Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

νάσταση το Χριστο στν Παλαι Διαθήκη

ἀπὸ τὸ περιοδ. «Ἁπλὴ Κατήχηση»,
Ἱ. Μ. Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως

.       Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἶναι θεμελιῶδες δόγμα τῆς πίστεώς μας, γιατί ἀποδεικνύει περίτρανα τὴν θεότητά του καὶ διακηρύττει δυνατὰ τὴν ἥττα τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἁμαρτίας, γιατί ἀπὸ τὴν ἁμαρτία προῆλθε ὁ θάνατος. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ λοιπὸν εἶναι ἡ ἀπολύτρωσή μας ἀπὸ τὴν φθορά.
.       Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὅπως προφητεύθηκε ἡ ἐνανθρώπηση καὶ ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι προφητεύθηκε καὶ προτυπώθηκε καὶ ἡ Ἀνάστασή του ἐκ τῶν νεκρῶν. Θὰ ἀναφέρουμε δύο-τρεῖς μαρτυρίες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀναφερόμενες, κατὰ τὴν ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.
.          Ὁ ἅγιος Χρυσόστομος σὲ μία ὡραία του ὁμιλία «Περὶ μὴ ἀπογνώσεως καὶ προσευχῆς κατὰ ἐχθρῶν» ὁμιλεῖ γιὰ τὴν στείρα γυναίκα τοῦ Ἀβραὰμ καὶ γιὰ τὶς στεῖρες γυναῖκες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Καὶ λέγει ὅτι οἱ γυναῖκες αὐτὲς πού, ἂν καὶ στεῖρες, ἔτεκαν, διαλαλοῦν τὸ θαῦμα τῆς θαυμαστῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν Παρθένο. Καὶ συμβουλεύει τοὺς Χριστιανοὺς ὁ ἱερὸς Πατέρας: «Ὅταν σὲ ἐρωτάει ὁ Ἰουδαῖος, πῶς ἔτεκε ἡ Μαρία; ἐσὺ νὰ τοῦ ἁπαντᾶς· πῶς ἔτεκε ἡ Σάρρα καὶ ἡ Ρεβέκκα καὶ ἡ Ραχήλ;» Τὴν ἴδια ἰδέα ὁ ἅγιος Χρυσόστομος τὴν λέγει καὶ στὴν ἄλλη του ὡραία ὁμιλία «Περὶ τοῦ μὴ δημοσιεύειν τὰ ἁμαρτήματα τῶν ἀδελφῶν», ὅπου λέγει σαφῶς ὅτι «προοδοποιεῖ τὴν Παρθένιο ἡ στείρα… Διὰ τοῦτο αἱ στεῖραι προέλαβον, ἴνα πιστευθῇ τῆς Παρθένου ὁ τόκος» (εἰς ΑΑΠ 20. 349DΕ). Καὶ στὴν ὁμιλία ποὺ μελετοῦμε, «Περὶ μὴ ἀπογνώσεως καὶ προσευχῆς κατὰ ἐχθρῶν», λέγει ὁ Χρυσόστομος ὅτι τὰ θαυμαστὰ καὶ μεγάλα τῆς Καινῆς Διαθήκης τὰ προετοιμάζουν οἱ τύποι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης: «Ὅταν μέλλῃ τι θαυμαστὸν καὶ μέγα γίνεσθαι θαῦμα, πολλοὶ προτρέχουσι τύποι». Καὶ ἀναφέρει ἕνα ὡραῖο παράδειγμα ὁ ἅγιος Πατέρας: «Καθάπερ βασιλέως εἰσιόντος, προτρέχουσι στρατιῶται, ὥστε μὴ ἀθρόον ἀπαρασκευάστως (= ξαφνικὰ καὶ ἀπροετοίμαστοι) δέξασθαι τὸν βασιλέα, οὕτω καὶ θαύματος μέλλοντος γίνεσθαι παραδόξου, προτρέχουσι τύποι». Καὶ ἐξηγεῖ τὸ γιατί ὁ ἑρμηνευτὴς Πατήρ: «Ὥστε ἡμᾶς προμελετήσαντες (ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς προεῖπε μὲ τὶς προφητεῖες της καὶ τοὺς τύπους της ἡ Παλαιὰ Διαθήκη) μὴ ἐκπλαγῆναι ἀθρόον, μηδὲ ἐκστῆναι τῷ παραδόξῳ τοῦ γινομένου» (εἰς ΑΑΠ 20, 349ΑΒ).

.        1. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὸν θάνατο, λέγει στὴν συνέχεια ὁ ἅγιος Χρυσόστομος. Ἡ Καινὴ Διαθήκη ὁμιλεῖ γιὰ τὴν ἥττα τοῦ θανάτου μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Μέγα καὶ φοβερὸ τὸ γεγονὸς αὐτό· γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη προετοιμάζει τὴν ἀνθρωπότητα μὲ διαφόρους τύπους καὶ προφητεῖες, ὥστε, ὅταν θὰ συμβεῖ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, νὰ γίνει πιστευτή. Ἕνας τέτοιος τύπος εἶναι αὐτὸ ποὺ συνέβη μὲ τὸν Ἰωνᾶ. Στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰωνᾶ ἀναφέρθηκε καὶ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὁμιλώντας γιὰ τὴν Ἀνάστασή του (βλ. Ματθ. ιβ´ 39. 40. Ιϛ´4. «Προέδραμεν Ἰωνᾶς καὶ ἐγύμνασεν ἡμῶν τὴν διάνοιαν», λέγει ὁ Χρυσόστομος. Γιατί, ὅπως ἀκριβῶς τὸ κῆτος ἐξέβαλε τὸν Ἰωνᾶ μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες, ἔτσι καὶ τὸ μνῆμα ἔδωκε τὸν Χριστό, μὴ βρίσκοντας σ’ αὐτὸν ὁ θάνατος, λέγει ὁ Χρυσόστομος, τὴν κατάλληλη τροφή. Καὶ κατάλληλη τροφὴ γιὰ τὸν θάνατο εἶναι ἡ ἁμαρτία. «Ἀπὸ τὴν ἁμαρτία γεννήθηκε, ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ριζοβόλησε καὶ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία τρέφεται ὁ θάνατος», λέγει ὁ Χρυσόστομος. Καὶ ἀναφέρει στὴν συνέχεια ἕνα ὡραῖο παράδειγμα, ὁ ἅγιος Πατέρας. Ὅπως σὲ κάποιον, λέγει, πού, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβει, καταπιεῖ ἕνα βαρὺ πράγμα γιὰ τὸ στομάχι του, ἕνα λίθο γιὰ παράδειγμα, τότε ἀρχικὰ μὲν προσπαθεῖ τὸ στομάχι του νὰ τὸ χωνέψει, ἀλλὰ μετά, ἐπειδὴ ἡ βαρειὰ αὐτὴ οὐσία εἶναι ξένη τροφή, γι’ αὐτό, τὴν ἀποβάλλει καὶ μαζὶ μὲ αὐτὴν ἀποβάλλει καὶ ὅλες τὶς προηγούμενες τροφές· τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὸν θάνατο: Κατέπιε, λέγει ὁ Χρυσόστομος, ὁ θάνατος τὸν ἀκρογωνιαῖο λίθο, τὸν Χριστό, καὶ δὲν μπόρεσε νὰ τὸν χωνέψει· γι᾽ αὐτὸ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ τὸν ἔβγαλε ἀπὸ τὸ βασίλειό του καὶ μαζὶ μὲ Αὐτὸν ἀπέβαλε καὶ ὅλους τους θανόντες.

.           2. Ἀλλὰ ὁμιλοῦσε γιὰ τὴν στείρα Σάρρα καὶ γιὰ τὶς στεῖρες γυναῖκες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὁ Χρυσόστομος. Καὶ ἡ στείρωση τῶν γυναικῶν αὐτῶν, λέγει τώρα ὁ Πατήρ, ἦταν τύπος τοῦ θανάτου. Προσέχετε, λέγει ὁ Χρυσόστομος στὸ ἀκροατήριό του, γιατί αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς πῶ εἶναι λεπτὸ θεολογικὸ θέμα. Θὰ τοὺς πεῖ ὅτι ἡ στειρωθεῖσα μήτρα τῆς Σάρρας καθοδηγεῖ στὴν πίστη τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Γιατί, ὅπως αὐτή, ἐνῶ ἦταν νεκρά, ἀναζωογονήθηκε μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἐβλάστησε τὸ ζωντανὸ σῶμα τοῦ Ἰσαάκ, ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ἐνῶ ἀπέθανε, ἀναστήθηκε μὲ τὴν δική του δύναμη. Καὶ γιὰ νὰ μὴ φανεῖ ὅτι αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ Χρυσόστομος εἶναι δικό του «βεβιασμένο» νόημα, ἀναφέρει γιὰ μαρτυρία τὸν Ἀπόστολο Παῦλο. Ὁ Ἀπόστολος, ὅταν στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του εἶπε γιὰ τὸν Ἀβραὰμ «οὐκ ἐνενόησε τὴν νέκρωσιν τῆς μήτρας Σάρρας, ἀλλ’ ἐνεδυναμώθη τῇ πίστει, δοὺς δόξαν τῷ Θεῷ, καὶ πληροφορηθεὶς ὅτι ὃ ἐπήγγελται δυνατός ἐστι καὶ ποιῆσαι» (Ρωμ. δ´ 19-21), ὅτι δηλαδὴ ἀπὸ νεκρὰ σώματα θὰ κάμει νὰ γεννηθεῖ ζωντανὸς υἱός, μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ νόημα ὁ Ἀπόστολος μᾶς ὁδηγεῖ στὴν πίστη τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Γιατί λέγει ὁ Ἀπόστολος στὴν συνέχεια: «Οὐκ ἐγράφη δι’ ἐκεῖνον μόνον ὅτι ἐλογίσθη αὐτῷ, ἀλλὰ καὶ δι’ ἡμᾶς». Γιατί; «Οἷς μέλλει», λέγει, «λογίζεσθαι τοῖς πιστεύουσιν ἐπὶ τὸν ἐγείραντα Ἰησοῦν τὸν Κύριον ἠμῶν ἐκ νεκρῶν» (Ρωμ. δ´ 23-24). Δηλαδή, σὰν νὰ λέγει ὁ Ἀπόστολος: Ὁ Θεὸς ἔφερε στὴν ζωὴ τὸν Ἰσαὰκ ἀπὸ τὸ νεκρὸ σῶμα τῆς Σάρρας, ἀπὸ τὴν στείρα μήτρα της, δηλαδή. Ἔτσι ἀνέστησε καὶ τὸν Ἰησοῦ ἐκ νεκρῶν,

.          3. Ἀλλὰ καὶ ὁ πατριάρχης Ἰακὼβ ὁμιλεῖ γιὰ τὸν θάνατο καὶ γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Εὐλογώντας ὁ γέροντας πατριάρχης τὸν υἱό του Ἰούδα, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐπρόκειτο νὰ προέλθει κατὰ σάρκα ὁ Μεσσίας, τοῦ εἶπε: «Ἐκ βλαστοῦ υἱέ μου, ἀνέβης» (Γέν. μθ´ 9). Ὡς «βλαστὸ» ἐννοεῖ τὴν Παρθένο καὶ ὑποδηλώνει μὲ αὐτὴ τὴν ἔκφραση τὴν ἁγνότητα τῆς Μαρίας, λέγει ὁ Χρυσόστομος. Ἔπειτα, ὑπαινισσόμενος ὁ πατριάρχης τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ, λέγει: «Ἀναπεσὼν ἐκοιμήθης ὡς λέων καὶ ὡς σκύμνος λέοντος, τίς ἐγερεῖ αὐτόν;» Μὲ τὸ «ἐκοιμήθης» παριστάνει τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ ὡς ὕπνο. «Τὸν γὰρ θάνατον αὐτοῦ κοίμησιν ἐκάλεσε καὶ ὕπνον», λέγει ὁ Χρυσόστομος. Ἀλλὰ μὲ τὸν θάνατο συνδυάζει ὁ πατριάρχης καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτὸ καὶ λέγει: «Τίς ἐγερεῖ αὐτόν;». Σὰν νὰ θέλει νὰ πεῖ ὅτι κανένας ἄλλος δὲν μπορεῖ νὰ ἐγείρει τὸν Ἰησοῦ Χριστό, παρὰ μόνον ὁ Ἴδιος θὰ ἐγείρει τὸν Ἑαυτό Του. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς ἔλεγε: «Ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι τὴν ψυχήν μου, καὶ ἐξουσίαν ἔχω λαβεῖν αὐτὴν» (Ἰω. ι´ 18). Καὶ ἄλλοτε πάλι ὁ Χριστὸς εἶπε: «Λύσατε τὸν ναὸν τοῦτον καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἐγερῶ αὐτὸν» (Ἰω. β´ 19). Ἀλλὰ τί σημαίνει ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ὁ πατριάρχης μιλώντας προφητικῶς γιὰ τὸν θάνατο τοῦ Μεσσία «ἀναπεσὼν ἐκοιμήθη ὡς λέων»; Ὡραῖα τὸ ἑρμηνεύει ὁ Χρυσόστομος: Ὅπως ὁ λέοντας ὄχι μόνο ὅταν εἶναι ξύπνιος, ἀλλὰ καὶ ὅταν κοιμᾶται εἶναι φοβερός, ἔτσι καὶ ὁ Χριστός, ὄχι μόνο πρὶν ἀπὸ τὸν σταυρό, ἀλλὰ καὶ σ’ αὐτὸν τὸν σταυρὸ καὶ σ’ αὐτὸν τὸν θάνατό Του ἦταν φοβερὸς καὶ ἔκανε τόσο μεγάλα θαύματα. Ἔκανε, γιὰ παράδειγμα νὰ στρέψει τὴν τροχιά του ὁ ἥλιος, νὰ σχιστοῦν οἱ βράχοι, νὰ κλονιστεῖ ἡ γῆ, νὰ σχισθεῖ τὸ καταπέτασμα, νὰ τρομάξει ἡ γυναίκα τοῦ Πιλάτου καὶ νὰ προκληθεῖ κρίση συνειδήσεως στὸν Ἰούδα. Τότε, κατὰ τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ, τὸ σκότος ἐτύλιξε τὴν οἰκουμένη καὶ φάνηκε ἡ νύχτα κατὰ τὴν μεσημβρία. Τότε καταλύθηκε ἡ τυραννίδα τοῦ θανάτου καὶ ἀναστήθηκαν πολλὰ σώματα ἁγίων νεκρῶν (βλ. Ματθ. κζ´ 51-53). Αὐτὰ τὰ προεῖπε ἀπὸ παλαιὰ ὁ πατριάρχης καὶ ἔδειξε ὅτι καὶ κατὰ τὴν σταύρωσή Του ὁ Χριστὸς θὰ εἶναι φοβερός. «Ἀναπεσών», λέγει, «ἐκοιμήθης ὡς λέων» (βλ. Ὁμιλία εἰς τὸ «Πάτερ εἰ δυνατόν…», εἰς ΑΑΠ 29,160 ἐξ., σελ. 197 ἐξ.).

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: pemptousia.gr

About these ads

, , ,

  1. Σχολιάστε

Ἀπαντῆστε

Fill in your details below or click an icon to log in:

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google+. Ἀποσυνδεθῆτε / Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...

Παρακολουθῆστε

Νὰ ἔρχεται κάθε νέο ἄρθρο στὰ εἰσερχόμενά σας.

Ὑπάρχουν ἤδη 87 συνδρομητές. Ἐγγραφῆτε καὶ σεῖς.

%d ἱστολόγοι ἔχουν δηλώσει ὅτι αὐτὸ τοὺς ἀρέσει: