Αρχείο για th, 12 Νοεμβρίου 2010

«…ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ»!

Τοῦ Στάθη,
ἀπὸ τὴν ἐφημ. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» (enet.gr)

Σχολιάστε

Η ΘΕΪΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Ἐν Ἀρχῇ  (α) ἦν ὁ Λόγος
Καὶ ἐν τῷ Τέλει (ω) ἔσται ὁ Ὠρανός:
Αὕτη ἐστὶν ἡ Ἔκπαλαι
Θεία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα

Ὑπὸ Δρος Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου
τοῦ Scranton (Η.Π.Α)

«Ἐγὼ εἰμι τὸ α καὶ τὸ ω, λέγει Κύριος ὁ Θεός,
ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ»
(Ἀποκαλ. α΄ 8)

Scranton, PA, U.S.A., Νοέμβριος βι΄ (2010)

Α΄ Πρόλογος

Ὁ Λόγος ἐστὶν ἡ ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας καθ’ ὅτι Οὗτος ἐστὶν ὁ Θεός. Ὁ Ἑλληνικὸς λόγος, ἡ ἡμετέρα γλῶσσα, δύναται νὰ ἐκφράσῃ ἀπολύτως τὸν Θεῖον Λόγον. Ἡ ἀρχὴ (α) καὶ τὸ τέλος (ω) τοῦ Ἀλφαβήτου ταύτης ταυτίζεται ἀπολύτως μὲ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡ ὁποία ἀποκορυφοῦται μὲ τὸ ρῆμα: ἀγαπῶ. Τὰ τελευταῖα ἔτη ἡ γλῶσσα αὕτη παραχαράσσεται καὶ αἱ ἐκφράσεις της κατέστησαν ἀ-λόγοι. Ἡ ὀρθὴ ὅμως Ἑλληνικὴ γλῶσσα ὀφείλει νὰ ἀνακαλῇ καὶ νὰ ἀποκαθιστᾷ τὸ ἐγκαταλελειμμένον καὶ παραπεποιημένον ἱστορικὸν ἡμῶν παρελθόν˙ δύναται δὲ αὕτη καὶ ὀφείλει νὰ ἐπαναφέρῃ εἰς τὴν τάξιν τὴν παροῦσαν ἐπιβεβλημένη ἀ-ταξίαν (ἀνθελληνισμὸν καὶ κακοδοξίαν) καὶ βεβαίως διὰ τῆς διδασκαλίας της τὸ μέλλον τῆς χώρας καθ’ ὡς καὶ ἁπάσης τῆς ἀνθρωπότητος ἐμφαίνεται εὐοίωνον.

Δυστυχῶς, ἡ σημερινὴ ἐλεγχομένη καὶ κατευθυνομένη παιδεία, πολιτική, ἐπιστήμη, θεολογία, μέσα ἐνημερώσεως καὶ γλῶσσα, ὡδήγησαν τὴν κοινωνία μας εἰς τὴν τρέχουσα παράλογον ἐκτροπὴν καὶ πλάνην. Ἡ ἐπιδίωξις ἡμῶν θὰ πρέπη νὰ εἶναι ἡ ὀρθὴ διατήρησις τοῦ λόγου (τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης) καὶ δι’ αὐτῆς ἡ ἀνάκαμψις τοῦ Ἔθνους ἐκ τῆς γενικῆς παρακμῆς καὶ ἱστορικῆς πλάνης, εἰς τὰς ὁποίας τὸ περιήγαγον. Ὁ Ἑλληνισμὸς σήμερον προχωρεῖ τὴν κατωφερῆ πορείαν του τυφλῶς, ἄνευ ὁδηγοῦ, λόγῳ ἐγκαταλείψεως τῆς γλώσσης του, τῆς παιδείας του, τῶν ἀξιῶν του, τῆς παραδοσιακῆς πίστεώς του, τῆς ἱστορίας του καὶ συνεπῶς, δὲν θὰ ἠμπορέσῃ νὰ φθάσῃ εἰς τὸν ἀναμενόμενον προορισμόν του.

Ἀπεκόπημεν ὡς Ἔθνος ἐκ τοῦ λαμπροῦ ἡμῶν παρελθόντος καὶ διὰ τοῦτο δὲν δυνάμεθα νὰ κατανοήσωμεν τὸ παρὸν καὶ δυστυχῶς ἀνίκανοι νὰ δημιουργήσωμεν ἓν ἰσάξιον τούτου μέλλον. Οἱ ἔλ-λογοι Ἕλληνες καὶ Πανέλληνες ἁπανταχοῦ τῆς γῆς ὀφείλουν νὰ ἀμύνωνται (διὰ μιᾶς πνευματικῆς ἐπαναστάσεως) ἀδιαλείπτως κατὰ τοῦ ψεύδους καὶ τῆς πλάνης τῶν ἐπιβαλλομένων ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν τοῦ Λόγου εἰς τὴν ἡμετέραν πατρίδα.

Β΄ Ἡ ἐπινόησις τῆς Γλώσσης τῆς δημιουργησάσης
τὸν Μείζονα Ἑλληνορθόδοξον Πολιτισμὸν

Τὸ ὑπέρτατον ἡμῶν μνημεῖον ἐστὶν ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἡ «τῶν ὀνομάτων ὀρθότης», τῆς ὁποίας τὰ ὀνόματα δὲν εἶναι συμβατικά, ἀλλ’ ἐσχηματίσθησαν δι’ ἀπολύτου φυσικῆς ὀρθότητος.1 Συνεπῶς, κάποια δύναμις ἀνωτέρα τῆς ἀνθρωπίνης εἶναι αὕτη, ἡ ὁποία καθώρισε τὴν ἡμετέραν γλῶσσαν καὶ ἔχει τὴν ὀρθότητα τῶν λέξεων καὶ ὀνομάτων. Τὸ πλέον σημαντικὸν ὄργανον τοῦ πολιτισμοῦ μας εἶναι ἡ γλῶσσα. Οἱ Ἕλληνες δὲν ἠρκέσθησαν εἰς τὴν υἱοθέτησιν γραφῆς τινος ἐξ ἄλλων πολιτισμῶν, ὡς συμβαίνει μὲ πλείστας ἄλλας γλώσσας, ἀλλ’ ἐπενόησαν τὴν μοναδικὴν ἕως σήμερον εἰς τελειότητα ἰδίαν γραφήν˙ ἱκανὴν ἵνα διατυπώνῃ διὰ τῶν γραμμάτων της, συμβόλων, τόνων καὶ πνευμάτων, λέξεων καὶ ἐκφράσεων, ἐννοίας ἑνὸς πολιτισμοῦ, τὸν ὁποῖον οἱ ἴδιοι ἐδημιούργησαν, ἀνέπτυξαν καὶ ἐτελειοποίησαν. Διατὶ οὐδεὶς ἕτερος λαὸς νὰ μὴ ἐπινοήσῃ ἰσότιμον, ἰσάξιον ἢ καὶ ἀνωτέραν γλῶσσαν ταύτης;

Ὁ διδασκόμενος τὴν Ἀρχαίαν Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν ἀγαλλιᾶται, γοητεύεται, μορφοῦται καὶ ἐπηρεάζεται ὑπὸ ταύτης εἰς τοιοῦτον βαθμὸν ὅπου προσανατολίζεται ὁριστικῶς εἰς τὴν μελέτην καὶ μάθησιν ταύτης, ὥστε δι’ αὐτῆς νὰ ἀντιληφθῇ τὴν ἀνθρωπίνην γνῶσιν καὶ θείαν σοφίαν (ἀποκάλυψιν). Διὰ τοῦτο καὶ ὁ πόλεμος, ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν ὀργάνων αὐτοῦ, τῶν ἐπιδιωκόντων μὲ τὴν σκόπιμον διαστρεβλωτικὴν ἐπέμβασιν τῶν διαστροφέων τούτων τοῦ πολιτισμοῦ μας (τῶν δημιουργῶν τοῦ παρα-λόγου) εἶναι συνεχής. Οὗτοι μισοῦν τὸν ἀρχέγονον Ἑλληνικόν, ἀλλὰ καὶ τὸν θεῖον λόγον καὶ ἀγωνίζονται, ματαίως ὅμως, διὰ τὴν κατάργησίν των. Στόχος ἡμῶν εἶναι ἡ αὐτοκάθαρσις καὶ διαιώνισις τοῦ προγονικοῦ ἡμῶν λόγου πρὸς ἀποφυγὴν τῆς αὐτοεξαφανίσεως, ἡ ὁποία θὰ σημάνῃ καὶ τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας, καθ’ ὅτι ἡ γένεσίς του συματοδοτεῖ τὴν ἀρχὴν τῆς Ἱστορίας μας.

Ἡ λογικὴ ἀπόδειξις τῆς τελειότητος τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι ὁ πολιτισμός, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη ἐκ τῆς γλώσσης ταύτης καθ’ ὡς ἐπίσης καὶ ἡ ἐπιλογὴ αὐτῆς ὑπὸ τοῦ Ἰδίου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἵνα μεταδώσῃ τὸ Εὐαγγέλιόν Του. Ἡ καταγωγὴ τῆς ἡμετέρας γλώσσης ἐστὶ τῷ ὄντι θεία. Ἡ Ἑλληνικὴ Γραμματεία, ἡ Θεογονία ὡς καὶ ὁ Ἡσίοδος,2 ἀφηγεῖται αὐτά, τὰ ὁποῖα τοῦ ἐδίδαξαν αἱ Μοῦσαι λέγων, «τόνδε δὲ μὲν πρώτιστα θεαὶ πρὸς μῦθον ἔειπον». (Θεογονία, 24). Ἐπίσης, τὰ Ὁμηρικὰ ἔπη διέσωσαν πολύτιμα στοιχεῖα, ἐντὸς τῶν ὁποίων ἀνεπτύχθη ἡ παναρχαία Ἑλληνικὴ γλῶσσα. Οὐδεὶς πολιτισμὸς δύναται νὰ δημιουργηθῇ ἄνευ γλώσσης, συνεπῶς, αἰτία τοῦ μοναδικοῦ τούτου Ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ εἶναι ἡ ἑαυτοῦ θεόσδοτος γλῶσσα.

Ὁ Γερμανὸς λόγιος, Victor Engelhardt, ἐρωτᾶ, «Διατὶ ὁ πολιτισμὸς τῆς ἀνθρωπότητος ἐδημιουργήθη καὶ ἐθεμελιώθη ὑπὸ τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων;» Εἰς τὴν ἐρώτησιν δὲ ταύτην ἀπαντᾷ ὁ Η. Λ. Τσατσόμοιρος ὡς ἑξῆς: «… ἡ ἐπίδρασις τοῦ περιβάλλοντος… Αὐτὴ ὑπῆρξε ἡ “μείζων δύναμις” καὶ δι’ αὐτῆς ἐσχηματίσθη ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα. Γλῶσσα δὲ σημαίνει πολιτισμός».3 Ἡ γλῶσσα δὲν διαμορφοῦται μόνον ἀπὸ τὸ περιβάλλον, ἀλλὰ δηλοῖ καὶ τὴν ἠθικὴν καὶ πνευματικὴν κατάστασιν τοῦ ἀνθρωπίνου λόγου καὶ συνεπῶς, τοῦ λαοῦ τούτου. Ἄλλος εἶναι ὁ λόγος τῶν ἀγρίων λαῶν, ἄλλος τῶν πεπολιτισμένων τοιούτων, ἕτερος δὲ εἶναι ὁ λόγος, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖται ἀπὸ λαοὺς εὑρισκομένους εἰς περίοδον παρακμῆς των (ὡς εἶναι ἡ σημερινὴ κομματικῶς ἀλλοτριωμένη Ἑλλάς), κενός, πτωχός, ἀνήθικος, ὑβριστικός, ἄνευ περιεχομένου. Ἄκρως διαφορετικὸς εἶναι ὁ λόγος περιόδου ἀκμῆς ἑνὸς λαοῦ, ὀρθός, περιεκτικός, ὡραῖος, πλούσιος, ἠθικός, εὐχαριστιακός, δοξαστικός, δημιουργικός.

Εἰς τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσαν, Λόγος εἶναι ὁ Θεός, ἡ ὑπερτάτη δύναμις τοῦ νοεῖν˙ ἀλλ’ ἐπίσης, λόγος εἶναι ὁ ἔναρθρος λόγος, ἡ προφορικὴ ἔκφρασις διανοήματος,4 δι’ οὗ ὁ ἐνδιάθετος λόγος ἐκφέρεται καὶ ἀκόμη αὐτὸς ὁ ἐνδιάθετος λόγος, τὸ λεγόμενον ἢ λαλούμενον, ἡ λέξις καὶ πληθυντικῶς αἱ λέξεις, διὰ τῶν ὁποίων πραγματοποιεῖται ἡ ὁμιλία, λόγος ἐστίν, ὡς καὶ ἡ γραπτὴ τούτου διατύπωσις ἀποτελοῦν τὴν ἀξίαν λόγου (ἀξιόλογον) Ἑλληνικὴν γλῶσσαν. Τόσον ὁ  Ὅμηρος ὅσον καὶ ὁ Ἡσίοδος κάμνουν χρῆσιν τῆς λέξεως «λόγος»˙ «τὸν ἔτερπεν λόγοις» (Ἰλιὰς Ο 393) καὶ «αἱμυλίοισι λόγοισιν» (= μὲ κολακευτικοὺς λόγους) (Θεογονία, στίχος 890). Ἀληθῶς, αὕτη ἡ γλῶσσα εἶναι μοναδικὴ καὶ θεία. Ἓν ἐλάχιστον δεῖγμα εἶναι: «ἡ ἀνάλυσις τῆς λέξεως Χορὸς ἀκριβῶς ἀποκαλύπτει τὴν χαρὰ («Χ») τῆς ὁμηγύρεως («Ο»), ἡ ὁποία ῥέει («Ρ») στὸν χῶρο («Ο») μὲ κινήσεις παλινδρομικὲς («Σ»).5

Τὴν μὲν ὑπερέχουσαν πασῶν τῶν γλωσσῶν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν τὴν προέδωκαν τρεῖς μασόνοι ψευδο-πολιτικοὶ τῆς χώρας μας ἐν ἔτει 1976ῳ, ὁ Γεώργιος Ράλλης (ὑπουργὸς παιδείας), ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς (πρωθυπουργὸς) καὶ ὁ Κωνσταντῖνος Τσάτσος (πρόεδρος τῆς δημοκρατίας), οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλον τὴν εὐτελῆ δημοτικήν. Τὸ δὲ μονοτονικὸν σύστημα ἐπεβλήθη εἰς τὸν Ἑλληνικὸν λαὸν ὑπὸ μιᾶς ἄλλης φοβερᾶς κυβερνήσεως, τῶν νεο-ανερχομένων ψευδο-σοσιαλιστῶν. Πρωθυπουργὸς ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου, πρόεδρος δημοκρατίας ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς καὶ ὑπουργὸς παιδείας ὁ Ἐλευθέριος Βερυβάκης, ὅπου μὲ τροπολογίαν, ἡ ὁποία προετάθη αἰφνιδίως κατὰ τὸ μεσονύκτιον τῆς συνεδριάσεως τῆς 11ης Ἰανουαρίου 1982 τῆς «Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων». Πῶς εἶναι δυνατὸν οἱ ἀνθέλληνες οὗτοι νὰ ἀποτελοῦν μέλη τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων;6 Λίαν ἐπιεικῶς, θὰ ἠμπόρουν νὰ χαρακτηρισθοῦν οἱ καταδόται οὗτοι, ὡς ἐκτελεσταὶ τοῦ σχεδίου ἐξανδραποδισμοῦ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τοῦ ἐκπονηθέντος ὑπὸ τοῦ Ἑβραίου «Νομπελίστα» Henry Kissinger.7 Διατὶ ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀποτελεῖ τὴν μόνην γλῶσσαν, ἡ ὁποία διώκεται τόσο πολύ; Ἡ ἀπάντησις εἶναι εὔλογος καὶ πρόδηλος. Ἡ θεία καταγωγή της καὶ ἡ τελειότης της κατέστησαν ταύτην μισητὴν εἰς τοὺς ἐχθρούς τοῦ Λόγου.

Γ΄ Ἐπίλογος

Τὰ διασῳθέντα κείμενα τῆς παναρχαίας καὶ κλασσικῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας, ἂν καὶ ἐλάχιστα, εἶναι εἰς θέσιν νὰ ἀποδείξουν τὸ μέγεθος τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ παιδείας. Ἡ Γραμματική, τὸ Συντακτικόν, τὸ λεξιλόγιόν της, αἱ ἀξίαι καὶ οἱ γενικοὶ νόμοι ταύτης ὀφείλονται νὰ ἀκολουθοῦνται ὑπὸ τῶν κυβερνήσεών μας, σήμερον. Ἡ σημασία τῶν γραμμάτων τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου εἶναι μοναδικὴ εἰς τὴν παγκοσμίαν γλωσσολογίαν. Π.χ. τὸ Α (ἄλφα): Ἀρχὴ – Ἄνθρωπος – Ἀγάπη – Ἀριθμὸς – Ἀρετὴ κ.λπ. Τὸ Ω [ΟΟ] (ὦ μέγα): Ὠρανὸς (ὁ μέγιστος χῶρος) – Ὠκεανὸς (μέγας χῶρος) – Ὡραιότης– Ὠφελιμότης, κ.λπ.

Ἡ ἀπόλυτος καὶ πλήρης γνῶσις τῆς γλώσσης ἡμῶν φανεροῖ τὴν γενικὴν καλλιέργειαν τοῦ ἀτόμου, τὴν ζωήν του, τὴν κοινωνίαν ἐντὸς τῆς ὁποίας ζῶμεν. Ὁ λόγος μας εἶναι ἡ ἀπόδειξις τοῦ ἐπιπέδου τοῦ ἡμετέρου πολιτισμοῦ. Ἅπασαι αἱ ἐπιστῆμαι χρησιμοποιοῦν μόνον Ἑλληνικὰς λέξεις. Εἶναι, συνεπῶς, αὕτη μία γλῶσσα ἐννοιῶν, ἐπιστήμης, φιλοσοφίας, τέχνης, πολιτισμοῦ, ἀληθοῦς θεολογίας˙ μία γλῶσσα ἑκατομμυρίων λέξεων. Ἡ γλῶσσα καὶ ἡ γραφὴ ταύτης δύνανται νὰ ἀποδείξουν τὴν ἱστορίαν, τὸν πολιτισμὸν καὶ τὴν συνέχειαν ἑνὸς λαοῦ. Ἡ σημερινὴ ἡμῶν γλῶσσα, τὰ «κορακίστικα» (ἡ γλῶσσα τοῦ πεζοδρομίου, τῶν γηπέδων καὶ τῶν ἀ-γραμμάτων), τί ἠμποροῦν νὰ ἀποδείξουν; Μόνον τὴν τεραστίαν ἐπιβεβλημένην εἰς ἡμᾶς κρίσιν καὶ μάλιστα εἰς ἅπαντας τοὺς τομεῖς!

Δυστυχῶς, ἐσχάτως, οὐχὶ μόνον ἡ διεφθαρμένη πολιτεία, ἀλλὰ καὶ ἡ παραπαίουσα ἐπίσημος Ἐκκλησία εἶναι κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης μὲ τὴν προσπάθειάν της νὰ ἐπιβάλῃ τὴν μετάφρασιν τῶν λειτουργικῶν κειμένων8 εἰς τὴν ἀπαράδεκτον δημοτικήν, τὴν ὁποίαν οὐδεὶς ἐκ τῶν πιστῶν ἀποδέχεται, καθ’ ὅτι οὗτοι γιγνώσκουν τὴν πραγματικὴν Ἐκκλησιαστικὴν γλῶσσαν ἐπὶ 2.000 ἔτη. Ἐλπίζομεν, ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς νὰ καταψηφίσῃ τοὺς πολιτικοὺς τῆς γλώσσης μας καὶ νὰ ἀποτειχισθῇ ἀπὸ τοὺς θρησκευτικοὺς τοιούτους διὰ τὸ ἀτομικόν του καλὸν καὶ διὰ τὴν διάσωσιν τῆς Ἑλληνορθοδοξίας. Τέλος, ὀφείλομεν νὰ μὴ γράφωμεν καὶ νὰ μὴν ἀγοράζωμεν ὅτι δήποτε εἶναι γεγραμμένον εἰς τὴν Δημοτικὴν καὶ μὲ Μονοτονικὸ σύστημα γραφῆς.

YΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
1. «Νομίζω, ὅτι κάποια μεγαλύτερη δύναμι παρὰ κάποια προερχόμενη ἐκ τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἐκείνη ποὺ ἔθεσε τὰ ὀνόματα στὰ πράγματα, ὥστε νὰ εἶναι ἀναγκαίως τὰ ὀρθά. (Πλάτων, Κρατύλος 438C).
2. Ὁ Ἡσίοδος ὑπῆρξεν ὁ ἐκδότης τῆς Θεογονίας, τὴν ὁποίαν ἀνεκάλυψεν εἰς τὸ Μουσεῖον τοῦ Ἑλικῶνος, ὡς λέγει ὁ ἴδιος. Ἀπὸ τὸ ἴδιον τὸ ἔργον συνάγεται ὅτι ἐγράφη τοῦτο πρὸ τοῦ Κατακλυσμοῦ τοῦ Δευκαλίωνος καὶ πρὸ τῆς ἀποξηράνσεως τῆς Θεσσαλικῆς λίμνης. Τὸ ἔργον αὐτὸ ἀναφέρει ἑκατοντάδες ὀνόματα προσώπων, πράξεις, γεγονότα, γνώσεις ἐπιστημονικὰς καὶ ἐμπειρικάς, θαυμαστὰς κοσμολογικὰς ἑρμηνείας καὶ ἱστορικὰ στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἀναστηλοῦσι μετὰ θαυμαστῆς περιγραφῆς τὸν μέγαν ἀπολωλότα παγκόσμιον πολιτισμόν, ὁ ὁποῖος ἤκμασεν εἰς τὸν Ἑλληνικὸν χῶρον εἰς ἐκείνους τοὺς παμπαλαίους χρόνους τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας, εἰς οὓς ἡ Ἑλλὰς κυριαρχεῖ πάντοτε.
3. Ὅρα, Η Λ. Τσατσόμοιρος, Ἱστορία Γενέσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, Ἐκδόσεις Δαυλός, Ἀθῆναι 1991, σ. 25.
4. Λαὸς εὑρισκόμενος εἰς παρακμὴν (κατάπτωσιν) ἔχει ἐπίσης διεφθαρμένην ὑπὸ τοῦ ἀντιδίκου (ἐχθροῦ τοῦ ἀνθρώπου) διανόησιν (σκέψιν). Διὰ τοῦτο καὶ ὁ λόγος (ἡ γλῶσσα) του πάσχει καὶ δὲν δύναται νὰ ὁδηγηθῇ οὗτος εἰς μεγάλην ἀκμὴν καὶ πολιτισμόν. Συνεπῶς, ἀνάγκη ἐπιτακτικὴ ἐστὶν ὁ λαὸς νὰ εὑρίσκεται πάντοτε εἰς ἀπόλυτον ἀποδοχὴν τοῦ θείου Λόγου, ἐξ οὗ καὶ ἡ ἐλπὶς καθάρσεως τῆς ἀνθρωπίνης διανοήσεως.
5. Ὅρα, Τσατσόμοιρος (1991, σ. 76).
6. Εἰσάγεται ἡ τροπολογία αὕτη πρὸς συζήτησιν μὲ ἄρθρον «τῆς προσκολλήσεως» εἰς θέμα νόμου ἄσχετον˙ εἰσάγεται μετὰ τὰ μεσάνυχτα, ὅταν ἡ πλειονότητα τῶν βουλευτῶν ἀπουσίαζε, εἰσάγεται αἰφνιδίως, εἰσάγεται ἀντισυνταγματικῶς (ἄρα, δὲν ἰσχύει) καὶ εἰσάγεται χωρὶς νὰ ἐρωτηθῇ οὔτε ὁ Λαός, οὔτε ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, οὔτε τὰ Πανεπιστήμια τῆς χώρας καὶ ἰδίως αἱ Φιλοσοφικαί των Σχολαί, οὔτε αἱ Ἐταιρεῖαι τῶν Συγγραφέων-Λογοτεχνῶν. Ὅρα, Σαράντου Καργάκου, Τὸ Σκάνδαλο τοῦ Μονοτονικοῦ, Schizas.com, Πύλη Ἰάσωνος, 4 Ὀκτωβρίου 2010, σσ. 1-7.
7. In the minutes of a secret 1975 meeting of the National Security Council attended by President Ford reveal Henry Kissinger grumbling, «It is an act of insanity and national humiliation to have a law prohibiting the President from ordering assassination». LOST CRUSADER: The Secret Wars of CIA Director William Colby, by John Prados, Oxford University Press, 2003. The February and March 2001 issues of Harper’s Magagine feature a series by Christopher Hitchens on the case for charging Kissinger with War Crimes. Part I: The making of a war criminal. Part 2 will feature an extensive section of East Timor. He created the Cyprian problem and the division of the island. His objective, as he mentioned in an interview to a Turkish newspaper, was the distraction of Greece and for this to happen, we must destroy the Greek language, religion, civilization, history, and education.
8. Ὅρα, π. Ἀθανασίου Σ. Λαγουροῦ, Ὁ «ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΣ», ἕνα Ἐρωτηματολόγιο περὶ τῆς «μεταφράσεως» Λειτουργικῶν Κειμένων, Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία, Ἔτος 38, Ἀρ. Φύλ. 42, Ἰανουάριος-Μάρτιος 2009, σσ. 1-8.

, ,

Σχολιάστε

Παρακολουθῆστε

Νὰ ἔρχεται κάθε νέο ἄρθρο στὰ εἰσερχόμενά σας.

Ὑπάρχουν ἤδη 80 συνδρομητές. Ἐγγραφῆτε καὶ σεῖς.