίσκοπο Βουκόλο, ὁ ὁποῖος ἐκτιμώντας τὶς σπάνιες ἀρετές του τὸν χειροτόνησε ἱερέα καὶ τοῦ ἀνέθεσε τὸ ἔργο τοῦ ὀρφανοτρόφου. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Βουκόλου καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμία τοῦ πρὶν τὴν κοίμησή του, τὴν θέση στὸ ἀξίωμα τοῦ Ἐπισκόπου Σμύρνης κατέλαβε ὁ Πολύκαρπος, ὁ ὁποῖος ἀναδείχθηκε στοργικὸς καὶ φιλάνθρωπος ποιμενάρχης, ἀλλὰ καὶ ἀκούραστος ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, ὁ ὁποῖος τὸ 113 μ.Χ. συνελήφθη ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες μὲ σκοπὸ νὰ θανατωθεῖ στὴν Ρώμη, ἔστειλε ἐπιστολὴ στὸν Ἅγιο Πολύκαρπο, στὴν ὁποία τὸν ἐπαινεῖ καὶ τὸν ἀναγνωρίζει ὡς ἕνα φλογερὸ ἀγωνιστὴ τῆς πίστεως. Μάλιστα κατὰ τὴν σύλληψη τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος ἔτρεξε, γιὰ νὰ τὸν συναντήσει καὶ νὰ τὸν ἐμψυχώσει. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἀξίζει νὰ ἀναφερθεῖ ὅτι μέχρι σήμερα σώζεται ἐπιστολὴ τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου πρὸς τοὺς χριστιανοὺς τῶν Φιλίππων τῆς Μακεδονίας, στὴν ὁποία τοὺς συγχαίρει καὶ τοὺς εὐχαριστεῖ γιὰ τὴν φιλοξενία, ποὺ ἐπεφύλαξαν στὸν Ἰγνάτιο κατὰ τὴν διέλευσή του ἀπὸ ἐκεῖ, καθὼς τὸν ὁδηγοῦσαν στὴν Ρώμη, ὅπου καὶ μαρτύρησε.
.         Ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος, ὁ ὁποῖος ἀναδείχθηκε φλογερὸς καὶ ἀκαταπόνητος διδάσκαλος τῆς χριστιανικῆς ἀλήθειας, ἀνέλαβε νὰ ὑπερασπισθεῖ σθεναρὰ τὴν χριστιανικὴ πίστη ἀπέναντι στὶς πλάνες καὶ τὶς αἱρέσεις τῆς ἐποχῆς του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀποφάσισε καὶ πῆγε στὴν Ρώμη, γιὰ νὰ διευθετήσει τὸ θέμα ποὺ εἶχε ἀνακύψει ἀπὸ τὴν διαφορετικὴ ἡμέρα ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα. Τὴν ἐποχὴ αὐτὴ στὴν Ρώμη δροῦσε ὁ αἱρεσιάρχης Μαρκίωνας. Ὅταν μία ἡμέρα τὸν συνάντησε στὸν δρόμο καὶ ὁ Πολύκαρπος δὲν τὸν χαιρέτησε, ὁ Μαρκίωνας τὸν ρώτησε τὸν λόγο ποὺ δὲν τὸν χαιρετᾶ, σὰν νὰ μὴν τὸν γνωρίζει. Τότε ὁ Πολύκαρπός του ἀπάντησε ὅτι τὸν γνωρίζει ὡς τὸν πρωτότοκο γιὸ τοῦ Σατανᾶ.
.          Μὲ τὴν χάρη τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος τέλεσε πολλὰ θαύματα. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ἦταν καὶ ἡ κατάσβεση τῆς μεγάλης καταστροφικῆς πυρκαγιᾶς, ἡ ὁποία γιὰ ἑπτὰ ὁλόκληρες ἡμέρες κατέκαιγε μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Σμύρνη σπίτια, ζῶα καὶ χωράφια. Οἱ εἰδωλολάτρες παρακάλεσαν τοὺς ψεύτικους θεούς τους γιὰ νὰ σταματήσει ἡ καταστροφή, ἀλλὰ ἡ φωτιὰ δυνάμωσε ἀκόμη περισσότερο. Οἱ χριστιανοὶ ζήτησαν τότε τὴν βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ προσευχήθηκε στὸν Πανοικτίρμονα Θεὸ ἀσκώντας παράλληλα καὶ κριτικὴ στοὺς εἰδωλολάτρες γιὰ τὴν ἐμμονή τους στὴν θρησκεία τῶν ψεύτικων εἰδώλων, σταμάτησε τὴν φωτιὰ καὶ τὴν φοβερὴ καταστροφή. Τὸ θαῦμα αὐτὸ παρακίνησε πολλοὺς εἰδωλολάτρες στὸ νὰ πιστέψουν στὸν ἕνα καὶ ἀληθινὸ Θεὸ καὶ στὴ συνέχεια νὰ βαπτισθοῦν χριστιανοί. Ἕνας ὅμως εἰδωλολάτρης, ὀνόματι Πετρονιός, ἄρχισε νὰ μιλᾶ μὲ βλασφημία ἐναντίον τοῦ ἁγίου καὶ τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Κατὰ τὴν διάρκεια ὅμως ποὺ βλασφημοῦσε, δαιμονίσθηκε, ἔπεσε κάτω καὶ ἄρχισε νὰ βγάζει ἀφροὺς καὶ κραυγὲς ἀπὸ τὸ στόμα. Βλέποντας οἱ χριστιανοὶ αὐτὸ τὸ θέαμα, τὸν λυπήθηκαν καὶ ζήτησαν ἀπὸ τὸν ἅγιο νὰ τὸν θεραπεύσει. Ὁ εὔσπλαχνος ἅγιος Πολύκαρπος προσευχήθηκε καὶ ἀμέσως ὁ Πετρονιὸς θεραπεύτηκε ψυχικὰ καὶ σωματικὰ καὶ ἀπαλλάχθηκε ἀπὸ τὸ πονηρὸ καὶ ἀκάθαρτο πνεῦμα. Μετὰ τὸ θαῦμα ὁ Πετρονιὸς ἀσπάσθηκε τὸν χριστιανισμὸ καὶ βαπτίσθηκε χριστιανὸς τόσο ὁ ἴδιος ὅσο καὶ ἡ οἰκογένειά του. Εἶχαν περάσει τέσσερα χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ἡ φοβερὴ πυρκαγιὰ εἶχε ξεσπάσει στὴν περιοχὴ τῆς Σμύρνης καὶ ἡ περιοχὴ ἀντιμετώπιζε τὸ σοβαρὸ πρόβλημα τῆς ἀνομβρίας καὶ μάλιστα σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε κινδύνευαν νὰ καταστραφοῦν ὅλοι οἱ καρποὶ στὰ χωράφια. Οἱ χριστιανοὶ ζήτησαν τότε τὴν βοήθεια τοῦ ἁγίου, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν προσευχητική του δύναμη ἔκανε τὸ θαῦμα καὶ ἔτσι ἄρχισε νὰ βρέχει ἀσταμάτητα. Ὅμως οἱ βροχὲς εἶχαν τέτοια διάρκεια, ὥστε καὶ πάλι μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ ἁγίου σταμάτησαν.
.          Τὴν ἐποχὴ αὐτὴ στὴν Ρώμη αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Ἀντωνίνος Πίος, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐξαπολύσει ἕναν ἀδυσώπητο διωγμὸ ἐναντίον τῶν χριστιανῶν. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τῆς σκληρότητας καὶ τῆς λυσσαλέας ὀργῆς του ἐναντίον τῶν χριστιανῶν ἦταν ὅτι στὸ στάδιο τῆς Σμύρνης εἶχαν ὁδηγηθεῖ χριστιανοί, γιὰ νὰ κατασπαραχθοῦν ἀπὸ τὰ θηρία. Ἀνάμεσα σ’ αὐτοὺς ἦταν καὶ ἕνας γενναῖος χριστιανὸς σὲ γεροντικὴ ἡλικία, ποὺ ὀνομαζόταν Γερμανικός. Αὐτὸς ὁ γέροντας ἦταν τόσο σταθερὸς στὴν χριστιανική του πίστη, ὥστε παρὰ τὶς ἀπειλὲς εἶχε φτάσει στὸ σημεῖο νὰ προκαλεῖ τὰ θηρία γιὰ νὰ ἐνθαρρύνει τοὺς χριστιανούς. Ἡ θαρραλέα αὐτὴ στάση τοῦ γέροντα προκάλεσε τόσο πολὺ τὴν ὀργὴ τῶν εἰδωλολατρῶν, ὥστε ὅλοι μαζὶ ἄρχισαν νὰ φωνάζουν «θάνατος στοὺς ἄθεους», ἐνῶ ἄρχισαν νὰ ἀναζητοῦν τὸν Πολύκαρπο γιὰ νὰ τὸν συλλάβουν.
.           Μόλις πληροφορήθηκαν οἱ χριστιανοὶ ὅτι οἱ εἰδωλολάτρες ἐπιδιώκουν νὰ συλλάβουν τὸν Ἐπίσκοπο Σμύρνης Πολύκαρπο, τὸν ἔπεισαν νὰ φύγει ἀπὸ τὴν πόλη καὶ νὰ ἐγκατασταθεῖ σ’ ἕνα ἀγρόκτημα μαζὶ μὲ μερικοὺς χριστιανούς. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς παραμονῆς του ἐκεῖ, προσευχόταν ἀδιάλειπτα γιὰ ὅλους τοὺς χριστιανούς. Τρεῖς ἡμέρες πρὶν τὴν σύλληψή του καὶ ἀφοῦ ἔκανε τὴν προσευχή του, ἀποκοιμήθηκε. Στὸν ὕπνο του εἶδε σὲ ὅραμα ὅτι τὸ προσκέφαλό του εἶχε πιάσει φωτιὰ καὶ καιγόταν. Μόλις ξύπνησε, εἶπε στοὺς χριστιανοὺς ποὺ ἦταν μαζί του, ὅτι θὰ πρέπει νὰ καεῖ ζωντανὸς γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ὅμως οἱ χριστιανοὶ πληροφορούμενοι ὅτι οἱ εἰδωλολάτρες ἀναζητοῦν τὸν Πολύκαρπο, τὸν ἔπεισαν νὰ φύγει ἀπὸ τὸ κτῆμα, ὅπου βρισκόταν. Μόλις ἔφυγε, κατέφθασαν ἐκεῖ οἱ εἰδωλολάτρες καὶ ἐπειδὴ δὲν τὸν βρῆκαν, συνέλαβαν δύο μικρὰ παιδιὰ καὶ ἄρχισαν νὰ τὰ βασανίζουν. Τὸ ἕνα παιδὶ ἀναγκάστηκε νὰ φανερώσει τὸν τόπο, ὅπου βρισκόταν ὁ ἅγιος καὶ ἔτσι ἔχοντας μαζί τους καὶ τὸ παιδί, ἔφτασαν στὸ σπίτι, ὅπου ὁ γέροντας Ἐπίσκοπος τῆς Σμύρνης ἑτοιμαζόταν νὰ κοιμηθεῖ. Παρόλο ποὺ εἶχε τὴν δυνατότητα νὰ διαφύγει, προτίμησε νὰ μείνει, ἀφοῦ αὐτὸ ἦταν καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἅγιος ἐμφανίστηκε ἤρεμος καὶ χαρούμενος μπροστά τους καὶ ἄρχισε νὰ συνομιλεῖ μαζί τους. Μάλιστα ἔδωσε τὴν ἐντολὴ στοὺς χριστιανοὺς νὰ ἑτοιμάσουν τραπέζι γιὰ νὰ φᾶνε οἱ εἰδωλολάτρες, ἐνῶ ζήτησε νὰ τὸν ἀφήσουν νὰ προσευχηθεῖ. Στὴ συνέχεια τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν ὁδήγησαν στὴν πόλη. Στὸ δρόμο τὸν συνάντησε ὁ Εἰρήναρχος τῆς Σμύρνης, ποὺ ὀνομαζόταν Ἡρώδης, μαζὶ μὲ τὸν πατέρα του καὶ τὸν κάλεσε νὰ καθίσει στὸ κάρο του. Ὁ Ἡρώδης τὸν ρώτησε γιατί δὲν θυσιάζει στοὺς προγονικοὺς θεούς, ἀλλὰ ἀκούγοντας ἀπὸ τὸν Πολύκαρπο τὴν ἀρνητικὴ ἀπάντηση, θύμωσε τόσο πολύ, ὥστε μαζὶ μὲ τὸν πατέρα του τὸν ἔριξαν ἀπὸ τὸ κάρο μὲ ἀποτέλεσμα ὁ ἅγιος νὰ σπάσει τὸ πόδι του. Παρόλα αὐτὰ ὁ γέροντας Ἐπίσκοπος βάδιζε μὲ προθυμία πρὸς τὸ στάδιο καὶ τὴν στιγμὴ ποὺ μπῆκε, ἀκούσθηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μία φωνή, ἡ ὁποία ἔλεγε: «ἴσχυε Πολύκαρπε καὶ ἀνδρίζου». Αὐτὴ τὴν φράση τὴν ἄκουσαν πολλοὶ χριστιανοί, ἀλλὰ κανεὶς δὲν γνωρίζει ποιὸς τὴν εἶπε.
.          Μόλις πληροφορήθηκε ὁ ὄχλος ὅτι συνελήφθη ὁ Πολύκαρπος, ἄρχισαν ὅλοι μαζὶ νὰ φωνάζουν. Ὁ Ρωμαῖος ἀνθύπατος τῆς Μ. Ἀσίας Στάτιος Κοδράτος τὸν ρώτησε, ἐὰν εἶναι πράγματι ὁ Πολύκαρπος. Ἀφοῦ ὁ ἅγιος ἀπάντησε θετικά, ὁ εἰδωλολάτρης ἀνθύπατος τὸν παρακάλεσε νὰ σεβαστεῖ τὴν ἡλικία του καὶ νὰ ἀσπασθεῖ τὴν εἰδωλολατρικὴ θρησκεία βλασφημώντας τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἅγιος τότε τοῦ ἀπάντησε μὲ παρρησία «ἔχω ὀγδοήκοντα ἓξ χρόνους ὅπου Τὸν δουλεύω, καὶ κανένα κακὸν δὲν μοῦ ἔκαμε, πῶς ἠμπορῶ νὰ βλασφημήσω τὸν Βασιλέα μου, τὸν Σωτήρα καὶ Λυτρωτήν μου;». Ὁ ἀνθύπατος προσπάθησε καὶ πάλι νὰ τὸν πείσει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, ἀλλὰ ὁ ἔνδοξος ἱερομάρτυς Πολύκαρπος ὁμολόγησε θαρραλέα τὴν χριστιανική του πίστη. Ὁ ἀνθύπατος τὸν ἀπείλησε ὅτι θὰ τὸν ρίξει στὰ θηρία, ἀλλὰ ὁ γενναῖος ἀθλητὴς τοῦ Χριστοῦ ἔμεινε ἀτάραχος. Τότε τὸν ἀπείλησε καὶ πάλι λέγοντάς του ὅτι θὰ τὸν κάψει ζωντανό. Ὁ ἅγιος ὅμως τοῦ ἀπάντησε ὅτι δὲν τὸν φοβίζει ἡ φωτιά, ἡ ὁποία ἀνάβει καὶ σβήνει, ἀλλὰ τὸ ἄσβεστο πῦρ τῆς αἰωνίου κολάσεως ποὺ κατακαίει τοὺς ἀσεβεῖς. Ἡ θαρραλέα αὐτὴ στάση τοῦ ἁγίου προκάλεσε τὴν ὀργὴ τοῦ ἀνθυπάτου, ὁ ὁποῖος ἔστειλε τὸν κήρυκα στὴν μέση τοῦ σταδίου καὶ ἀνακοίνωσε ὅτι ὁ Πολύκαρπος ὁμολόγησε τὴν χριστιανική του ἰδιότητα. Ἡ ἀνακοίνωση αὐτὴ προκάλεσε τὴν λυσσαλέα ὀργὴ τοῦ ὄχλου, ὁ ὁποῖος φώναξε ὅτι ὁ Πολύκαρπος εἶναι ὁ διδάσκαλος καὶ πατέρας τῶν χριστιανῶν καὶ αὐτός, ποὺ διδάσκει τοὺς ἀνθρώπους νὰ μὴν προσκυνοῦν τοὺς εἰδωλολατρικοὺς θεούς. Στὴ συνέχεια παρακάλεσαν τὸν φύλακα τῶν ἀγρίων ζώων νὰ ἀφήσει ἕνα λιοντάρι, γιὰ νὰ κατασπαράξει τὸν ἅγιο. Ὁ φύλακας δήλωσε ὅτι τὰ ἄγρια ζῶα εἶναι ἤδη χορτάτα καὶ τότε ἀποφασίστηκε νὰ καεῖ ὁ ἅγιος ζωντανός, ὥστε νὰ ἐκπληρωθεῖ καὶ τὸ ὅραμα ποὺ εἶχε δεῖ. Ἀμέσως ἄρχισαν νὰ συγκεντρώνουν ξύλα, ἐνῶ στὴν πρόθεση τῶν εἰδωλολατρῶν νὰ τὸν καρφώσουν γιὰ νὰ μὴν δραπετεύσει, ὁ ἅγιος τοὺς ἀπάντησε ὅτι ὁ Κύριος του ἔχει δώσει τὴν δύναμη νὰ ὑπομείνει τὴ φωτιά. Τοῦ ἔδεσαν μόνο τὰ χέρια καὶ ὁ ἅγιος προσευχόμενος εὐχαρίστησε τὸν Θεό, ποὺ τὸν ἀξίωσε νὰ συναριθμηθεῖ στοὺς μάρτυρες τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀπολαύσει τὴν αἰώνια ζωή, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ ὅτι προεφανέρωσε τὸ ἔνδοξο μαρτύριό του. Μόλις τελείωσε τὴν προσευχή του ὁ ἅγιος, δυνάμωσαν τὴν φωτιὰ καὶ τότε συνέβη ἕνα θαῦμα. Οἱ φλόγες σχημάτισαν ἕνα εἶδος καμάρας πάνω ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου καὶ μία ἄρρητη εὐωδία πλημμύρισε τὸ στάδιο. Βλέποντας μὲ ἔκπληξη οἱ ἀσεβεῖς εἰδωλολάτρες ὅτι τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου δὲν καιγόταν, ἔδωσαν ἐντολὴ σ’ ἕναν δήμιο νὰ τὸν θανατώσει μ’ ἕνα ξίφος. Ὅμως ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου ἔτρεξε τόσο πολὺ αἷμα, ὥστε ἔσβησε τελείως ἡ φωτιά. Ὁ ἅγιος παρέδωσε τὴν ἁγία του ψυχὴ στὸν Κύριο στὶς 23 Φεβρουαρίου τοῦ 156 μ.Χ. ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ αὐτοκράτορος Ἀντωνίνου Πίου καὶ ἔτσι ἔλαβε τὸν στέφανο τῆς αἰωνίου ζωῆς καὶ δόξας. Τὸ μαρτυρικὸ τέλος τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου σώζεται σὲ ἐγκύκλιο ἐπιστολὴ τῆς Ἐκκλησίας Σμύρνης πρὸς τὴν Ἐκκλησία Φιλομηλίου τῆς Φρυγίας, θεωρεῖται δὲ τὸ κείμενο αὐτὸ τοῦ μαρτυρίου, ποὺ διασώθηκε σὲ πέντε χειρόγραφα, ὡς τὸ ἀρχαιότερο ἀπὸ τὰ διασωθέντα μέχρι σήμερα μαρτύρια.
.          Μετά τὴν μαρτυρικὴ τελείωση τοῦ ἁγίου οἱ χριστιανοὶ προσπάθησαν νὰ πάρουν τὸ ἱερὸ λείψανο, ἀλλὰ μὲ προτροπὴ τοῦ εἰδωλολάτρη πατέρα τοῦ Εἰρηνάρχου Σμύρνης δόθηκε ἡ ἐντολὴ νὰ κάψουν τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου, γιὰ νὰ μὴν ἀποτελέσει πηγὴ εὐλογίας καὶ προσκυνήματος. Μετὰ τὴν καύση οἱ χριστιανοὶ περισυνέλαξαν τὰ ἱερὰ λείψανα καὶ τὰ διαφύλαξαν ὡς πολύτιμη πνευματικὴ παρακαταθήκη. Ἕνα ἀπὸ τὰ ἱερὰ αὐτὰ λείψανα εἶναι καὶ τὸ φυλασσόμενο ἀπὸ τὸ ἔτος 1475 στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμπελακιωτίσσης (Κοζίτσης) Ναυπακτίας δεξιὸ χέρι τοῦ Ἁγίου, τὸ ὁποῖο ἐπαργυρώθηκε τὸ 1792 καὶ ἀποτελεῖ μέχρι σήμερα ἀστείρευτη πηγὴ εὐλογίας καὶ θαυματουργικῶν ἰάσεων. Χάρη στὸ ἱερὸ αὐτὸ λείψανο ἡ ἐπίσημη ὀνομασία τῆς μονῆς ἀπὸ τὸ 1945 εἶναι «Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Ἀμπελακιωτίσσης – ὁ Ἅγιος Πολύκαρπος», ἡ δὲ τιμὴ τοῦ Ἁγίου διαδόθηκε στὴν εὐρύτερη περιοχή, ἀφοῦ οἱ ἐνοριακοὶ ναοὶ τῶν χωριῶν Μαμουλάδα Ναυπακτίας καὶ Μαλάματα Φωκίδος τιμοῦνται ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου. Ἐπίσης στὸν ἱερὸ μητροπολιτικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Ναυπάκτου τελεῖται κατ’ ἔτος τὴν Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων πανήγυρη πρὸς τιμὴν τοῦ μαρτυρικοῦ καὶ θαυματουργοῦ ἱεράρχου τῆς Σμύρνης Ἁγίου Πολυκάρπου. Ἀξιομνημόνευτοι εἶναι καὶ οἱ ἐνοριακοὶ ναοὶ τοῦ Ἁγίου στὴ συνοικία «Βοτανικὸς» τῶν Ἀθηνῶν ποὺ ἀναστηλώθηκε τὸ 1940, στὴν εὔφορη καὶ πλούσια ἀπὸ περιβόλια ἑσπεριδοειδῶν περιοχὴ Κάμπος τῆς μυροβόλου νήσου Χίου, ποὺ ἀνεγέρθηκε τὸ 1880 καὶ στὸ ὁμώνυμο ὀρεινὸ χωριὸ τῆς Ἰκαρίας ποὺ ἀνεγέρθηκε τὸ 1889 πάνω στὰ θεμέλια τοῦ πρώτου παλαιοῦ ναοῦ. Ἡ μνήμη του τιμᾶται ἐπίσης στὸν ἱερὸ καθεδρικὸ ναὸ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Ν. Σμύρνης Ἀττικῆς, ἀλλὰ καὶ στὸν ἱερὸ μητροπολιτικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ Ἡρακλείου Κρήτης ἀπὸ τὸν σύλλογο τῶν Μικρασιατῶν Ἡρακλείου, ὁ ὁποῖος τὸν ἔχει προστάτη καὶ φέρει τὸ ὄνομά του. Πλούσια εἶναι καὶ ἡ ὑμνογραφία τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ὁ προστάτης ἅγιος τῆς εὐφορίας καὶ τῆς γονιμότητος, ἀλλὰ καὶ θαυματουργὸς ἅγιος, ἀφοῦ τὸ 1878 ὁ ἐκ Μεσολογγίου διαπρεπὴς μουσικοδιδάσκαλος Ἀνδρέας Παλαμᾶς συνέταξε ἀκολουθία πρὸς τιμήν του ἀπὸ βαθιὰ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὸ θαῦμα, τὸ ὁποῖο ἐπιτέλεσε σ’ αὐτόν. Ἀκολουθίες πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου ἔχουν συντάξει μεταξὺ ἄλλων ὁ Μοναχὸς Γεράσιμος ὁ Μικραγιαννανίτης καὶ ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Ξάνθης Πολύκαρπος.
.        Ὁ ἔνδοξος ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Ἅγιος Πολύκαρπος, ὁ ὁποῖος κατέστη «τρόπων μέτοχος καὶ θρόνων διάδοχος» καὶ «τῆς Ἀσίας διδάσκαλος καὶ πατὴρ τῶν χριστιανῶν» προβάλλει στὴν σημερινὴ πνευματικὰ ἄστατη καὶ κοινωνικὰ διαταραγμένη ἐποχή μας ὡς ὁ πολύφωτος ἀστέρας, ποὺ θὰ μᾶς διδάσκει, θὰ μᾶς ἐμπνέει, θὰ μᾶς ἐνισχύει καὶ θὰ μᾶς καθοδηγεῖ στὸν δρόμο τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καὶ σωτηρίας.

Βιβλιογραφία 

· Β.Ε.Π.Ε.Σ. (Βιβλιοθήκη Ἑλλήνων Πατέρων καὶ Ἐκκλησιαστικῶν Συγγραφέων), τόμος 3ος, Ἔκδοσις Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 1955. 

· Βίος καὶ Ἀκολουθία τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἠμῶν Πολυκάρπου Ἐπισκόπου Σμύρνης τοῦ θαυματουργοῦ, Ἀθῆναι 1965.

ΠΗΓΗ: syndesmosklchi.blogspot.com

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ,
ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ’ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

«Περιχαρῶς δεξώμεθα πιστοί, τὸ θεόπνευστον διάγγελμα τῆς νηστείας».

Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

.         Κατὰ τὸν τελευταῖον καιρὸν παρατηρεῖται μία ἔξαρσις ἀνησυχιῶν. Πολλὰ προβλήματα ἀναφύονται. Ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ ζητεῖ βοήθειαν. Διερχόμεθα πράγματι μίαν γενικωτέραν δοκιμασίαν. Ἄλλοι τὴν ὀνομάζουν ὕφεσιν οἰκονομικήν, ἄλλοι κρίσιν πολιτικήν. Δι᾿ ἡμᾶς εἶναι ἐκτροπὴ πνευματική. Καὶ ὑπάρχει θεραπεία. Πολλαὶ λύσεις δίδονται καὶ ἀπόψεις ἀκούγονται. Ἀλλὰ τὰ προβλήματα παραμένουν. Ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται ἐγκαταλελειμμένος καὶ μόνος. Ἀγνοεῖται ἡ βαθυτέρα φύσις του. Παραμένει εἰς τὴν κατήφειαν τῆς ἀσαφείας καὶ τῆς ἀπογνώσεως.
.            Αἱ προτεινόμεναι λύσεις, ὁποιανδήποτε κατεύθυνσιν ἢ ἔκβασιν καὶ ἂν ἔχουν, δὲν λυτρώνουν τὸν ἄνθρωπον, διότι ἐκ προοιμίου τὸν ἀφήνουν δέσμιον τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, ὁ ἐλευθερωτὴς τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Εἰσερχόμενος ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας εἰσέρχεται εἰς τὸ κλῖμα τῆς θείας παρακλήσεως, τῆς συμφιλιώσεως τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Ἔρχεται εἰς τὰ ἴδια. Ἠρεμεῖ τὸ πνεῦμα του. Εὑρίσκει ἕν οὐράνιον κάλλος καὶ μίαν ὡριμότητα πνευματικὴν «εὐωδίας ἐνθέου πληροῦσαν πέρατα κόσμου». Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει ὅλα ὅσα ὑποφέρομεν. Καὶ ἔχει τὴν δύναμιν νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ. Μᾶς καλεῖ εἰς μετάνοιαν. Δὲν ὡραιοποιεῖ τὸ ψεῦδος οὔτε ἀποκρύπτει τὰ δεινά. Λέγει ὅλην τὴν ἀλήθειαν. Καὶ προτρέπει τὸν ἄνθρωπον νὰ ἀντικρύσῃ τὴν πραγματικότητα ὡς ἔχει. Νὰ συνειδητοποιήσωμεν ὅτι εἴμεθα γῆ καὶ σποδός.
.         Εἰς τὸν Μέγαν Κανόνα τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου γίνεται λόγος διὰ τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας καὶ τὸν κλαυθμὸν τοῦ πένθους, τὸν πόνον τῶν τραυμάτων. Ἀλλὰ ἀκολουθεῖ ἡ ἀνάπαυσις τῆς ψυχῆς καὶ ἡ ὑγεία τοῦ πνεύματος. Ὑπάρχει ὁ Πλάστης καὶ Σωτὴρ ἡμῶν. Ἐκεῖνος διὰ τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους Του μᾶς ἐτοποθέτησεν εἰς τὸ μεθόριον τῆς ἀφθαρσίας καὶ τῆς θνητότητος. Δὲν μᾶς ἐγκατέλειψεν. Ἦλθε καὶ μᾶς ἔσωσε. Κατέλυσε τῷ Σταυρῷ Του τὸν θάνατον. Ἐχαρίσατο ἡμῖν τὴν ἀφθαρσίαν τῆς σαρκός.
.         Ἐφ᾿ ὅσον εἴμεθα σύμφυτοι τοῦ Χριστοῦ, διατὶ ταρασσόμεθα ματαίως; Διατὶ δὲν προστρέχομεν εἰς Αὐτόν; Ἡ Ἐκκλησία δὲν σχολιάζει τὴν φθορὰν οὔτε μᾶς ἐγκαταλείπει εἰς αὐτήν. Γνωρίζει τὰς βαθυτέρας ἐφέσεις τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἔρχεται ὡς ἀρωγὸς καὶ λυτρωτὴς ἡμῶν. Ἔχομεν ἀνάγκην τῆς τροφῆς. Ἀλλ᾿ «οὐκ ἐπ᾿ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος» (Ματθ. δ΄ 4). ῎Εχομεν ἀνάγκην τῆς πνευματικῆς κατανοήσεως, ἀλλὰ δὲν εἴμεθα ἀσώματοι. Εἰς τὴν Ἐκκλησίαν εὑρίσκομεν τὸ πλήρωμα τῆς ζωῆς καὶ τῆς κατανοήσεως ὡς θεανθρωπίνην ἰσορροπίαν. Μακρὰν τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος ἐξαχρειοῦται καὶ διαφθείρεται. Ἐκεῖ ὅπου ἀφθονοῦν τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ θεοποιεῖται ἡ σπατάλη, εὐδοκιμοῦν οἱ πειρασμοὶ τῶν σκανδάλων καὶ ἡ σύγχυσις τῆς σκοτώσεως.
.         Ἐκεῖ ὅπου μὲ δέος ζῇ ὁ ἄνθρωπος καὶ δέχεται τὰ πάντα μὲ εὐχαριστίαν καὶ εὐγνωμοσύνην, ὅλα ἁγιάζονται. Τὸ ὀλίγον εὐλογεῖται ὡς ἀρκετόν, καὶ τὸ φθαρτὸν ἐνδύεται τὴν αἴγλην τῆς ἀφθαρσίας. Ἀπολαμβάνει ὁ ἄνθρωπος τὸπρόσκαιρον ὡς δῶρον Θεοῦ. Καὶ τρέφεται μὲ τὸν ἀρραβῶνα τῆς μελλούσης ζωῆςἀπὸ σήμερον. Ὄχι μόνον λύνονται τὰ προβλήματα, ἀλλὰ καὶ οἱ πόνοι τῶν δοκιμασιῶν μεταβάλλονται εἰς δύναμιν ζωῆς καὶ ἀφορμὴν δοξολογίας. Ὅταν αὐτὸ συμβῇ ἐντὸς ἡμῶν∙ ὅταν ὁ ἄνθρωπος εὑρίσκῃ τὴν προσωπικήν του ἀνάπαυσιν καὶ σωτηρίαν διὰ τῆς παρακαταθέσεως τῶν πάντων Χριστῷ τῷ Θεῷ, τότε φωτίζεται ὁ νοῦς του. Γνωρίζει τὸν ἑαυτόν του καὶ τὸν κόσμον ὅλον. Ἔχει ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Δυνατοῦ. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς τὸν ἴδιον τὸν πιστὸν στηρίζει. Καὶ μεταδίδεται δι᾿ ἀοράτου ἀκτινοβολίας ὡς ἐνίσχυσις πρὸς ὅλους τοὺς πεινῶντας καὶ διψῶντας τὴν ἀλήθειαν.
.         Ὁ κόσμος ὅλος ἔχει ἀνάγκην τῆς σωτηρίας ἀπὸ τὸν Δημιουργὸν καὶ Πλάστην του. Ὁ κόσμος ὅλος ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ τὴν παρουσίαν τῆς πίστεως καὶ τὴν κοινωνίαν τῶν Ἁγίων. Ἂς εὐχαριστήσωμεν τὸν Κύριον καὶ Θεὸν ἡμῶν δι᾿ ὅλας τὰς εὐεργεσίας Του, καὶ διὰ τὴν παροῦσαν περίοδον τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς.
.         Ἰδοὺ καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ καιρὸς μετανοίας.

.       Εἴθε νὰ διαπλεύσωμεν τὸ τῆς Νηστείας πέλαγος διὰ συντριβῆς καὶ ἐξομολογήσεως, ὥστε νὰ φθάσωμεν εἰς τὴν ἄληκτον χαρὰν τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸν Ὁποῖον πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ,βιβ´

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

.          Μὲ μία ἑλληνοπρεπέστατη ἀπάντηση, ἡ ὁποία δημοσιεύθηκε στὸ αὐστριακὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων ΑΡΑ ἀντέδρασε ὁ Ἕλληνας πρέσβης στὴν Αὐστρία Θεμιστοκλῆς Δημίδης, στὶς ἀπαράδεκτες δηλώσεις τοῦ προέδρου τοῦ Αὐστριακοῦ Οἰκονομικοῦ Ἐπιμελητηρίου (WKO) Christoph Leitl, (βλ. σχετ.: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/15/δῶστε-τὰ-νησιά-σας-εἰς-ἔνδειξιν-καλ/) γιὰ πώληση ἑλληνικῶν ἀκριτικῶν νήσων στὴν Τουρκία, ὥστε ἡ χώρα μας νὰ πληρώσει τὰ χρέη της.
.          «Ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς σίγουρα θὰ προτιμοῦσε νὰ πεινάσει, παρὰ νὰ παραχωρήσει ἔστω καὶ μία σπιθαμὴ γῆς», διαμηνύει ὁ Ἕλληνας πρέσβης στὴν Αὐστρία Θεμιστοκλῆς Δημίδης, σὲ ἀνοικτὴ ἐπιστολή του. Ὅπως ἀναφέρει στὴν ἐπιστολή του ὁ Ἕλληνας πρέσβης: «Ὅσες ἀνυπέρβλητες δυσκολίες καὶ νὰ ἀντιμετωπίσει ἡ Ἑλλάδα, ἀκόμα κι ἂν ἀναγκαζόταν νὰ πτωχεύσει, θὰ πτώχευε ὁλόκληρη ἡ χώρα, μαζὶ μὲ τὸ τελευταῖο τετραγωνικὸ ἑκατοστὸ ἑλληνικῆς γῆς στὸν πιὸ ἀπομακρυσμένο βράχο, ἢ ὕφαλο ποὺ ἀνήκει στὴν ἐπικράτειά της», τονίζει χαρακτηριστικὰ ὁ Θεμιστοκλῆς Δημίδης διαβεβαιώνοντας συγχρόνως πὼς «εἶναι σίγουρο ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαὸς θὰ προτιμοῦσε νὰ πεινάσει, παρὰ νὰ παραχωρήσει ἔστω καὶ μία σπιθαμὴ γῆς».
.          Ὁ Ἕλληνας πρέσβης ὑπενθύμισε στὸν γραφικὸ πιὰ Christoph Leitl ὅτι ἡ Ἑλλάδα προτίμησε νὰ πολεμήσει, παρὰ νὰ ἐπιτρέψει ἀκόμη καὶ τὴν διέλευση τῶν δυνάμεων τοῦ Ἄξονα ἀπὸ τὸ ἔδαφός της ἀφήνοντας σαφῆ ὑπονοούμενα γιὰ τὸ παρελθὸν κάποιων ἄλλων χωρῶν.

ΠΗΓΗ: defencenet.gr

]]> http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/22/%e1%bc%91%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%bf%cf%80%cf%81%ce%b5%cf%80%ce%ad%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%84%ce%b7-%e1%bc%80%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7/feed/ 0 lagouros http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/22/%ce%bd%ce%b1%cf%85%cf%80%ce%ac%ce%ba%cf%84%ce%bf%cf%85-%e1%bc%b1%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%b8-%ce%b1%e1%bc%b5%cf%81%ce%b5%cf%83%ce%b7-%e1%bc%a1-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%84-%ce%b7%c2%b4/ http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/22/%ce%bd%ce%b1%cf%85%cf%80%ce%ac%ce%ba%cf%84%ce%bf%cf%85-%e1%bc%b1%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%b8-%ce%b1%e1%bc%b5%cf%81%ce%b5%cf%83%ce%b7-%e1%bc%a1-%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%84-%ce%b7%c2%b4/#comments Wed, 22 Feb 2012 18:20:35 +0000 christian-vivliografia http://christianvivliografia.wordpress.com/?p=9652 ]]>

«Μιὰ κυοφορουμένη αἵρεση στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία»

Τοῦ Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου

[ζ´]

Α´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/15/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατερι/

Β´ Μέρος:  http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/15/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-β´/

Γ´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/17/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-γ´/

Δ´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/17/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-δ´/

 Ε´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/18/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-ε´/

Ϛ´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/20/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-ϛ´/

Η´ Μέρος: http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/21/ναυπάκτου-ἱεροθ-αἵρεση-ἡ-μεταπατ-ζ´/

ζ´ Ἡ νηπτικὴ θεολογία, τὰ Μυστήρια καὶ ἡ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας

.        Ὅλη ἡ ἡσυχαστικὴ παράδοση πέρασε μέσα στὶς εὐχὲς τῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας, τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ τὴν λατρεία της. Εἶναι γνωστὸν ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔβαλε ὅλη τὴν θεολογία της γιὰ τὰ Μυστήρια μέσα στὶς εὐχὲς ποὺ λέγονται κατὰ τὴν διάρκειά τους. Στὶς εὐχὲς αὐτὲς φαίνεται καθαρὰ ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῶν Μυστηρίων καὶ ποιὲς εἶναι οἱ προϋποθέσεις γιὰ τὴν βίωση αὐτοῦ τοῦ σκοποῦ. Ὁ σκοπὸς εἶναι ὁ ἁγιασμός, ἡ θέωση, ἡ ὅραση τοῦ Φωτὸς καὶ οἱ προϋποθέσεις εἶναι ἡ μετάνοια καὶ ἡ ὅλη ἡσυχαστικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.
.        Ὅταν διαβάση κανεὶς τὴν ἀκολουθία «εἰς τὸ ποιῆσαι κατηχούμενον» καταλαβαίνει ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς κατηχήσεως: «Ἐξέλασον ἀπ᾽ αὐτοῦ πᾶν πονηρὸν καὶ ἀκάθαρτον πνεῦμα, κεκρυμμένον καὶ ἐμφωλεῦον αὐτοῦ τῇ καρδίᾳ». «Ἀπόδυσον αὐτοῦ τὴν παλαιότητα καὶ ἀνακαίνισον αὐτὸν εἰς τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, καὶ πλήρωσον αὐτὸν τῆς τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος δυνάμεως, εἰς ἕνωσιν τοῦ Χριστοῦ σου». Ἐδῶ γίνεται λόγος γιὰ ἀπομάκρυνση τοῦ διαβόλου, μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ τὴν πλήρωσή του ἀπὸ τὴν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὥστε νὰ ἑνωθῆ ὁ βαπτιζόμενος μὲ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ γίνη μέλος τοῦ ἀναστημένου Σώματός Του.
.        Οἱ εὐχὲς τοῦ Βαπτίσματος ἀναφέρονται στὴν μεγάλη κλήση τοῦ Χριστοῦ καὶ ὑπενθυμίζουν τὴν διδασκαλία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «καὶ δὸς μεταποιηθῆναι τὸν ἐν αὐτῷ βαπτιζόμενον, εἰς τὸ ἀποθέσθαι μὲν τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον, τὸν φθειρόμενον κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης, ἐνδύσασθαι δὲ τὸν νέον, τὸν ἀνακαινούμενον κατ’ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν». Στὴν εὐχὴ ποὺ εὐλογεῖται τὸ νερό, μέσα στὸ ὁποῖο θὰ βαπτισθῆ ὁ κατηχούμενος, γιὰ νὰ γίνη Χριστιανός, γράφεται καὶ τὸ ἑξῆς σημαντικὸ γιὰ τὸν Χριστιανό, ποὺ θὰ βαπτισθῆ: «Καὶ φυλάξας τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος, καὶ αὐξήσας τὴν παρακαταθήκην τῆς χάριτος, δέξηται τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως, καὶ συγκαταριθμηθῇ τοῖς πρωτοτόκοις τοῖς ἀπογεγραμμένοις ἐν οὐρανῷ».
.        Καὶ στὶς εὐχὲς τῆς ἀπολούσεως λέγεται: «Αὐτὸς Δέσποτα Κύριε, τὸν φωτισμὸν τοῦ προσώπου σου ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ἐναυγάζειν διαπαντὸς εὐδόκησον».

.         Αὐτὲς καὶ ἄλλες δεήσεις πρὸς τὸν Θεὸ προϋποθέτουν ἀγώνα σὲ ὅλη τὴν ζωὴ μέσα στὴν ἡσυχαστικὴ-νηπτικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Τριαδικὸς Θεὸς μὲ τὸ ἅγιον Βάπτισμα μᾶς δίνει «τὴν μακαρίαν κάθαρσιν» καὶ μὲ τὸ ζωοποιὸ Χρίσμα μᾶς δίνει «τὴν σφραγίδα τῆς δωρεᾶς τοῦ ἁγίου καὶ παντοδυνάμου καὶ προσκυνητοῦ Πνεύματος».
.        Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν εὐχὴ ποὺ διαβάζεται σὲ ἐκεῖνον ποὺ ἐπιστρέφει στὴν ἀληθινὴ πίστη μετὰ ἀπὸ τὴν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ: «Καταύγασον αὐτοῦ τὴν διάνοιαν τῇ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος, ὥστε τὸν ἐναποκείμενον τῇ ψυχῇ αὐτοῦ σπινθήρα τοῦ σωτηριώδους Βαπτίσματος ταῖς αὔραις τῆς Χάριτος νοητῶς ἑξαφθῆναι· καὶ τὴν ἐνσημανθεῖσαν αὐτῷ Σφραγῖδα ἐκτυπώτερον ἐπιφαίνεσθαι ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ καὶ τοῖς λογισμοῖς, διὰ τῆς σημειώσεως τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ σου, τὴν εἰς σὲ ἐλπίδα καὶ τὴν τῆς ἀληθείας ἐπίγνωσιν, ἵνα γινώσκῃ καὶ προσκυνῇ σὲ τὸν μόνον Θεὸν καὶ Πατέρα, καὶ τὸν μονογενῆ σου Υἱόν, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον».
.        Εἶναι πολὺ ἐκφραστικὴ ἡ εὐχὴ ποὺ διαβάζει ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ μὲ τὴν ὁποία ἁγιάζεται τὸ ἅγιο Μῦρον, μὲ τὸ ὁποῖο τελεῖται τὸ μυστήριο τοῦ χρίσματος: «Καταπεμψον τὸ Ἅγιόν Σου Πνεῦμα καὶ ἁγίασον τὸ Μύρον τοῦτο. Καὶ ποίησον αὐτὸ μῦρον ἀγαλλιάσεως Πνεύματος Ἁγίου, μῦρον ἀναγεννήσεως, ἁγιασμοῦ χρῖσμα, βασιλικὸν ἔνδυμα, θώρακα δικαιοσύνης, εἰς ἀποτροπὴν πάσης διαβολικῆς ἐνεργείας, σφραγῖδα ἀνεπιβούλευτον, ἀγαλλίαμα καρδίας, εὐφροσύνην αἰώνιον. Ἵνα οἱ τούτου κεχρισμένοι ἐκλάμποντες ὡς οἱ φωστῆρες τοῦ οὐρανοῦ τῇ φαιδρότητι, μὴ ἔχοντες σπῖλον ἢ ῥυτίδα, καταδεχθῶσιν εἰς τὰς αἰωνίους ἀναπαύσεις, καὶ δέξωνται τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως».
.        Αὐτὸ τὸ ἀπόσπασμα εἶναι σαφέστατο ὅτι σημαίνει ἐσωτερικὴ νοερὰ προσευχή, ὅπως παρουσίαζαν τὶς ἐκδηλώσεις καὶ τὰ ἀποτελέσματά της οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ μυστήριο τοῦ Χρίσματος ποὺ γίνεται μὲ τὸ ἅγιο μύρο συνδέεται μὲ τὴν ἀναγέννηση τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι βασιλικὸ ἔνδυμα, ἀποτροπὴ κάθε σατανικῆς ἐνεργείας, σφραγίδα ἀνεπιβούλευτη, ἀγαλλίαμα τῆς καρδίας, καὶ ποὺ φωτίζει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ δίνει τὸ βραβεῖο τῆς ἄνω κλήσεως.
.        Ἀκόμη εἶναι σημαντικὲς οἱ εὐχὲς γιὰ τὴν καθιέρωση τοῦ ἱεροῦ Θυσιαστηρίου. Ἀφοῦ ὁ Ἀρχιερεὺς προσεύχεται στὸν Θεὸ γιὰ τὸν ἐγκαινιασμὸ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, συγχρόνως δέεται πρὸς τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὸν ἐγκαινιασμὸ τῶν ἀνθρώπων μέσα στὸν χῶρο τῆς καρδιᾶς: «καὶ κατάπεμψον τὸ πανάγιόν σου Πνεῦμα ἐφ’ ἡμᾶς, καὶ ἐπὶ τὴν κληρονομίαν σου, καὶ κατὰ τὸν θεῖον Δαυίδ, ἐγκαίνισον ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πνεῦμα εὐθές, καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξον ἡμᾶς».
.        Σὲ ἄλλη εὐχὴ παρακαλεῖ γιὰ τὸν ἀνακαινισμὸ τοῦ ναοῦ, ὥστε μέσα σὲ αὐτὸν νὰ γίνουν οἱ πιστοὶ μέτοχοι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ νὰ τελοῦνται μέσα στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς οἱ νοερὲς θυσίες, διὰ τῆς καθάρσεως τοῦ νοῦ: «…φυλάττων αὐτὸν (τὸν Ναὸν) ἕως τῆς τῶν αἰώνων συντελείας, καὶ τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ τοῦτον ἐγκαινίσῃς, ὡς ἂν ἐν αὐτῷ τὰς ἀναιμάκτους θυσίας, προσφέροντές σοι, μέτοχοι γενώμεθα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐγκαινισθέντος ἐν τοῖς ἐγκάτοις ἡμῶν, καὶ τὸ τῆς διανοίας ἡμῶν ἡγεμονικὸν στηρίζοντος, καὶ παρέχοντος μυστικῶς τὰς νοερὰς θυσίας, διὰ τῆς καθάρσεως τοῦ νοός, προσφέρειν σοὶ τῷ Δεσπότῃ Θεῷ». Ἐδῶ σαφέστατα γίνεται λόγος γιὰ τὴν πνευματικὴ ἱερωσύνη, γιὰ τὴν ἱερουργία τοῦ νοὸς στὴν καρδιά, μὲ τὴν κάθαρση τῆς καρδιᾶς, πράγμα ποὺ εἶναι ἡ οὐσία τῆς νηπτικῆς θεολογίας.
.        Διαβάζοντας ἀκόμη κανεὶς τὶς εὐχὲς τῆς μεταλήψεως τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ποὺ συμπεριλαμβάνονται μέσα στὶς εὐχὲς τῆς θείας Λειτουργίας, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀκολουθία τῆς Μεταλήψεως συναντᾶ ὅλην τὴν ἡσυχαστικὴ πράξη ὡς προϋπόθεση τῆς θείας Κοινωνίας. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ εὐχή: «καταξίωσον ἡμᾶς μεταλαβεῖν τῶν ἐπουρανίων σου καὶ φρικτῶν Μυστηρίων ταύτης τῆς ἱερᾶς καὶ πνευματικῆς Τραπέζης, μετὰ καθαροῦ συνειδότος, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, εἰς συγχώρησιν πλημμελημάτων, εἰς Πνεύματος Ἁγίου κοινωνίαν, εἰς Βασιλείας οὐρανῶν κληρονομίαν, εἰς παρρησίαν τὴν πρὸς σέ, μὴ εἰς κρῖμα, ἢ εἰς κατάκριμα».
.        Ἡ κάθαρση τοῦ συνειδότος δὲν εἶναι στιγμιαία, δηλαδὴ δὲν γίνεται ἐκείνη τὴν στιγμή, ἀλλὰ προϋποθέτει ἀγώνα καθάρσεως καὶ αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητο γιὰ τὴν θεία Κοινωνία γιὰ νὰ μὴ γίνη «εἰς κρῖμα ἢ κατάκριμα», ἀλλὰ «εἰς Πνεύματος Ἁγίου Κοινωνίαν, εἰς Βασιλείας οὐρανῶν κληρονομίαν».
.        Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ εὐχὴ πρὸ τῆς θείας Κοινωνίας τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου. Προηγεῖται ἡ ταπείνωση, ὁ κόπος τῆς ἀσκήσεως καὶ ἔπειτα ζητᾶ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν, ὥστε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ νὰ ἐνεργήσουν τὴν θέωση καὶ τὸν ἁγιασμό:

«Ἴδε τὴν ταπείνωσίν μου,
ἴδέ μου τὸν κόπον ὅσος,
καὶ τὰς ἁμαρτίας πάσας
ἄφες μοι, Θεὲ τῶν ὅλων·
ἵνα καθαρᾷ καρδίᾳ,
περιτρόμῳ διανοίᾳ
καὶ ψυχῇ συντετριμμένῃ
τῶν ἀχράντων σου μετάσχω
καὶ πανάγνων μυστηρίων,
οἷς ζωοῦται καὶ θεοῦται
πᾶς ὁ τρώγων σε καὶ πίνων
ἐξ εἰλικρινοῦς καρδίας».

.        Σὲ ὅλη τὴν εὐχὴ ἐκφράζονται ἡ μετάνοια, τὰ δάκρυα, ἡ συντετριμμένη ψυχή, ἀλλὰ συγχρόνως ὁ προσευχόμενος προσβλέπει καὶ στὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Ζητᾶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, γιατί γνωρίζει ὅτι ἡ θεία Κοινωνία ἐνεργεῖ ἀνάλογα μὲ τὴν πνευματικὴ κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου, ἤτοι καθαρίζει, λαμπρύνει (φωτίζει) καὶ θεοποιεῖ:

«Ἀλλ’ ἐλαίῳ συμπαθείας
τοὺς θερμῶς μετανοοῦντας
καὶ καθαίρεις καὶ λαμπρύνεις
καὶ φωτὸς ποιεῖς μετόχους,
κοινωνοὺς Θεότητός σου
ἐργαζόμενος ἀφθόνως,
καί, τὸ ξένον καὶ ἀγγέλοις
καὶ ἀνθρώπων διανοίαις,
ὁμιλεῖς αὐτοῖς πολλάκις
ὥσπερ φίλοις σου γνησίοις».

.        Ὅλην αὐτὴν τὴν ἀσκητικὴ τὴν βλέπουμε στὴν λατρεία τῆς Ἐκκλησίας. Μελετώντας κανείς, γιὰ παράδειγμα, τὰ ἀπολυτίκια σὲ διαφόρους Ἱεράρχες βλέπει ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς καὶ τὸ ἔργο τῶν Ἀρχιερέων.
.        Ἕνα χαρακτηριστικὸ ἀπολυτίκιο λέγει τὸ ἑξῆς: «καὶ τρόπων μέτοχος καὶ θρόνων διάδοχος, τῶν ἀποστόλων γενόμενος, τὴν πρᾶξιν εὗρες θεόπνευστε, εἰς θεωρίας ἐπίβασιν, διὰ τοῦτο τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ὀρθοτομῶν καὶ τῇ πίστει ἐνήθλησας μέχρις αἵματος ἱερομάρτυς Πολύκαρπε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῶ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
.        Παρατηρώντας προσεκτικὰ τὸ ἀπολυτίκιο αὐτό, βλέπουμε ὅτι ὁ πραγματικὸς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι μόνον διάδοχος τοῦ θρόνου τῶν Ἀποστόλων, ἀλλὰ καὶ μέτοχος τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν Ἀποστόλων. Ὁ ἀποστολικὸς τρόπος ζωῆς εἶναι τὸ νὰ ἀνέβη κανεὶς στὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν πράξη, ποὺ εἶναι ἡ κάθαρση καὶ ὁ φωτισμός. Ἔτσι, ὁ ἅγιος Πατέρας ἔφθασε στὴν θεωρία καὶ ἔγινε διδάσκαλος «ἁλιευτικῶς, οὐχὶ ἀριστοτελικῶς», δηλαδὴ μὲ τὴν ἐμπειρία του καὶ ὄχι μὲ τὴν φιλοσοφία καὶ τὸν δικό του στοχασμό. Καὶ ἐπειδὴ χρησιμοποίησε αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ εἶναι πραγματικὸς διάδοχος τῶν Ἀποστόλων, ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν ἀποστολικὴ διαδοχή, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀποστολικὴ ἐμπειρικὴ θεολογία, γι’ αὐτὸ ὀρθοτομεῖ τὸν λόγο τῆς ἀληθείας καὶ ὁδηγεῖται ἀκόμη καὶ στὸ μαρτύριο, ποὺ εἶναι καρπὸς τῆς θεωρίας τοῦ Θεοῦ.
.        Μὲ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις μπορεῖ νὰ πρεσβεύη στὸν Θεὸ γιὰ μᾶς, προκειμένου νὰ σωθοῦν οἱ ψυχές μας, ἀφοῦ ἀκολουθήσουμε καὶ ἐμεῖς τὴν ἴδια πορεία. Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο πρέπει νὰ δοῦμε τὴν ζωὴ καὶ τὴν διδασκαλία ὅλων τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.
.        Ἀκόμη, διαβάζοντας κανεὶς τὰ τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ψάλλονται στὶς καθημερινὲς ἀκολουθίες, βρίσκει ἄφθονο ὑλικὸ γιὰ τὴν κάθαρση τῆς καρδιᾶς, τὸν φωτισμὸ τοῦ νοῦ καὶ τὴν θέωση.
.        Θὰ ἀναφέρω ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἀπὸ τὸν κανόνα τῆς Πεντηκοστῆς, ποὺ εἶναι ἔργο τοῦ μεγάλου Θεολόγου τοῦ 8ου αἰῶνος, τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ: «Θείῳ καλυφθεὶς ὁ βραδύγλωσσος γνόφῳ, ἐρητόρευσε τὸν θεογράφον νόμον· ἱλῦν γὰρ ἐκτινάξας ὄμματος νόου, ὁρᾷ τὸν Ὄντα καὶ μυεῖται Πνεύματος γνῶσιν γεραίρων ἐνθέοις τοῖς ἄσμασιν».
.        Στὸ τροπάριο αὐτὸ φαίνεται ὅλη ἡ ἀκραιφνὴς θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ Μωϋσῆς, καὶ ὁ κάθε θεόπτης Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ἀξιώθηκε νὰ καλυφθῆ ἀπὸ τὸν θεῖο γνόφο καὶ νὰ δῆ τὸν Ὄντα, τὸν Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελο, τὸν ἄσαρκο Λόγο –ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ πραγματικὸς θεολόγος– ἀφοῦ ἐκτινάχθηκε ἀπὸ τὸν ὀφθαλμὸ τοῦ νοῦ του «κάθε ἀκαθαρσία τῶν παθῶν καὶ κάθε γήϊνον φρόνημα». Ἀκολουθώντας αὐτὴν τὴν πράξη καὶ τὴν θεωρία μυεῖται τὴν μυστικὴ ἀπὸ τοὺς πολλοὺς γνώση τοῦ Πνεύματος καὶ στὴν συνέχεια ρητορεύει τὸν θεόγραφον νόμον, καίτοι εἶναι ἀπὸ τὴν φύση βραδύγλωσσος, καὶ δοξάζει τὸν Θεὸ μὲ ἔνθεα ἄσματα.
.        Αὐτὸ συμβαίνει καὶ σὲ κάθε θεόπτη ἅγιο. Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν προοπτικὴ ἐντάσσεται ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία, ἡ προσευχὴ καὶ ἡ ποιμαντική. Ἔπειτα, ὅλο τὸ συναξαριακὸ ὑλικό, δηλαδὴ οἱ βίοι τῶν ἁγίων, ἀσκητῶν, μαρτύρων καὶ γενικὰ ἁγίων, δείχνει ὅτι οἱ ἅγιοι ἀκολούθησαν τὸν ἀσκητικό, φιλοκαλικὸ τρόπο ζωῆς, μὲ τὴν μετάνοια, τὴν πίστη, τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς, τὸν φωτισμὸ τοῦ νοῦ, τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό, καὶ δέχθηκαν τὸ μαρτύριο ὡς καρπὸ θεωρίας κλπ.
.        Οἱ καθημερινὲς εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας διαγράφουν αὐτὴν τὴν πορεία τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν κάθαρση, στὸν φωτισμὸ καὶ τὴν θέωση, ποὺ εἶναι ἡ πραγματικὴ θεραπεία τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία θέλει ὁ πιστὸς νὰ ζῆ τὴν νήψη ὄχι μόνο τότε ποὺ βρίσκεται σὲ ἐγρήγορση, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ὕπνου. Ἔτσι, στὴν εὐχὴ τοῦ ἀποδείπνου ὁ πιστὸς παρακαλεῖ τὸν Θεὸ νὰ στείλη τὴν Χάρη Του, ὥστε νὰ παύση τὶς ὁρμὲς τῶν παθῶν καὶ νὰ δώση «γρήγορον νοῦν, σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν, ὕπνον ἐλαφρὸν καὶ πάσης σατανικῆς φαντασίας ἀπηλλαγμένον». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία θέλει τὸν πιστὸ νὰ ἔχη ἐγρήγορση, καθαρότητα καρδίας καὶ καρδία νήφουσα, ἀκόμη καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ὕπνου. Δηλαδὴ ὁ Χριστιανὸς πρέπει νὰ ζῆ τὴν ἡσυχαστικὴ παράδοση καὶ κατὰ τὴν ὥρα ποὺ ἀναπαύεται καὶ τὸ σῶμα του. Πόσῳ μᾶλλον αὐτὸ πρέπει νὰ γίνεται κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας.

.            Ψυχρολουσία στὴν Ἀθήνα, τὶς ἄλλες εὐρωπαϊκὲς πρωτεύουσες καὶ τὶς ἀγορὲς ἔφερε ἡ ἀπόρρητη ἔκθεση τῆς Τρόικας ποὺ δημοσιεύτηκε χθὲς στοὺς «Financial Times», ἀντιστρέφοντας τὸ ὅποιο κλίμα αἰσιοδοξίας καλλιεργήθηκε μετὰ τὴν συμφωνία τοῦ Eurogroup. Τὸ 9σέλιδο κείμενο τῶν τεχνοκρατῶν τῆς Ε.Ε., τῆς ΕΚΤ καὶ τοῦ ΔΝΤ ἀφήνει κυριολεκτικὰ στὸν ἀέρα τὸ ἐπώδυνο «σχέδιο διάσωσης» μὲ τὸ Δεύτερο Μνημόνιο, ἀφοῦ ὑποστηρίζει ὅτι ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νὰ μὴ βγεῖ πρακτικὰ ποτέ (!) στὶς ἀγορὲς καὶ μᾶλλον θὰ χρειαστεῖ καὶ τρίτο δάνειο ὕψους 110 δισ. εὐρώ, μέσῳ ἑνὸς Μνημονίου 3, ποὺ θὰ … ἀποτελειώσει ὅ,τι ἔχει μείνει ζωντανὸ στὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια.
.            Σύμφωνα μὲ τοὺς «Financial Times» καὶ τὸ πρακτορεῖο Reuters, ἡ ἀναφορὰ τῶν τροϊκανῶν συντάχθηκε στὶς 15 Φεβρουαρίου καὶ παραδόθηκε στοὺς ὑπουργοὺς Οἰκονομικῶν τοῦ Eurogroup. Ἂν αὐτὸ ἀληθεύει, ὁ κ. Βενιζέλος καὶ οἱ συνάδελφοί του τελοῦσαν ἐν γνώσει τῆς ματαιότητας (ἢ ἔστω τοῦ ἀπίστευτα ὑψηλοῦ ρίσκου ἀποτυχίας) τῶν νέων αἱματηρῶν θυσιῶν στὶς ὁποῖες ἀποφάσισαν νὰ ὑποβάλουν τὸν ἑλληνικὸ λαό, στερώντας ταυτόχρονα τὴν χώρα ἀπὸ τὴν ἐθνική της κυριαρχία.
.            Ἐξετάζοντας διάφορα σενάρια, ἡ ἔκθεση-βόμβα τῆς Τρόικας προβλέπει ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ χρειάζεται διεθνῆ στήριξη γιὰ ἀπροσδιόριστη χρονικὴ περίοδο καὶ ἡ ἀνάκαμψή της μπορεῖ νὰ διαρκέσει πολλὰ χρόνια. Συγκεκριμένα, ἐκτιμᾶται ὅτι ἐπειδὴ ἡ λιτότητα θὰ βαθύνει τὴν ὕφεση, τὸ χρέος μπορεῖ νὰ ἐκτιναχτεῖ στὸ 160% τοῦ ΑΕΠ τὸ 2020 (ἀντὶ τῆς ἀρχικῆς πρόβλεψης 120%) μὲ συνέπεια ἡ Ἑλλάδα νὰ χρειαστεῖ 50-110 ἐπιπλέον δισ. εὐρὼ  δανειακῆς στήριξης, προκειμένου τὸ χρέος νὰ πέσει στὸ 117% τοῦ ΑΕΠ τό… 2030.
.            Ἀκόμη καὶ στὸ βασικὸ σενάριο, ἡ Ἑλλάδα θὰ χρειαστεῖ νὰ πετύχει πρωτογενὲς πλεόνασμα 4,5% μετὰ τὸ 2012 γιὰ νὰ μειώσει τὸ χρέος στὸ 129% τοῦ ΑΕΠ τὸ 2020, κάτι ποὺ σημαίνει ὅτι στὴν καλύτερη περίπτωση θὰ πρέπει νὰ βρεῖ 9-10 δισ. εὐρώ. Ὅλα αὐτὰ ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι μετὰ τὸ 2014 θὰ κινεῖται σὲ ρυθμοὺς ἀνάπτυξης 2,3%-2,8%. Ἐπιπλέον, προβλέπεται ὅτι οἱ τράπεζες ἴσως χρειαστοῦν κεφάλαια 50 δισ. ἀντὶ γιὰ 30 δισ. εὐρώ, ἐνῶ χαμηλώνει καὶ ὁ πῆχυς τῶν ἐσόδων ἀπὸ ἰδιωτικοποιήσεις στὰ 30 δισ. εὐρὼ γιὰ τὴν ἑπόμενη πενταετία, ἀντὶ τοῦ ἀρχικοῦ στόχου τῶν 50 δισ. εὐρώ.

.            Τὸ ἔγγραφο ἐκφράζει σοβαρὲς ἀμφιβολίες γιὰ τὴν βιωσιμότητα τοῦ ἑλληνικοῦ χρέους, εἴτε λόγῳ κάποιου ἀτυχήματος εἴτε ἐξ αἰτίας δομικῶν ἀντιφάσεων τοῦ ἴδιου τοῦ «προγράμματος σωτηρίας». Ἡ ἴδια ἡ Τρόικα ὁμολογεῖ πὼς ἡ λιτότητα θὰ ὁδηγήσει σὲ αὔξηση τοῦ χρέους καὶ καταβαράθρωση τῆς οἰκονομίας, ἀφήνοντας πλέον ἀνοιχτὲς ὑπόνοιες ὅτι ἡ Ἑλλάδα καταστρέφεται βάσει σχεδίου, ὥστε νὰ ἀπολέσει πλήρως τὴν ἐθνική της κυριαρχία καὶ νὰ περάσει ὁλοκληρωτικὰ στὴν ἐξουσία τῶν δανειστῶν της. Οἱ ὑπόνοιες αὐτὲς ἐνισχύονται ἀπὸ τὴν ἐχθρότητα μὲ τὴν ὁποία ἀντιμετωπίζει τὸ κείμενο τοὺς Ἕλληνες ἐργαζομένους καὶ ἐλεύθερους ἐπαγγελματίες ὡς ἀνασταλτικοὺς παράγοντες στὰ σχέδιά της!
.            Ὡς ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν πιθανὴ καθυστέρηση στὶς διαρθρωτικὲς μεταρρυθμίσεις καὶ στὴν προσαρμογὴ πολιτικῆς, μὲ βάση τὸ κεντρικὸ σενάριο, κατονομάζονται «ὁρισμένοι οἰκονομικοὶ παράγοντες ποὺ μπορεῖ νὰ ἀντισταθοῦν στὶς μειώσεις καὶ στὴν μεγαλύτερη εὐελιξία τῶν μισθῶν (ἐργαζόμενοι)», ἐνῶ «ὀργανωμένες ὁμάδες συμφερόντων» (δηλαδὴ οἱ ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες) μπορεῖ νὰ συνεχίσουν νὰ ἀντιδροῦν στὸ ἄνοιγμα τῶν κλειστῶν ἐπαγγελμάτων καὶ στὴν ἀπελευθέρωση τῆς παραγωγῆς ἀγαθῶν. Παράλληλα, ἐκτιμᾶται ὅτι ἡ «γραφειοκρατία» μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει ἀνασχετικὸ παράγοντα στὶς ἐπιχειρηματικὲς μεταρρυθμίσεις.
.            Τὸ κείμενο ἀμφιβάλλει ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν ἀποτελεσματικότητα τοῦ PSI , καθὼς οἱ κάτοχοι μακροπρόθεσμων τίτλων θὰ ἀποτελέσουν μία ὁμάδα «προνομιούχων» ὁμολογιούχων, ποὺ θὰ λειτουργήσουν ἀποτρεπτικὰ στὴν προσέλκυση ξένων ἐπενδυτῶν, ὅταν ἡ Ἑλλάδα ἐπιστρέψει στὶς ἀγορές.
.            Ἡ ἔκθεση τῆς Τρόικας προκάλεσε μούδιασμα στὶς ἀγορὲς τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς, ἐνισχύοντας τὶς ἐπιφυλάξεις κατὰ πόσον τὸ σχέδιο σωτηρίας μπορεῖ νὰ ἀποτρέψει τὴν χρεωκοπία τῆς Ἑλλάδας καὶ ἄλλων χωρῶν τῆς εὐρωζώνης.
.            «Ἴσως ἡ ἐνίσχυση στὴν Ἑλλάδα σταματήσει ὁλοσχερῶς, ἂν διαπιστωθεῖ ὅτι θὰ χρειαστεῖ καὶ νέο πακέτο βοήθειας ἕως τὸ τέλος τοῦ χρόνου. Τότε οἱ Εὐρωπαῖοι πολιτικοὶ ἴσως πάψουν νὰ ἀσχολοῦνται μαζί της καὶ προσπαθήσουν νὰ σταματήσουν τὴν μετάδοση στὴν ὑπόλοιπη εὐρωζώνη», δήλωσε στὸ πρακτορεῖο Bloomberg ὁ Γὲργκ Κρέμερ, τῆς γερμανικῆς Commerzbank.

Γιάννης Παπαδάτος γιὰ τὸν “Ἐλεύθερο Τύπο”

ΠΗΓΗ: antinews.gr

]]> http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/22/%cf%88%cf%85%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1-%e1%bc%80%cf%80%e1%bd%b8-%e1%bc%80%cf%80%cf%8c%cf%81%cf%81%ce%b7%cf%84%ce%b7-%e1%bc%80%cf%80%ce%b1%ce%b9%cf%83%ce%b9%cf%8c%ce%b4/feed/ 0 lagouros http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/22/%ce%b5%e1%bc%b6%ce%bc%ce%b1%ce%b9-%e1%bd%91%cf%80%e1%bd%b2%cf%81-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%e1%bc%80%cf%80%cf%8e%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%82-%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%af%ce%b1%cf%82/ http://christianvivliografia.wordpress.com/2012/02/22/%ce%b5%e1%bc%b6%ce%bc%ce%b1%ce%b9-%e1%bd%91%cf%80%e1%bd%b2%cf%81-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%e1%bc%80%cf%80%cf%8e%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%82-%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%af%ce%b1%cf%82/#comments Wed, 22 Feb 2012 17:46:52 +0000 christian-vivliografia http://christianvivliografia.wordpress.com/?p=9644 ]]> «Εἶμαι ὑπὲρ τῆς ἀπώλειας κυριαρχίας»,
δηλώνει ὁ …γνωστὸς «ἐθνικός» μας ποιητής!

Δεῖτε τὸ ἀχαρακτήριστο ἀπόσπασμα συνεντεύξεως
στὸν γαλλικό ραδιοφωνικὸ σταθμό Europe 1.

http://www.real.gr/DefaultArthro.aspx?page=arthro&id=126513&catID=1&utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Οἱ Εἰδικευμένοι Ἐργολάβοι, ποὺ ἐκ συστήματος κατηγοροῦν τὴν (ἐν Ἑλλάδι) Ἐκκλησία, ὅτι δὲν πληρώνει φόρους, θὰ συνεχίσουν νὰ ἀναπαράγουν τὰ ἴδια «πληροφοριακὰ» λύματα, παρὰ τὴν οἱανδήποτε ἐπίσημη Ἐνημέρωση. Καὶ ὅσοι φοροῦν «ἀποκριάτικη μουτσούνα» ἀπὸ τὸν λαὸ θὰ συνεχίσουν νὰ ἀναμηρυκάζουν μὲ τὴν ἴδια βουλιμία αὐτὰ καὶ ἄλλα λύματα καὶ ἰδεολογικὰ ἀπορρίμματα τῆς Ἀλλοτριώσεως.

.             Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἐλπίζουσα ὅτι ὁ δημοσιογραφικός θόρυβος, ὁ ὁποῖος προκλήθηκε χθές σχετικῶς πρός τήν φορολόγηση τῆς Ἐκκλησίας, ὀφείλεται σέ ἔλλειψη λεπτομεροῦς ἐνημερώσεως ὅσων τόν προκαλέσαν, ἐπιθυμεῖ νά ἐνημερώσει δημοσίως ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, οἱ Ἱερές Μητροπόλεις μέ τά ἐκκλησιαστικά τους ἱδρύματα, οἱ Ἱερές Μονές καί οἱ Ἐνορίες, οἱ ὁποῖες εἶναι ξεχωριστά μεταξύ τους νομικά πρόσωπα, καταβάλλουν κάθε χρόνο στίς κατά τόπους Δ.Ο.Υ. τίς παρακάτω νομοθετημένες φορολογικές ὑποχρεώσεις τους :

1. Φόρο ἐπί τῶν κατ’ ἔτος μισθωμάτων, πού εἰσπράττουν ἀπό ἀκίνητα, μέ συντελεστή 20% ἐπί τῆς ἀξίας τους,

2. Συμπληρωματικό φόρο ἐπί τῶν εἰσοδημάτων τους ἀπό οἰκοδομές καί ἐκμισθώσεις γαιῶν μέ συντελεστή 3%,

3. Προκαταβολή τοῦ φόρου (γιά τό ἑπόμενο ἔτος) μέ συντελεστή 55% ἐπί τῆς ἀξίας τοῦ παραπάνω συμπληρωματικοῦ φόρου,

4. Φόρο ἐπί τῆς ἀκινήτου περιουσίας τους μέ συντελεστή 3‰ ἐπί τῆς ἀντικειμενικῆς ἀξίας τους (ἐκτός ἐάν πρόκειται γιά οἰκοδομήματα λατρευτικῆς, ἐκπαιδευτικῆς, θρησκευτικῆς ἤ κοινωφελοῦς χρήσεως π.χ. Ἱ. Ναοί, γηροκομεῖα, χῶροι συσσιτίων),

5.Φόρο ἐπί τῶν κληρονομιῶν καί δωρεῶν μέ συντελεστή 0,5% ἐπί τῆς ἀξίας τους,

6.Τέλος χαρτοσήμου καί δικαιώματα ΟΓΑ συνολικοῦ ποσοστοῦ 2,40% ἐπί κάθε χρηματικῆς παροχῆς πιστῶν πρός τούς Ἱ. Ναούς λόγῳ ἱεροπραξιῶν.

.             Ἐπίσης τά παραπάνω νομικά πρόσωπα τῆς Ἐκκλησίας παρακρατοῦν καί ἀποδίδουν στίς Δ.Ο.Υ. τά παρακάτω φορολογικά ἔσοδα :

1. Φόρο μισθωτῶν ὑπηρεσιῶν γιά τούς ἐκκλησιαστικούς ὑπαλλήλους καί συνεργάτες τους, πού ἀμείβονται ἀπό τόν προϋπολογισμό τους,

2. Φ.Π.Α. μέ τούς προβλεπομένους συντελεστές γιά ὑπηρεσίες καί ἀγαθά,

3. Φόρο εἰσοδήματος μέ συντελεστή 8% σέ ὅλα τά τιμολόγια παροχῆς ὑπηρεσιῶν,

4. Φόρο εἰσοδήματος μέ συντελεστή 4% σέ ὅλα τά δελτία ἀποστολῆς ἀγαθῶν καί μέ συντελεστή 1% γιά τά ὑγρά καύσιμα.

.             Τέλος, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἐπιθυμεῖ να τονίσει ἀφ’ ἑνός ὅτι ἡ ἀπαλλαγή ἀπό τόν φόρο ἀκινήτης περιουσίας γιά τά ἀκίνητα λατρευτικῆς, θρησκευτικῆς καί κοινωφελοῦς χρήσεως ἰσχύει ἀπό τό ἔτος 2008 γιά ὅλα τά θρησκεύματα καί δόγματα, πού ἔχουν ἀκίνητη περιουσία ἐντός Ἑλλάδος καί ἀφ’ ἑτέρου ὅτι, παρότι τά ἔσοδά Της προέρχονται μέχρι σήμερα ἀπό τό ὑστέρημα πιστῶν καί χρησιμοποιοῦνται γιά τήν συντήρηση τῶν θρησκευτικῶν καί κοινωφελῶν Της ἱδρυμάτων, οὐδέποτε ζήτησε κάποια ἄνιση φορολογική μεταχειρίση σέ σχέση μέ τούς ὑπολοίπους φορολογούμενους μή κερδοσκοπικούς ὀργανισμούς τῆς Χώρας.
.         Ἡ Κεντρική Ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ελλάδος, οἱ Ἱερές Μητροπόλεις, οἱ Ἐνορίες, οἱ Ἱερές Μονές καί τά Ἐκκλησιαστικά Ἱδρύματα κατά τό ἔτος 2011 κατέβαλαν συνολικά φόρους ὕψους 12.584.139,92€.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr/greek/holysynod

«ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ»

(Ὑπάρχουν δύο εἴδη λαῶν:
οἱ ἀλαζονικοὶ λαοὶ τῆς Εὐρώπης καὶ ὁ λαός μας.)

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ»
Ἐκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»,
Θεσσαλονίκη 2012
σελ. 161-165

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          […] Στὴν παραβολὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου ὁ ἕνας, ὁ Φαρισαῖος, ἦταν δίκαιος στὰ μάτια τὰ δικά του καὶ στὰ μάτια τοῦ κόσμου. Ὁ ἄλλος, ὁ Τελώνης, ἦταν ἁμαρτωλὸς καὶ στὰ μάτια τοῦ κόσμου καὶ στὰ δικά του μάτια. Ὁ Φαρισαῖος ἦταν ὁ ἐπίσημα δίκαιος καὶ ὁ Τελώνης ἦταν ὁ ἐπίσημα ἁμαρτωλός. Αὐτοὶ οἱ δύο χαρακτηρίζονταν ἔτσι σύμφωνα μὲ τὰ ἀνθρώπινα μέτρα. Σύμφωνα ὅμως μὲ τὰ μέτρα τοῦ Θεοῦ, ὁ Τελώνης, ποὺ προσευχόταν στὴν ἄκρη τῆς ἐκκλησίας, ὑψώθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸς ὡς πρῶτος καὶ ὁ ἄλλος, ὁ Φαρισαῖος, ποὺ προσευχόταν μπροστὰ στὸ ἱερό, ταπεινώθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ὡς τελευταῖος.
.            Αὐτὰ συνέβαιναν πρὶν ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια. Τὰ ἴδια ὅμως συνέβαιναν καὶ μέχρι χθές. Οἱ φιλόδοξοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης εἴτε δὲν μποροῦν νὰ μνημονεύσουν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἤ, ἂν κάποτε θυμηθοῦν νὰ προσευχηθοῦν στὸν Θεό, τὸ κάνουν γιὰ νὰ τοὺς δοῦν οἱ ἄλλοι. Περηφανεύονται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, βάζουν τὸν ἑαυτό τους στὴν ἴδια θέση μὲ τὸν Θεὸ ἢ βάζουν τὸν Θεὸ πιὸ χαμηλὰ ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους.
.            «Θεέ μου, ἐμεῖς δὲν εἴμαστε ὅπως οἱ ἄλλοι λαοί»!