«Ἡ ἐποχή μας εἶναι σαφῶς ἐσχατολογική. Ἤδη φθίνοντος τοῦ 20οῦ αἰῶνος οἱ διεθνεῖς ἐξελίξεις ἔδειξαν ὅτι νέα τάξι πραγμάτων ἄρχισε νὰ ἐπικρατῇ. Ὁ κόσμος πρόκειται νὰ “τακτοποιηθεῖ” πολὺ σύντομα … Ἀρχίζει νὰ διαγράφεται καθαρὰ πλέον στὸν ὁρίζοντα ἕνα ἀβέβαιο μέλλον μὲ τὰ ἔντονα καὶ ζωηρὰ χρώματα ποὺ θέτουν οἱ πινελιὲς τῶν ἀποκαλυπτικῶν γεγονότων τῶν ἡμερῶν μας. …“Ἤκμασεν ἡ σταφυλὴ τῆς γῆς” (Ἀποκ. ιδ´ 18)»
Μὲ αὐτὲς τὶς κεντρικὲς σκέψεις ἀρχίζει νὰ ἐκδιπλώνεται στὸ βιβλίο «Ἡ εὐθύνη τῆς ἐπιλογῆς μας» (ὑπὸ τοῦ Ἱ. Κελλίου Ἁγ. Νικολάου Μπουραζέρη [Ἅγιον Ὄρος], ἔκδ. “Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη”, Θεσσαλονίκη 2009, μὲ πρόλογο τοῦ Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου) ἕνας γερὸς καὶ θαρρετὸς προβληματισμὸς γύρω ἀπὸ τὶς ἐσχατολογικὲς ἐνδείξεις, ποὺ παρέχει ἡ Ἐποχή μας ἀφθόνως, θεμελιωμένος στὴν θεολογία, τὴν νομικὴ ἐπιστήμη καὶ τὴν τεχνολογικὴ ἐπικουρία.Ἀφοῦ ἐξετασθεῖ ἡ Διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περὶ τῶν Ἐσχάτων, μὲ ἐπὶ μέρους σταθμοὺς τὸ κήρυγμα τῶν προφητῶν, τὴν ἀποκαλυπτικὴ ὁμιλία τοῦ Κυρίου (Ματθ. κδ´ 1-44, Μάρκ. ιγ´1-37, Λουκ. κα´ 5-36), τὴν μελέτη τῆς ἀποστασίας τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν, τὴν ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση τοῦ γενικοῦ περιεχομένου τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ ἁγ. Ἰω. Θεολόγου μὲ ἰδιαίτερη ἔμφαση στὰ περὶ Ἀντιχρίστου, καταλήγει στὴν ἐπισήμανση τῆς ἀνάγκης γιὰ νήψη καὶ ἐπαγρύπνηση.
Στὸ δεύτερο κεφάλαιο ἐξετάζεται μεθοδικὰ καὶ καλὰ τεκμηριωμένα ἡ συμπλοκὴ τῶν νομικῶν/θεσμικῶν δομῶν καὶ τεχνολογικῶν/πληροφορικῶν ἐπιτευγμάτων, συμπλοκὴ τῆς ὁποίας ἡ ἀναλυτικὴ προσέγγιση καὶ ὁ ἀναπόφευκτος ρεαλισμὸς κυριολεκτικῶς «μουδιάζει» τὸν ἀναγνώστη, καθὼς ἀπογυμνώνονται καὶ τίθενται στὶς πραγματικές τους διαστάσεις. Γεγονότα καὶ δεδομένα τῶν τελευταίων δεκαετιῶν συνοψίζονται καὶ ἐξετάζονται ψύχραιμα καὶ ἀντικειμενικά. Ἡ ἀνάλυσή τους ἀποκαλύπτει καὶ στοὺς πλέον δυσπίστους πὼς ὁ ἀρχικὸς ἰσχυρισμὸς τῶν ἐκδοτῶν εἶναι πράγματι «ἀποκαλυπτικός». Ἡ ὅλη ἀνάλυση καὶ τεκμηρίωση τῶν θεσμικῶν καὶ τεχνολογικῶν θεμάτων προδίδει ἐξαιρετικὴ νομικὴ καὶ πληροφορικὴ κατάρτιση ἀπο πλευρᾶς συγγραφέως(ν). Κατορθώνεται ἔτσι ἡ σφαιρικὴ καὶ πλήρης μετάδοση τῶν ἀναγκαίων «πληροφοριῶν» ποὺ θὰ ἀφυπνίσουν ἐκείνους ποὺ κοιμοῦνται τὸν ὕπνο τῆς ἀγνοίας ἢ ἔχουν μεθύσει ἀπὸ τὴν τεχνολογικὴ μέθη ἢ παραληροῦν στὴν ψευδαισθησία τῶν ἐπιδόσεων τῆς συγχρόνου ἐποχῆς ἢ ἀκόμη καὶ ἐθελοτυφλοῦν ἐξ αἰτίας μιᾶς ὑπεροπτικῆς καταφρονήσεως τῶν σχετικῶν “ἀποκαλυπτικῶν” ἀναφορῶν. Μικροεπεξεργαστές, νανοτεχνολογία, κινητὴ τηλεφωνία, γιγαντιαῖοι ὑπολογιστές καὶ ἀποθῆκες πληροφοριῶν, Συμφωνία Σένγκεν καὶ Πρύμ, βιομετρικὰ διαβατήρια, κάμερες, ἐμφυτευόμενα μικροτσίπ, νευρομάρκετινγκ, τατουάζ, μακροβιντεοσκόπηση, παγκόσμιο σύστημα ἐντοπισμοῦ (GPS), “ἀστυνομία τῆς σκέψεως” ὅλα αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα παρουσιάζονται, γιὰ νὰ ἐξηγηθεῖ πῶς συντείνουν στὴν παγκόσμια ὑποδούλωση μέσῳ τῆς ὁλοκληρωτικῆς συλλογῆς καὶ διαχειρίσεως τῆς Πληροφορίας, τρίτου μεγέθους μετὰ τὴν ὕλη καὶ τὴν ἐνέργεια. Τὰ πράγματα ἔχουν προχωρήσει πολύ. «Ἔρευνες γίνονται ὥστε τὰ βιομετρικὰ δεδομένα νὰ ἀποθηκεύωνται στὸ ἴδιο τὸ ἀνθρώπινο δέρμα τοῦ χεριοῦ ἢ τοῦ προσώπου. Ἀκριβέστερα θὰ ἀποτυπώνεται ἀπὸ ἀπόστασι καὶ θὰ διαμορφώνεται ἀπὸ τὴν ἁλατότητα τοῦ δέρματος (συνδυασμὸς νανοτεχνολογίας καὶ βιοτεχνολογίας) μιὰ μόνιμη ρύθμισι-σχέδιο, ἕνα ἀόρατο τατουάζ, κατασκευασμένο μὲ τὰ ἴδια τὰ κύτταρα τοῦ ὀργανισμοῦ, τὸ ὁποῖο θὰ λειτουργῇ πλέον ὡς μικροτσίπ». Σκοπὸς ἡ συλλογὴ καὶ ἐν συνεχείᾳ ἡ διαχείριση πληροφοριῶν ἀφορωσῶν στὸν ὅλο καὶ στενότερο κύκλο τῆς προσωπικότητος καὶ συμπεριφορᾶς τοῦ ἀνθρώπου. «Ὅλες οἱ πληροφορίες εἶναι δυνάμει ἐπικίνδυνες. Μὲ τὴν βοήθεια τῶν Η/Υ εἶναι δυνατὴ ἡ παραποίησι τῆς πληροφορίας ἢ ἡ χρησιμοποίησί της γιὰ σκοποὺς ξένους ἀπὸ ἐκείνους γιὰ τοὺς ὁποίους ἔχει ἀντληθῆ. Πράγματι οἱ πληροφορίες μποροῦν νὰ συσχετισθοῦν καὶ νὰ συμπληρωθοῦν, ὥστε νὰ δημιουργηθῇ ἕνα “πορτραῖτο” προσωπικότητος, τὴν ἀκρίβεια καὶ τὸν προορισμὸ τοῦ ὁποίου δὲν μπορεῖ νὰ ἐλέγξῃ ὁ θιγόμενος πολίτης… Αὐτὸς μετατρέπεται σὲ ὑποτελῆ μιᾶς πανίσχυρης μὲ ἄφθονα ἠλεκτρονικὰ συστήματα ἐξοπλισμένης γραφειοκρατικῆς ἐλίτ, καὶ μεταβάλλεται σὲ “καθαρὸ πληροφοριακὸ ἀντικείμενο”… Περιορίζονται καὶ σχετικοποιοῦνται οἱ συνταγματικῶς κατοχυρωμένες ἐλευθερίες του…». Ἀκολούθως μελετᾶται καὶ ἀξιολογεῖται ἀπὸ νομικῆς πλευρᾶς ἡ ἐπίπτωση τῶν εὐρωπαϊκῶς θεσμοθετημένων Συστημάτων Πληροφοριῶν ἐπὶ τῶν “ἀπαραβιάστων” ἀτομικῶν του ἐλευθεριῶν (π.χ. τὸ ἀπόρρητο τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς, τὸ δικαίωμα στὴν μόνωση, ἡ ἀνατροπὴ τοῦ τεκμηρίου τῆς ἀθωότητος κ. ἄ.). Τελικῶς «τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοδιαθέσεως τῶν πληροφοριῶν ἔχει χαθῆ ὁριστικά» ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς ἀσφαλείας. «Σήμερα δὲν φοβούμεθα τόσο τὴν τρομοκρατία, ὅσο τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ποὺ ἀντιδρᾷ στὴν τρομοκρατία! Ἡ δημόσια (ψευδο)-ἀσφάλεια γίνεται αὐτοσκοπός.…Σὲ μιὰ παν-οπτικὴ κοινωνία μιὰ μικρὴ ὁμάδα παρατηρητῶν μπορεῖ νὰ παρακολουθῇ ἕνα μεγάλο τμῆμα ἢ καὶ ὁλόκληρο τὸν πληθυσμό.… Ὅλος σχεδὸν ὁ πλανήτης μας τείνει νὰ μεταραπῇ σὲ μία φυλακὴ Panopticon, ἐπειδὴ -ὅσο ποτὲ ἄλλοτε- μέσῳ τῆς τεχνολογίας εἶναι δυνατὴ ἡ καθολικὴ παρακολούθησι τῶν πάντων καὶ ἡ καταγραφὴ τῶν ἐλαχίστων κινήσεών τους.…Πολλοὶ δὲν γνωρίζουν ὅτι παρακολουθοῦνται στὶς δραστηριότητές τους καὶ -τὸ χειρότερο- ὅτι ὅλοι σχεδὸν δείχνουν πὼς συνηθίζουν στὴν ἰδέα τῆς παρακολουθήσεως. Ὁ τρομοκρατημένος πολίτης οὔτε θυμᾶται τὰ ἰδανικὰ τῆς ἐλευθερίας, τῆς δημοκρατίας, τοῦ σεβασμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, γιὰ τὰ ὁποῖα δόθηκαν σκληροὶ ἀγῶνες καὶ χύθηκε ἄφθονο αἷμα». Τὸ ἐθνικὸ δίκαιο ἔχει ἤδη ὑποχωρήσει μπροστὰ στὸ κοινοτικό/εὐρωπαϊκό. «Εἶναι πολὺ ἀργὰ πλέον γιὰ νὰ ἀντιδράσωμε. Βρισκόμαστε πρὸ τετελεσμένων γεγονότων. Ἂν καὶ δὲν ὑπάρχῃ λόγος γιὰ ν᾽ ἀντιδράσωμε, ἀφοῦ ἀκόμη δὲν ἀρχίσαμε κἂν νὰ ἀνησυχοῦμε… Ἀπὸ καιροῦ πλέον ἀποχαιρετήσαμε τὴν ἐλευθερία ποὺ μᾶς χάρισαν οἱ προπάτορές μας».
Τὸ μυστήριον τῆς ἀνομίας (Β´ Θεσ. β´ 7), ποὺ ἐνεργεῖ τώρα ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, προετοιμάζει τὴν ὑποδοχὴ τοῦ Ἀντιχρίστου. «Ἐξοικειώνει τὴν παγκόσμια κοινὴ γνώμη μὲ τὸ βδελυρὸ ἀριθμοσύμβολό του, ὥστε ὅταν ἔλθῃ ἡ ὥρα νὰ ἀποτυπωθῇ τὸ σύμβολο αὐτὸ (ἐμφανῶς ἢ ἀφανῶς, κρυπτογραφημένο ἢ ὄχι) πάνω καὶ σὲ ἀνθρώπινα σώματα, οἱ ἀντιστάσεις νὰ ἔχουν ἀμβλυνθῇ καὶ ἐξουδετερωθῆ!» Ἐκτὸς τῆς “σωματικῆς”, ὑλικῆς αἰχμαλωσίας ἡ τεχνολογία θὰ φαλκιδεύσει καὶ θὰ ὑπονομεύσει μέχρι ἀφανισμοῦ καὶ τὰ ἄϋλα, πνευματικὰ ἀγαθά: « ὁ ἄνθρωπος δὲν θὰ θυμᾶται ὅτι ἦταν κάποτε ἕνα αὐτεξούσιο ὄν… Θὰ δέχωνται οἱ ἄνθρωποι μηνύματα ποὺ θὰ τὰ θεωροῦν δικά τους, θὰ πιστεύουν ὅτι αὐτὰ εἶναι καρπὸς δικῆς τους νοητικῆς ἐπεξεργασίας, θὰ νομίζουν ὅτι τὰ σκέφθηκαν οἱ ἴδιοι καὶ ἔτσι θὰ ἐνεργοῦν συνειδητὰ βάσει ἐντολῶν ἀγνώστων. Καὶ ὅλα αὐτὰ, γιατὶ ἀβίαστα καὶ ἐλεύθερα ἐμπιστεύθηκαν τὴν τεχνολογία, υἱοθέτησαν τὰ ἐπιτεύγματά της καὶ ὑποδουλώθηκαν στὶς εὐκολίες της».
Ἀκολούθως ἀνατέμνονται τὰ ὑποκριτικὰ ὁράματα τῆς ἑνωμένης Εὐρώπης. Ἡ ἱστορικὴ ἀναδρομὴ καὶ ἡ νομικὴ-κριτικὴ διερεύνηση τῶν «κρυφῶν» μηνυμάτων τῶν Συνθηκῶν (Μάαστριχτ, Λισσαβῶνος κ.λπ) ἀποκαλύπτουν τὸν ὅλο μακροχρόνιο σχεδιασμὸ καὶ τὶς θεσμικὲς μεθοδεύσεις (πονηρὰ νομοθετήματα) πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς ἐπιβολῆς ἑνὸς ἀνελευθέρου καθεστῶτος ὁλοκληρωτισμοῦ, πρωτόγνωρου στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία. Οἱ μεθοδεύσεις αὐτές, μικρὲς καὶ ἀποσπασματικὲς ψηφίδες, γνωστὲς πάντως σὲ μεγάλη μερίδα τῶν πολιτῶν, ἦταν ἀσφαλῶς δύσκολο νὰ σχηματίσουν στοὺς πολλοὺς πεποίθηση «ἐπικινδυνότητος». Μόνο λίγοι, τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως, μπόρεσαν ἐγκαίρως νὰ διαγνώσουν τὸν κίνδυνο, νὰ ἀποκωδικοποιήσουν τὰ μηνύματα καὶ νὰ συνθέσουν τὸ πάζλ τῶν ἐπερχομένων δεινῶν. Τώρα, τὴν ὑστάτη ὥρα, τὸ παρὸν βιβλίο παρέχει ἕτοιμη τὴν σύνθεση ὅλων αὐτῶν τῶν δεδομένων, τεκμηριωμένη, ἐμπεριστατωμένη καὶ ἀποδεικνυομένη ἐκ τῶν πραγμάτων. Τελευταῖος ὥριμος καρπὸς τῶν μεθοδεύσεων αὐτῶν ὁ διαβόητος ΑΜΚΑ.
Στὸ τρίτο καὶ τελευταῖο κεφάλαιο τίθεται ὁ δάκτυλος ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων. Μιὰ πνευματική-θεολογικὴ ἀνάλυση διαδέχεται τὶς νομικὲς καὶ εὐρύτερες ἐπιστημονικὲς καὶ τεχνολογικὲς τεκμηριώσεις. Κεντρικὸ σημεῖο ἀναφορᾶς τὸ θεόσδοτο αὐτεξούσιο, ἡ ἐλευθέρα θέληση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Ἐκεῖ «παίζεται τὸ παιχνίδι». Καὶ κατὰ συνέπειαν ἀναδεικνύεται ἡ εὐθύνη τῆς ἐπιλογῆς ἑνὸς ἑκάστου. «Ἡ “Νέα Τάξη” δὲν προβάλλεται, δὲν προτείνεται, ἀλλὰ ἐπιβάλλεται. Δὲν ζητεῖ τὴν ἀνοχή μας, ἀλλὰ τὴν ἀποδοχή μας. Ζητεῖ τὴν ἔνταξί μας, τὴν ταύτισί μας, τὴν ἀλλοτρίωσί μας, τὴν ψυχή μας». «Ἡ σφραγίδα τοῦ Χριστοῦ παραμένει ἀνενεργὸς ὡς πρὸς τὶς σωτηριολογικές της συνέπειες, ὅταν ἀποδεχθῇ κανεὶς ἑκουσίως τὸ χάραγμα τοῦ Ἀντιχρίστου… Ἡ ἀποδοχὴ ἢ μὴ τοῦ χαράγματος συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν ἄρνησι ἢ μὲ τὴν τήρησι τῆς πίστεως».
Ἄραγε, διερωτᾶται καταληκτικῶς τὸ βιβλίο, μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ ἀποκαλυπτικά, «θὰ ὑπάρξουν ἀδαμάντινες ψυχές, ποὺ νὰ φέρουν γενναίως ὅλα τὰ σκάνδαλα καὶ τοὺς πειρασμούς»;
Π. Λ. Α.
