Αρχείο για rd, 3 Ἰουνίου 2010

«ΙΣΤΟΡΙΕΣ» ΜΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ


  • Κυκλοφόρησαν εὐρέως. Θεωροῦνται ἐπιβεβαιωμένες. Ἐδῶ ἁπλῶς μεταφέρονται. Εὐθύνη ἑκάστου ἡ κριτικὴ ἀξιολόγησή τους.

Συναδελφός μου στὸ γραφεῖο, μὲ ποντιακὴ καταγωγὴ καὶ καρδία μοῦ διηγήθηκε πὼς κατὰ τὴν δεκαετία τοῦ ’90 παρακολουθοῦσε ἀργὰ τὸ βράδυ κρατικὸ κανάλι. Παρουσιαζόταν ἕνα ντοκυμαντὲρ γιὰ τὴν γενοκτονία τῶν Ποντίων καὶ μὲ αὐτὴ τὴν ἀφορμὴ διάφοροι ἄνθρωποι κατέθεταν τὶς μαρτυρίες τους. Κάποια στιγμὴ μίλησε ἕνας γηραιὸς κύριος ποντιακῆς καταγωγῆς μὲ κατάλευκα μαλλιά. Ἦταν καθηγητὴς πανεπιστημίου. Αὐτὸς μὲ πολλὴ συγκίνηση εἶπε τὰ ἑξῆς:

«Ἀρκετὰ χρόνια πρίν, ὅταν ἤμουν πενηντάρης μιλοῦσα μὲ μιὰ θεία μου ποὺ ἦταν γιαγιὰ πιά. Μοῦ μιλοῦσε μὲ μεγάλο παραπονο γιὰ τὴν πατρίδα μας τὸν Πόντο καὶ γιὰ τοὺς προγόνους μας. Πάνω στὴν κουβέντα τῆς εἶπα πὼς σύντομα θὰ ἔκανα ταξίδι – προσκύνημα στὸν Πόντο. Κρεμάστηκε πάνω μου καὶ μὲ παρακάλεσε μὲ λυγμούς, ὅταν πάω νὰ τῆς κάνω ἕνα χατίρι. Μοῦ διηγήθηκε ἐπακριβῶς ποῦ βρισκόταν τὸ πατρικό της σὲ χωριὸ τοῦ Πόντου. Μοῦ ἐξήγησε μὲ λεπτομέρεια τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ χωριοῦ, τοὺς δρόμους καὶ μοῦ προσδιόρισε μὲ ἀκρίβεια τὴν θέση τοῦ σπιτιοῦ. Μοῦ εἶπε μόλις τὸ βρῶ νὰ ζητήσω ἀπ’ τοὺς Τούρκους ποὺ θὰ ἔμεναν πιὰ ἐκεῖ νὰ βροῦν ἕνα κασελάκι, ποὺ εἶχε κρύψει σὲ συγκεκριμένο σημεῖο τοῦ παλιοῦ ἀρχοντικοῦ. Μοῦ περιέγραψε πλήρως τὸ κασελάκι καὶ τὸ τί περιεῖχε μέσα. Ἀσημικά, παλιὰ κοσμήματα, λίρες κλπ, ἕνα μικρὸ θησαυρὸ δηλαδή. Μοῦ εἶπε νὰ τὰ ἀφήσω στοὺς Τούρκους γιὰ ἀμοιβὴ ὑπὸ τὴν προϋπόθεση νὰ μοῦ δώσουν ἕνα κρεμαστὸ σταυρὸ ποὺ εἶχε μέσα τὸ κασελάκι. Αὐτὸς ὁ σταυρὸς ἦταν ὁ βαφτιστικὸς τοῦ μικροῦ παιδιοῦ της ποὺ τὸ ἔχασε κατὰ τὴν γενοκτονία. Αὐτὴ εἶχε γλιτώσει. Εἶχε γλιτώσει μόνο τὴν ζωή της, γιατὶ ἡ χαροκαμένη ψυχή της, μόνο ὁ Θεὸς γνωρίζει, πῶς πέρασε μέσα στὶς πικρὲς ἀναμνήσεις ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα.

Ἔσβησε τὰ παρακαλητὰ της μέσα στὰ δάκρυα καὶ τῆς ὑποσχέθηκα νὰ κάνω ὅτι θὰ περνοῦσε ἀπ’ τὸ χέρι μου, ἀλλὰ μέσα μου δὲν εἶχα πολλὲς ἐλπίδες. Πράγματι ἔκανα τὸ ταξίδι, ἔκανα ὅτι ἐπιθυμοῦσα γιὰ τὸν ἑαυτό μου καὶ μετὰ κατευθύνθηκα γιὰ τὸ χωριὸ τῆς θείας μου. Ἡ περιγραφὴ του ἦταν τόσο λεπτομερὴς ποὺ βρῆκα τὸ σπίτι πολὺ εὔκολα. Παλιὸ λιθόκτιστο δίπατο ἀρχοντικό. Χτύπησα τὴν πόρτα καὶ μου ἀνοιξε ἔνας Τοῦρκος λίγο μικρότερος σὲ ἡλικία ἀπὸ ἔμενα. Εὐτυχῶς ἤξερε ἄπταιστα ἀγγλικά, γιατὶ ἐτύγχανε σεβαστὸ πρόσωπο τῆς δημοσίας διοικήσεως τῆς περιοχῆς μὲ μεγάλο ἀξίωμα (Νομάρχης;) καὶ μπορούσαμε νὰ συνεννοηθοῦμε πολὺ ἄνετα. Τοῦ διηγήθηκα μὲ λεπτομέρεια ὅ,τι μοῦ εἶχε πεῖ ἡ θεία μου. γιὰ μιὰ στιγμὴ ταράχθηκε καὶ μετά μοῦ εἶπε ἀποφασιστικά. Κοίτα νὰ δεῖς, τώρα καλύτερα νὰ φύγεις γιατὶ ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι ὁμοεθνεῖς μου στὸ σπίτι καὶ δὲν μπορῶ νὰ μιλήσω ἐλεύθερα. Ξαναέλα τὸ ἀπόγευμα τὴν τάδε ὥρα, ποὺ θὰ εἶμαι μόνος νὰ τὰ ποῦμε καλύτερα. Πράγματι ἔκανα ὅπως μοῦ εἶπε καὶ ὅταν ξαναπῆγα, μὲ ὑποδέχθηκε μέσα στὸ σπίτι πιά. Ἀφοῦ ἤπιαμε τὸν καφέ, χωρὶς νὰ μιλήσει, ἔφυγε ἀπ΄ τὸ δωμάτιο ὑποδοχῆς καὶ σὲ λίγο ξαναγύρισε κρατώντας στὰ χέρια του τὸ κασελάκι τῆς θείας μου. Κυριολεκτικά μοῦ ἔπεσε τὸ φλιτζάνι τοῦ καφὲ ἀπ’ τὰ χέρια

-Ὥστε τὸ βρήκατε ἤδη, ψέλλισα σαστισμένος.
-Ναί, ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ εἶμαι σὲ αὐτὸ τὸ σπίτι. Πάρε το. Πιστεύω ὅτι σοῦ ἀνήκει, προσέθεσε.
-Μὰ δὲν τὸ θέλω, εἶπα διστακτικά. Μόνο τὸ σταυρουδάκι θέλω. Αὐτὸ μόνο ζήτησε ἡ θεία μου. Σᾶς παρακαλῶ, κρατῆστε ὅλα τὰ ὑπόλοιπα.
-Κοίτα νὰ δεῖς, εἶπε θυμωμένα. Θὰ κάνεις αὐτὸ ποὺ σοῦ λέω. ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ. Τόσα χρόνια τὰ φύλαγα, μέχρι ποὺ ἦρθες ἐσύ. Στὴ θεία σου ἀνήκουν. Νὰ τῆς τὰ πᾶς.
-Μά, τὸ σταυρουδάκι, ψέλλισα φοβισμένα

Τότε μὲ μιὰ κίνηση ἄνοιξε τὸ πουκάμισό του καὶ φάνηκε κρεμασμένο στὸ λαιμό του τό σταυρουδάκι.

-Αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ σ᾽ τὸ δώσω. Δὲν μπορῶ, γιατὶ εἶναι δικό μου
Πραγματικὰ ζαλίστηκα. Δεν καταλάβαινα τί ἐννοοῦσε.
-Εἶναι δικό μου. Ἄκουσες; Εἶπε δυνατά. Εἶναι δικό μου, γιατὶ ἐγὼ εἶμαι τὸ παιδί, ποὺ ἔχασε ἡ θεία σου πρὶν σαράντα χρόνια.
Ἔμεινα να τὸν κοιτῶ μὲ ἀνοιχτὸ τὸ στόμα. Βούρκωσα. Ἦταν ὁ χαμένος μου ξάδερφος. Ἔπεσα στὴν ἀγκαλιὰ του καὶ τὸν ἔσφιξα. Ἔκλαιγα μὲ ἀναφιλητά. Τὸ ἴδιο καὶ αὐτός. Ὅταν συνήλθαμε, μοῦ εἶπε:  «Δὲν ἤξερα ὅτι ἡ μητέρα μου ἔζησε. Ἔμεινα πίσω. Ἄλλοι Τοῦρκοι πήρανε τὸ σπίτι καὶ μὲ μεγαλώσανε σὰν παιδί τους. Τώρα εἶναι πεθαμένοι. Ἔχω τὴν δικιά μου οἰκογένεια ἐδῶ πιά». Τοῦ ζήτησα νὰ μὲ ἀκολουθήσει στὴν Ἑλλάδα. Νὰ δεῖ τὴν μάνα του. Ἀρνήθηκε. «Δὲν μπορῶ να γυρίσω πιά. Τὰ παιδιά μου ἔχουν μεγαλώσει. Εἶναι ἀξιωματικοὶ στὸν τουρκικὸ στρατό. Καὶ σὲ ὑψηλὲς θέσεις. ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. (σημ.: ἀπ᾽ τὴ συνέχεια τῆς διηγἠσεως θὰ φανεῖ ὅτι σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο ψευδόταν γιὰ νὰ προφυλάξει τὰ παιδιὰ του).

-Ἂν φύγω στην Ἑλλάδα, τὰ παιδιά μου μπορεῖ να πάθουν κακὸ ἐδῶ. Δὲν πρέπει νὰ ἔχω καμία σχέση μὲ τὴν Ἑλλάδα.
Ἐπέμενα καὶ τὸν παρακάλεσα νὰ ἔρθει τουλάχιστον ἕνα ταξίδι σὰν τουρίστας καὶ νὰ ἐπωφεληθεῖ γιὰ να δεῖ τὴ μάνα του καὶ τοὺς ἄλλους συγγενεῖς του.
-Δὲν γίνεται, μοῦ ἀπάντησε. Γιὰ νὰ καταλάβεις, ἐδῶ ἔχω μεγάλη δημόσια θέση. ΣΑΝ ΕΜΕΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΕΔΩ. ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΧΩ. ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ. Ἂν πάω στὴν Ἑλλάδα, θὰ δώσω στόχο ὅτι κάτι συμβαίνει καὶ θὰ κινδυνέψουν καὶ ἄλλοι. (Σημ. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο φαίνεται, ὅτι ταυτόχρονα μὲ τὸ ἀξίωμά ποὺ κατεῖχε σὰν Τοῦρκος, ἦταν καὶ τοπικὸς ἡγέτης τῶν ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Τὸ πιθανότερο ἦταν καὶ τὰ παιδιὰ του νὰ τὸ γνωρίζανε ἀλλὰ προφυλάσσονταν ἐξαιρετικά).

-Νὰ δώσεις πολλὰ φιλιὰ στὴ μάνα μου. Νὰ μὴ λυγίσει. Νὰ κάνει ὑπομονή. Νὰ τῆς πεῖς ὅτι θὰ συναντηθοῦμε στὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ.

Ἀγκαλιαστήκαμε καὶ πάλι καὶ χωρίσαμε δακρυσμένοι. Ἐπέστρεψα στὴν Ἑλλάδα καὶ ἔτρεξα ἀμέσως μὲ τὸ κασελάκι στὴν θεία μου, γιὰ νὰ τῆς τὸ δείξω καὶ να τῆς πω τὰ φοβερὰ νέα. Ἀλλά τί δυσαρέστη ἔκπληξη μὲ περίμενε! Οἱ συγγενεῖς μου, μοῦ διηγήθηκαν, πὼς λίγο μετὰ τὴν ἀναχώρησή μου γιὰ τὴν Τουρκία, ἡ θεία μου ἄφησε τὴν τελευταία της πνοή. Ἴσως ὁ καλὸς Θεὸς τὴν πῆρε κοντὰ του γιὰ νὰ μὴν ἀκούσει ὅτι τόσα χρόνια ζοῦσε τὸ παιδάκι της καὶ αὐτὴ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ ἔχει στὴν ἀγκαλιά της. Μὲ ἀρκετὰ δάκρυα εἶχε ματώσει τὴν καρδία της, τόσο καιρό. Δὲν θὰ ἄντεχε νὰ ἀκούσει κάτι τέτοιο.

  • Ὁ ἴδιος συνάδελφός μου διηγήθηκε καὶ τὴν παρακάτω μικρὴ ἱστοριούλα:

Πρὶν λίγα χρόνια ἕνα γκρουπ ἀπ᾽τὸ χωριὸ του (Μεσοποταμία Καστοριᾶς – προσφυγικὸ χωριὸ Ποντίων) πῆγε ταξίδι – προσκύνημα στὸν Πόντο. Ὅταν ἔφτασαν μὲ τὸ λεωφορεῖο, ἔκαναν στάση σὲ ἕνα κεφαλοχώρι καὶ πεζοὶ περιηγοῦνταν σὲ διάφορα σημεῖα, πλατεῖες μὲ παλιὰ σπίτια, ἐκκλησίες κλπ. Φοβήθηκαν λίγο, γιατὶ τοὺς ἀκολουθοῦσε συνέχεια ἕνας γηραιὸς Τοῦρκος. Μάλιστα τοὺς φώναζε κάτι στὰ Τουρκικά. Δὲν καταλάβαιναν καὶ ὑπέθεσαν πὼς τοὺς προκαλοῦσε. Δὲν ἀπαντοῦσαν γιὰ νὰ μὴ γίνει τίποτε. Πολλὰ μάτια ἦταν καρφωμένα συνέχεια πάνω τους ἀπ᾽ τὰ γύρω καφενεῖα. Ὅταν πῆγαν σὲ μιὰ ἐρειπωμένη ἐκκλησία, ὁ γερο- Τοῦρκος τοὺς ἀκολούθησε, ἀλλὰ στεκόταν μὲ σεβασμὸ τουλάχιστον μέσα στὸ ναό. Ὅταν βγῆκαν, τοὺς ἀκολούθησε καὶ συνέχιζε νὰ τοὺς ἐπιτιμᾶ δημόσια. Εἶχε καὶ μιὰ ἄγρια φυσιογνωμία, ποὺ τοὺς τρόμαζε πολύ. Ἔμειναν συνέχεια ὅλοι μαζὶ καὶ μερικὲς γιαγιάδες σταυροκοπήθηκαν νὰ μὴ χειροτερέψει ἡ κατάσταση. Μὰ μόλις ἔγινε αὐτό, ἔμειναν ἔκπληκτοι, γιατὶ ὁ Τοῦρκος μετὰ μόνο τοὺς ἀκολουθοῦσε, χωρὶς να φωνάζει πιά. Ἀλλὰ ἡ ἐκπλήξη κορυφώθηκε καὶ μετατράπηκε σὲ συγκίνηση, ὅταν μπῆκαν ξανὰ στὸ λεωφορεῖο γιὰ νὰ φύγουν. Λίγο προτοῦ κλείσει ἡ πόρτα, πετάχτηκε ξαφνικὰ μέσα ὁ γερο-Τοῦρκος καὶ τοὺς εἶπε δακρυσμένος μὲ γνήσια ποντιακὴ προφορά: «ΕΣ ΤΗΝ ΕΥΚΗΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΪΑΣ». Μετὰ κατέβηκε γρήγορα. Τὸ λεωφορεῖο ἔφυγε, μὲ τοὺς συγκλονισμένους ἐπιβάτες νὰ κοιτοῦν πρὸς τὰ πίσω καθὼς χανόταν μέσα στὴ σκόνη ἡ ἡρωϊκὴ φιγούρα τοῦ γερο-Ποντίου.

, , ,

Σχολιάστε

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΥΣΕΩΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
᾿Ακτή Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ
Τηλ. 210 4514833, Fax 210 4518476

᾿Αριθμ. Πρωτ. 706                                      ᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 1ῃ Ἰουνίου 2010

Π Ο Ι Μ Α Ν Τ Ο Ρ Ι Κ Η    Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ
ΠΕΡΙ  ΤΗΣ  ΚΑΥΣΕΩΣ  ΤΩΝ  ΝΕΚΡΩΝ  ΣΩΜΑΤΩΝ

“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

Π ρ ὸ ς
Τὸν  εὐαγῆ Ἱ. Κλῆρον καὶ τὸν φιλόχριστον λαὸν τοῦ Θεοῦ
τῆς καθ᾿ ἡμᾶς ῾Ι. Μητροπόλεως

*   *   *

᾿Αγαπητοί ᾿Αδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Τυγχάνει γνωστὸν ὅτι ἔνιοι ἐντόπιοι κύκλοι τοῦ διεθνιστικοῦ περιπαίγματος μὴ κηδόμενοι τῆς πατροπαραδότου Χριστιανικῆς παραδόσεως τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως διεισδύουν εἰς πᾶν μέσον ἐπικοινωνιακῆς μορφῆς καὶ δι’ αὐτῶν εἰς τάς συνειδήσεις τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, δηλητηριάζουν αὐτὰς καὶ κλονίζουν τὰς βάσεις τῆς πίστεως. Ὡσαύτως ἡ ἀδιαφορία περὶ τὴν πίστιν καὶ τας χριστιανικὰς παραδόσεις, ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν τῶν ἀνωτέρω ἀποκτᾶ ὁσημέραι ρίζωμα εἰς τὰς ἠθικῶς ἀτόνους κιί θρησκευτικῶς καχεκτικὰς συνειδήσεις.

Ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία, ὡς μήτηρ φιλόστοργος ἀντιλαμβανομένη τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν καὶ τὴν συστροφὴν τῶν πονηρευομένων κατ’ Αὐτῆς, πρὸς διαφύλαξιν τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως σήμερον, πού ὑλοποιεῖται πλήρως καὶ ἑτοιμάζεται καταλλήλως ἡ διαδικασία καύσεως καί ἀποτεφρώσεως τῶν νεκρῶν σωμάτων, ὀφείλει διὰ καταλλήλου ἐνημερώσεως νὰ διαφωτίση τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα Αὐτῆς πρὸς καταρτισμὸν τῶν Ἁγίων καὶ οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ κατὰ τοὺς θεοπνεύστους λόγους τοῦ ἀποστόλου Παύλου (Ἐφεσ. δ´ 12) καὶ νὰ τονίση τὰς πνευματικὰς διαστάσεις καὶ τὰς συνεπείας μιᾶς τοιαύτης ἐπιλογῆς εἰς τὴν πνευματικὴν ζωὴν τοῦ πιστοῦ ἀπορρίπτουσα τήν καῦσιν τῶν νεκρῶν διὰ τὰ πιστὰ Της μέλη ὡς πρᾶξιν ἀπάδουσαν πρὸς τὴν παράδοσιν Αὐτῆς, ὁριοθετοῦσα τὴν πίστιν Αὐτῆς καὶ τὸν σεβασμόν εἰς τὸ ἀνθρώπινον πρόσωπον καὶ κατ’ ἐπέκτασιν εἰς τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ ναὸν καὶ κατοικητήριον τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

Τό ἀνθρώπινον σῶμα εἶναι εἰκόνισμα τῆς ἀθανάτου ψυχῆς καί προβολή τῆς αἰωνιότητος εἰς αὐτόν τόν κόσμον. Ἡ καῦσις τοῦ σώματος ἀποτελεῖ εἰκονοκλαστικήν πρᾶξιν πού προσβάλλει τήν πίστιν εἰς τήν αἰωνιότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ διαδικασία τῆς φθορᾶς τοῦ σώματος πρέπει νά εἶναι φυσική καί ποτέ ἐξαναγκασμένη. Ἡ φύσις ἀναλαμβάνει τήν φθορά τοῦ σώματος. Ἡ καῦσις εἶναι πρᾶξις βίας ἐπί τοῦ σώματος. Ἡ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας προερχομένη ἐκ τῆς τιμῆς τῶν ἁγίων λειψάνων πείθει ὅτι τά λείψανα πνευματικῶς ζοῦν, δι’ αὐτό διά τήν Ἐκκλησίαν ἡ ταφή ἀποτελεῖ αἰωνία ἀξία καί ἡ καῦσις δέν θεωρεῖται ὡς ἀτομικόν δικαίωμα διά τά πιστά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, διότι εἶναι μία καθαρά μηδενιστική πρᾶξις, πού σηματοδοτεῖ τό τέλος τοῦ ἀνθρώπου ἐνῶ ἀντιθέτως ἡ ταφή σηματοδοτεῖ τήν ἐλπίδα καί τήν προσδοκίαν τῆς Ἀναστάσεως.

Ἡ καῦσις τῶν νεκρῶν εἰς οἱαδήποτε ἐπιχειρήματα καί ἄν θεμελιοῦται κεῖται ἐκτός τῆς Ὀρθοδόξου ἀληθείας πού καθορίζεται ἀπό τό Ἀποστολικόν λόγιον: «Οὕτω καὶ ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν. σπείρεται ἐν φθορᾷ, ἐγείρεται ἐν ἀφθαρσίᾳ· σπείρεται ἐν ἀτιμίᾳ, ἐγείρεται ἐν δόξῃ· σπείρεται ἐν ἀσθενείᾳ, ἐγείρεται ἐν δυνάμει· σπείρεται σῶμα ψυχικόν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν. ἔστι σῶμα ψυχικόν, καὶ ἔστι σῶμα πνευματικόν. οὕτω καὶ γέγραπται· ἐγένετο ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ᾽Αδὰμ εἰς ψυχὴν ζῶσαν· ὁ ἔσχατος ᾽Αδὰμ εἰς πνεῦμα ζωοποιοῦν». (Α΄ Κορ. 15, 42-45).

Ἡ κοινωνία μέ τήν καῦσιν τῶν νεκρῶν προσυπογράφει τόν μηδενισμόν της. Μία κοινωνία πού δέν ἀποδέχεται τόν ἄνθρωπον εἰς τήν ἀσθένειάν του, τήν ἀδυναμίαν του καί τόν θάνατόν του, μία κοινωνία πού ἀποτεφρώνει τούς νεκρούς της, μία κοινωνία πού καταστρέφει καί τήν ἀνάμνησι τῆς ζωῆς καί τήν ἐνθύμισι τῶν μελῶν της, μία κοινωνία πού θεωρεῖ τήν ἀρχή τοῦ ἀνθρώπου τεχνητή καί ἐπιλεκτική καί τό τέλος του ὁριστικό καί ἀμετάκλητο, μία κοινωνία πού ἀρνεῖται τήν πνοήν τοῦ αἰωνίου καί ἐγκλωβίζεται εἰς τήν ἀσφυξίαν τοῦ ἐφημέρου τί σχέσι δύναται νά ἔχη αὐτή ἡ κοινωνία μέ τή ζωήν; Ἀκόμη καί οἱ ἄθεοι ὑπεγράμμιζον τήν ἀνάμνησι τῶν ἐπιγείων θεῶν τους μέ ταριχεύσεις τῶν σωμάτων τους ὅπως εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ Λένιν.

Τό ἀποτέλεσμα τοῦ ἀνθρωπισμοῦ χωρίς Θεόν, τοῦ πολιτισμοῦ χωρίς ἀξίες καί τοῦ μηδενισμοῦ χωρίς σκοπόν, τό ἀποτέλεσμα τῆς συγχύσεως τῆς ἀθεΐας εἶναι ἡ ἐξαφάνισις τοῦ ἀνθρώπου, ἡ καῦσις καί τοῦ τελευταίου ὑπολείμματός του. Ἡ καῦσις τῶν νεκρῶν σωμάτων ὁδηγεῖ εἰς τήν καῦσιν τῆς ἀνθρωπίνης ἀξιοπρεπείας.

Εἰς τήν ἀναζωπύρωσιν τοῦ ὅλου θέματος μέ τήν ὑπογραφήν ὑπό τῆς παρούσης Κυβερνήσεως τῆς σχετικῆς κοινῆς Ὑπουργικῆς Ἀποφάσεως καί τήν ὑλοποίησί του ὁδηγεῖ ἀσφαλῶς καί μία προσπάθειαν προκλήσεως τῆς Ἐκκλησίας καί σταδιακῆς νεκρώσεως τοῦ αἰσθητηρίου τῆς πίστεως. Ἡ ἔννοια τῆς αἰωνιότητος  ἀπομακρύνεται ἀπό τήν ἐμπειρίαν τῆς ζωῆς μας. Κάθε τί πού τήν ὑπενθυμίζει καί διακριτικῶς τήν ὑπογραμμίζει βαθμιαίως γίνεται ἀνεπιθύμητον εἰς τήν ἀποδοχήν του καί ἐνοχλητικόν εἰς τήν πρακτικήν του. Σύγχρονος διανοητής, ὑπεστήριξε εἰς ἄρθρον του ἀναφορικῶς μέ τό παρατηρούμενον ἀντιμεταφυσικόν μένος ὅτι ὅλη ἡ δῆθεν ἐκσυγχρονιστική νοοτροπία τῶν τελευταίων ἐτῶν, ἀποτελεῖ «συμπλεγματικήν ἀντιμεταφυσικήν μονομανίαν», πού ἑδράζεται εἰς μίαν «βασανιστικήν ψυχολογικήν ἀνασφάλειαν».

Ἡ πρακτική καί χρηστική ἀντίληψη ἔχουν ἐπικρατήσει καί ἔχουν ἀτονίσει τήν πνευματικήν καί βιωματικήν διάστασι τῶν γεγονότων. Τό ἀληθές καί τό ὡραῖον ἔχουν ὑποταγεῖ εἰς τήν γυμνότητα καί τήν σκληρότητα τῆς ὀρθολογιστικῆς πρακτικῆς.

Ἡ λεπτομερής ἀναφορά πού γίνεται εἰς τήν θεόσωμον ταφήν τοῦ Κυρίου μας καί ὑπό τῶν τεσσάρων Εὐαγγελιστῶν, καταδεικνύει μέ ἀδιαμφισβήτητον τρόπον τήν μεγίστην σημασίαν της. Τό ἴδιο παρουσιάζεται εἰς τήν ὑμνογραφίαν καί ὑμνολογίαν ἡ κοίμησις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ Μ. Βασιλείου, τοῦ Ὁσ. Ἐφραίμ, τῶν ἁγίων Μαρτύρων καί φυσικά ὅλων τῶν πιστῶν εἰς τάς ὑπερόχους ἐπικηδείους ἀκολουθίας. Αἱ ἑορταί τῆς ἀνακομιδῆς τῶν τιμίων λειψάνων καί ἡ παράδοσις καί ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας ἀποδεικνύουν ἀδιασείστως τόν σεβασμόν τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος πού ἀποτελεῖ τό ἕνα στοιχεῖον τῆς ὑποστάσεως τοῦ ἀνθρώπου καί ἑπομένως ἡ καῦσις αὐτοῦ τοῦ σώματος ὑποκρύπτει τήν περιφρόνησιν πρός αὐτό, τήν ἀπιστίαν εἰς τήν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν σωμάτων, τήν ἐξωχριστιανικήν πίστιν εἰς τήν μετεμψύχωσιν ἤ τήν ἄρνησιν τῆς ὑπάρξεως τῆς ψυχῆς. Συνεπῶς ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία δεδικαιολογημένως διακηρύσσει ὅτι ἡ καῦσις τοῦ νεκροῦ σώματος ἀποτελεῖ ἔργῳ ἄρνησιν τῆς Ἀναστάσεως καί προκλητικήν διακήρυξιν μηδενιστικῆς ἀποχρώσεως.

Ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία συνδέεται ἀρρήκτως μέ ὅρασιν ἀνθρωπίνου σώματος καί ὄχι τέφρας. Ὅλα τά τροπάρια κάμουν λόγον διά κεκοιμημένον καί ὄχι ἀποτεφρωμένον, διά τελευταῖον ἀσπασμόν καί δι’ ἐνταφιασμόν τοῦ σώματος καί ὄχι τῆς τέφρας. Ὁπότε ἐξάγεται εὐχερῶς ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά γίνῃ ἐξόδιος Ἀκολουθία πρό τῆς καύσεως, οὔτε μετ’ αὐτήν, ἐφ’ ὅσον εἰς τήν πρώτην περίπτωσιν δέν θά ἀκολουθήσῃ ταφή καί εἰς τήν δευτέραν δέν θά ὑπάρχει σῶμα.

Ἡ Ἐκκλησία ἀνεπηρέαστος ἐκ τοῦ κοσμικοῦ πνεύματος θά ἐξακολουθῆ νά κηδεύῃ καί νά ἐνταφιάζῃ τά σώματα τῶν πιστῶν μελῶν Της, τά ὁποῖα εἶναι δυνατόν νά ἀποτελοῦν καί λείψανα διότι ἡ ἀφθαρσία καί ἡ θαυματουργία τῶν λειψάνων ἀποτελοῦν τεκμήριον θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἐφ’ ὅσον ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ διαπορθμεύεται καί εἰς ὁλόκληρον τό σῶμα.

Ἡ ἐπιλογή τῆς ἀποτεφρώσεως εἶναι ἁμαρτία καί ἀποδεικνύει τήν λανθασμένην σχέσιν μας μέ τήν Ἐκκλησία. Κάθε ἀπόκλισις ἀπό τήν διδασκαλία Της εἶναι ἀποξένωσις ἀπό τήν χάρι τοῦ ζῶντος Θεοῦ. Δι’ ὅσους θά ἐπιλέξουν τήν καῦσιν τοῦ νεκροῦ σώματός των, μάλιστα μέ δημοσίᾳ δήλωσι ἀπιστίας εἰς τήν αἰώνιον ζωήν ἤ ἀσεβείας καί περιφρονήσεως τῆς Ἐκκλησίας εὐλόγως φρονοῦμεν ὅτι δέν ὑπάρχει κανείς ἀπολύτως λόγος νά τελεσθῆ ἐξόδιος Ἀκολουθία ἤ ἐπιμνημόσυνος δέησις διότι αὐτό πού πρέπει νά σεβασθῇ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἀπόρριψις τῆς διδασκαλίας της ἀπό τόν ἴδιον τόν μεταστάντα καί ὄχι ἡ ἐνδεχομένη ἐπιθυμία τῶν συγγενῶν, συνήθως διά κοινωνικούς λόγους, τῆς τελέσεως ἐπικηδείου ἤ ἐπιμνημοσύνου Ἀκολουθίας. Αἱ Ἀκολουθίαι αὐταί προϋποθέτουν τήν πίστιν καί τήν ἐλπίδα τοῦ ἀποθανόντος εἰς τήν μετά θάνατον ζωήν καί τόν σεβασμόν του εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Δέν τελοῦνται διά κοινωνικούς λόγους ἀλλά ἀποτελοῦν προσευχάς καί ἐκτενεῖς δεήσεις τῆς Ἐκκλησίας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐκφράζει τήν ἀγάπην Της εἰς τόν ἀποθανόντα ὡς πίστιν εἰς τόν Κύριον, ἐλπίδα εἰς τήν σωτηρίαν, πόθον μετοχῆς εἰς τήν αἰώνιον ἐξανάστασιν καί αἴτησιν συγχωρήσεως τῶν ἁμαρτιῶν παρά τοῦ Κυρίου. Πῶς νά ψάλωμεν «Μακαρία ἡ ὁδός…» εἰς κάποιον πού δηλώνει πίστιν εἰς τήν μετά θάνατον ἀνυπαρξίαν του;

Συνεπῶς ἡ Ἁγιωτάτη ἡμῶν Ἐκκλησία δέν θά πρέπει νά ἀπομειώσῃ τόν ἀπόλυτον χαρακτῆρα αὐτῆς τῆς διδασκαλίας Της, διότι μία ἐνδεχομένη σχετική πρᾶξις θά ἀποδυναμώσῃ τήν σχέσιν αὐτῆς μέ τήν ἀλήθειαν. Κατά ταῦτα ἐν τῇ καθ’ ἡμᾶς θεοσώστῳ Μητροπόλει σεβόμενοι ἀπολύτως τήν ἐλευθερίαν ἐπιλογῆς τῶν ἐλευθέρων ἀνθρώπων ἀλλά καί τά θέσφατα καί δόγματα τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας, γνωρίζομεν εἰς πάντας, ὅτι δέν θά ἐπιτρέψωμεν τήν τέλεσιν ἐπικηδείου ἤ ἐπιμνημοσύνου Ἀκολουθίας εἰς οἱονδήποτε θά ἐπιλέξῃ συνειδητῶς τήν ἀποτέφρωσιν τοῦ νεκροῦ σώματός του, ἀρνούμενος ἔργῳ τήν ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασιν.

Μετ᾿ εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

,

Σχολιάστε

Η ΤΡΕΧΟΥΣΑ ΚΡΙΣΙ ΚΡΙΣΙ ΗΓΕΣΙΑΣ

Ἡ Τρέχουσα Κρίσι τῆς Ἑλλάδος εἶναι Κρίσις Ἡγεσίας

ὑπὸ Δρος Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου, Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου

Πανεπιστήμιον τοῦ Σκράντον H.Π.Α.  SCRANTON, U. S. A.

- Ἰχθὺς ἐκ τῆς κεφαλῆς ὄζειν ἄρχεται

α´ ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ἡ Ἑλλάς, ὡς χώρα μακροχρονίου ἱστορικῆς διαδρομῆς, ἀποτελεῖ τὴν ἰδιόρρυθμον, ἰδιάζουσαν, ἰδιόμορφον καὶ ἰδιοφυῆ τοιαύτην, συγκρινομένη μὲ τὰς λοιπὰς χώρας τῆς γῆς. Θείᾳ Προνοίᾳ, ἔφθασεν αὕτη εἰς τὴν ὑπερτάτην φιλοσοφικήν σκέψιν, ὥστε νὰ ἀναμένῃ καὶ Αὐτὸν Τοῦτον τὸν Ἄγνωστον Θεόν. Ἐδημιούργησε τὸν μέγιστον ἠθικὸν πολιτισμόν, τὴν τελειοτάτην γλῶσσαν, τὰς βάσεις πασῶν τῶν ἐπιστημῶν, τὸ ὑπέρτερον πολιτικὸν σύστημα, τὰς περισπουδάστους τέχνας καὶ κατασκευάς, εἰσήγαγε τὸ μέτρον εἰς ἁπάντας τοὺς τοῦ βίου τομεῖς καὶ ἠξιώθη τῆς μοναδικῆς ἀκμῆς ὁ λαός της. Καὶ ἀναμφιβόλως, ἅπαντα ταῦτα ἐπετεύχθησαν ὑπὸ τῆς διακεκριμένης ἡγεσίας, τὴν ὁποίαν ἡ Ἀρχαία Ἑλλάς ἀνέδειξεν εἰς πάσας τὰς ἐκφάνσεις τοῦ δημοσίου βίου της.

Ἡ ἀποκάλυψις τοῦ Υἱοῦ τοῦ Ἀγνώστου Θεοῦ των ἦτο τὸ ὑπέρτατον θεῑον δῶρον διὰ τὸν λαὸν τοῦτον. Ἦν δὲ οὗτος ὁ πρῶτος ἐκ τῶν ἐθνικῶν, ὅς ἀπεδέχθη τὴν τοῦ Χριστοῦ διδασκαλίαν καὶ συνεπλήρωσε διὰ ταύτης τὴν ἰδιόλογον ἠθικὴν φιλοσοφίαν. Ἡ σύζευξις αὕτη κατέστη εἰς τὰ πρῶτα ἔτη τῆς τοῦ γένους τούτου ἑτέρας λαμπρᾶς περιόδου, τῆς ὑπερχιλιετοῦς Βυζαντινῆς τοιαύτης.

Ἡ ἀκμὴ τῆς μεσαιωνικῆς ταύτης Ἑλληνικῆς Αὐτοκρατορίας ὀφείλεται εἰς τὴν πνευματικότητα τῶν ἡγετῶν της. Ὅταν ὅμως ἡ πνευματικότης τούτων ἐφθάρη, τὸ Βυζάντιον κατελήφθη, θείᾳ Προνοίᾳ καὶ πάλιν, ὑπὸ τῶν ἀλλοθρήσκων (μουσουλμάνων) ἐκ Μογγολίας καὶ οὐχὶ ὑπὸ τῶν ἀλλοδόξων (αἱρετικῶν) ἐκ Φραγκίας.

Κατόπιν πλείστων, χειρίστων καὶ μηκίστων δοκιμασιῶν, νέοι μεγάλοι καὶ θεοσεβεῖς ἡγέτες ὡδήγησαν διὰ τῆς αὐτοθυσίας των τὴν χώραν ἡμῶν εἰς τὴν ἐλευθερίαν.

β´. Ἡ νέα παρακμάζουσα ἡγεσία

Μὲ τὴν ἔναρξιν τοῦ Κ’ (20οῦ) αἰῶνος, αἱ πιέσεις τῆς ἀνθελληνικῆς δύσεως πρὸς τὴν μικρὰν ἐλευθέραν Ἑλλάδα ηὐξήθησαν καὶ οἱ παρ’ ἀξίαν ἀναλαμβάνοντες τὴν ἐξουσίαν ὡδήγησαν τὴν χώραν ἡμῶν εἰς τὴν σημερινὴν ὁλοσχερῆ κρίσιν καὶ εἰς ἅπαντας τοὺς τομεῖς. Ὁ ἐνδοτισμὸς ἤρχισεν ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς ἡγέτας τὸ απκ’ (1920), οἱ ὁποῖοι ὑπετάχθησαν εἰς τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἀθέους ψευδοηγέτας τῆς Δύσεως καὶ τῆς Ἀνατολῆς. Ὁ ἐνδοτισμὸς τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας εἰς τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ἀρχίζει μὲ τὴν μεταπολίτευσιν τὸ αποδ’ (1974). Πῶς εἶναι δυνατὸν οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέται νὰ ἀγνοοῦν τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ οἱ πολιτικοὶ τοιοῦτοι τὴν Ἱστορίαν μας καὶ νὰ ὑποπέσουν εἰς τοιούτου μεγέθους ἐγκλήματα; Οἱ μὲν ἐκκλησιαστικοὶ ἐδίχασαν τὴν Ὀρθοδοξίαν, συνεπῶς, φέρουν οὗτοι ἄπειρον εὐθύνην ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ποιμνίου των. Οἱ δὲ πολιτικοὶ προέδωκαν αὐτὴν ταύτην τὴν πατρίδα μας· ἄρα, ὀφείλουν νὰ λογοδοτήσουν πρὸς τὸν λαὸν καὶ νὰ ἐξοστρακισθοῦν ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν χώραν.

Ἡ Ἑλλάς, λόγῳ τῆς ἱστορίας της, τοῦ πολιστισμοῦ της, τῆς παιδείας της καὶ τῆς προσφορᾶς της ἐν τῷ κόσμῳ, ἀποτελεῖ μοναδικὴν χώραν καὶ ἡ Ὀρθοδοξία της εἶναι ἡ μόνη ὀρθὴ πίστις. Οἱ ταλαίπωροι ἡγέται μας δὲν ἀντιλαμβάνονται, δὲν γιγνώσκουν καὶ δὲν προασπίζουν τὸ Ἑλληνορθόδοξον ἡμῶν ἀπαράμιλλον μεγαλεῖον· συνεπῶς, δὲν ἠμποροῦν οὗτοι νὰ ἡγοῦνται Ἑλληνισμοῦ καὶ Ὀρθοδοξίας καὶ δὲν ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ ἐκπροσωποῦν τὸν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ἑλληνισμὸν. Μὲ τὰ ἔργα των ὑποβιβάζουν τὴν Ἑλλάδα καὶ δίδουν ἀφορμὴν εἰς τοὺς ἐχθροὺς της νὰ τὴν χλευάζουν διεθνῶς καὶ ἀπροκαλύπτως, ὥστε νὰ ἐξυψώσουν τὴν ἰδικήν των μικρότητα. Οἱ ἡγέται ὀφείλουν νὰ εἶναι οἱ θεματοφύλακες τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων τῆς χώρας μας καὶ μὲ αὐτοθυσίαν νὰ ὑπερασπίζουν τὰ δίκαια τῆς Ἑλλάδος, τὰ ὁποῖα καταπατοῦνται τόσον παραφόρως ὑπὸ τῶν γειτόνων μας, κουμπάρων μας, ἑταίρων μας καὶ φίλων μας.

Ἡ διαφθορὰ εἰς τὴν ἀδιάφθορον ἡμῶν χώραν ἤρχισεν ἀπὸ τοὺς διεφθαρμένους καὶ ὑπεράνω τοῦ νόμου (λόγῳ βουλευτικῆς ἀσυλίας) ἡγέτας μας. Τὸ πρῶτον τούτων θῦμα ἦτο ἡ Ἑλληνορθόδοξος παιδεία· τὴν διέφθειραν δὲ ἐκ θεμελίων ἕως ὀροφῆς, ἀκολουθοῦντες τὸ καταχθόνιον σχέδιον καταπολεμήσεως τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἐκπονηθὲν ὑπὸ τοῦ Ἑβραίου Χένρι Ἄλφρεδ Κίσσινγκερ. Ἐσυνεχίσθη δὲ εἰς τὸν δημόσιον τομέα καὶ ἐπεκτάθη τὰ τελευταῖα λε’ (35) ἔτη εἰς μέγα μέρος τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας. Ταυτοχρόνως, καταλεηλάτησαν οἱ ἡγέται οὗτοι ἁπάσαν τὴν Ἑλλάδα καὶ ὡδήγησαν ταύτην εἰς τὴν παντοειδὴ χρεοκοπίαν καὶ τὸν περίγελο τῆς σήμερον.

Οἱ ἀνιστόρητοι καὶ ἀντιορθόδοξοι πολιτικοὶ μας εἰσήγαγον τὴν αὐτάρκη καὶ αὐτόνομον Ἑλλάδα εἰς τὴν Ἑβραιοκατεσκευασμένην καὶ γραφειοκρατικὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν, κατόπιν εἰς τὴν Οἰκονομικὴν καὶ Νομισματικὴν Ἕνωσιν· μᾶς ἐπέβαλον τὸ Εὐρωσύνταγμα, τὸ ὁποῖον ὑπέρκειται τοῦ ἡμετέρου Συντάγματος καὶ τώρα θέλουν νὰ δώσουν τὴν Ἑλληνικὴν ἰθαγένειαν εἰς ἀλλοεθνεῖς, ἀλλοθρήσκους καὶ ἀλλογενεῖς λαθρομετανάστας. Τὸ χείριστον πάντων εἶναι ὅτι ὅλα ταῦτα ἐπιβάλλονται ἀντιδημοκρατικῶς ἄνευ δημοψηφισμάτων.

Τὸ θέμα λαθρομεταναστεύσεως εἶναι θέμα ὑπάρξεως καὶ διαιωνίσεως τῆς Ἑλληνορθοδόξου ἡμῶν χώρας (εἶναι θέμα διατηρήσεως τῆς ἡμετέρας ταυτότητος) καὶ ἡ πολιτικὴ ἡγεσία τῆς Ἑλλάδος ἔχει μεγίστην εὐθύνην διὰ τὴν μὴ ἀντιμετώπισίν του. Ἡ λαθρομετανάστευσις ἐπεβλήθη ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν τῆς Ἑλληνορθοδοξίας, μὲ πρόσχημα, τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, τὸ πολιτικὸν ἄσυλον, τοὺς οἰκονομικοὺς μετανάστας, κ.ἄ. Ἡ πραγματικότης καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ἀπολύτως ἄλλη· εἶναι ὁ στόχος τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων κατὰ τοῦ φωτός, καθ’ ὅτι ἡμεῖς εἴμεθα οἱ μόνοι ἀντιστεκόμενοι εἰς τὰ σατανικὰ των σχέδια. Διὰ τῆς ἐπιβολῆς τοῦ ἀλλοθρήσκου καὶ πεπλανημένου μουσουλμανισμοῦ ἐξουδετεροῦν τὴν γιγνώσκουσαν τὴν ἀλήθειαν Ἑλληνορθοδοξίαν καὶ ὁ σκοπὸς των ἐπιτυγχάνεται. Τὸ ἔδαφος εἶναι ἐλεύθερον διὰ τὴν μεγάλην ὑποδοχὴν καὶ ἀποδοχὴν τοῦ ἀντιχρίστου τοῦ μεσσίου (Μ…) τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Ἐὰν ὁ Γιῶργος Παπανδρέου καὶ ἡ ὑπὸ αὐτοῦ ΠΑΣΟΚυῖα κυβέρνησις καταδικάσῃ τὴν Ἑλλάδα εἰς ἀφανισμὸν θὰ μείνη καὶ οὗτος εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Ἱστορίαν ὡς γενοκτόνος τῶν Ἑλλήνων ἐντὸς τῆς ἑαυτῶν χώρας.

Ἡ πανσπερμία αὕτη τῶν λαθρομεταναστῶν δὲν ἔχει τίποτε κοινὸν μὲ τὸν Ἑλληνορθόδοξον πολιτισμὸν καὶ παιδείαν καὶ ἀναμφιβόλως, δὲν ἠμποροῦν οὗτοι νὰ ἔχουν Ἐθνικὴν Ἑλληνικὴν συνείδησιν· συνεπῶς, δὲν δύνανται νὰ γίνουν Ἕλληνες πολῖται. Θὰ εἶναι ὑπὸ ὅρους φιλοξενούμενοι (ἐὰν δὲν δημιουργοῦν Ἐθνικὸν πρόβλημα) ἢ παρανόμως διαμένοντες ἕως ὅτου φύγουν ἢ ἀπελαθοῦν, ἀλλ’ οὐδέποτε νὰ καταστοῦν Ἕλληνες πολῖται. Οἱ μουσουλμάνοι καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἀλλόθρησκοι, ἀλλοεθενεῖς καὶ ἑτερόχρωμοι λαθρομετανάσται θὰ ἀποτελέσουν τὸν δούρειον ἵππον τῆς Νέας Τάξεως ἐντὸς τῆς χώρας μας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸν μοναδικὸν στόχον της, λόγῳ ἀκριβῶς τῆς Ἑλληνορθοδόξου παιδείας της, τῆς ὁμοιογένείας της, τῆς ὁμοιομορφίας της, τῆς ὁμοιοπαθείας της, τῆς ὁμοιοπρεπείας της, τῆς ὁμοιοτροπίας της, τῆς ὁμοιοτυπίας της, τοῦ ὁμοιόχρου της καὶ τῆς ὁμοιοπορείας καὶ ὁμοιοϊστορίας ἐπὶ πολλὰς χιλιετίας. Ἡ Ἑλλὰς ἀνήκει εἰς τὰ Ἑλληνόπουλα τῆς αὔριον, εἰς τὰς μελλούσας γενεὰς τῶν Ἑλληνορθοδόξων καὶ ἡ παροῦσα κυβέρνησις δὲν ἔχει κανένα δικαίωμα να παραδώσῃ τὴν χώραν τῶν μελλουσῶν γενεῶν εἰς οἱονδήποτε ξένον μὲ τὴν ἄνομον νομοθεσίαν περὶ ἰθαγενείας τῶν ξένων τοῦ Παπανδρέου, ἡ ὁποία κατεργάζεται τὸ τέλος τῆς Ἑλλάδος.

Αἱ ἀνθελληνικαὶ καὶ ἀντίχριστοι πράξεις τῶν τελευταίων κυβερνήσεων ἀποτελοῦν ἐσχάτην προδοσίαν διὰ τὴν Ἑλλάδα. Δὲν ἔκαμνον ἔστω καὶ ἕν δημοψήφισμα δι’ οἱονδήποτε Ἐθνικὸν θέμα καὶ τώρα, ἄνευ δημοψηφίσματος πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποπειραθοῦν νὰ δώσουν τὴν Ἑλληνικὴν ἰθαγένειαν εἰς τοὺς μὴ Ἕλληνας καὶ ἀντιορθοδόξους. Ἡ ἰθαγένεια δὲν δίδεται διὰ συναισθηματικοὺς λόγους ἢ οἰκονομικοὺς τοιούτους ἢ διὰ πολιτικοὺς ἢ λόγῳ ἐπιβολῆς ὑπὸ τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι στηρίζουν τοὺς ψευδοηγέτας μας. Ἡ ἰθαγένεια βασίζεται εἰς τὰς Ἐθνικάς, φυλετικάς, γλωσσικάς, πνευματικὰς καὶ πλείστας ἑτέρας ἀξίας, τὰς ὁποίας κατέχει ὁ Ἑλληνορθόδοξος. Δὲν ἠμποροῦν νὰ ἐπιβάλουν τὴν ἀποικιοκρατίαν ὀλίγοι ἀνθέλληνες ψευδοπολιτικοὶ καὶ τὴν διάλυσιν τῆς μόνης ὀρθῆς πίστεως, τῆς παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας, ὡρισμένοι ψευδοεπίσκοποι.

γ´. Ἐπίλογος

Τὸ κομματικὸν κράτος τῶν ΠΑΣΟΚων εἶναι γνωστὸς εἰς ἡμᾶς ἐπὶ κ’ (20) ἔτη. Ἠφάνισε τὴν Ἑλλάδα καὶ σήμερον διασύρεται ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ χλευάζεται διεθνῶς ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν μας, ἐξ αἰτίας τῆς ἀγνοίας καὶ ἀμαθείας τῶν κυβερνώντων, οἱ ὁποῖοι ἀγνοοῦν τὴν Ἑλληνικὴν Γραμματείαν, παιδείαν, πολιτισμὸν καὶ ἱστορίαν. Ἄρα, ἡ ἀπάντησις ἡμῶν πρὸς τοὺς ξένους ἐπικριτάς μας ἠμπορεῖ καὶ πρέπει νὰ εἶναι ὅτι οἱ ὁδηγήσαντες τὴν Ἑλλάδα εἰς τὴν παντοδαπῇ κρίσιν τῆς σήμερον δὲν εἶναι κἄν μεμυημένοι εἰς τὴν Ἑλληνορθόδοξον παιδείαν· συνεπῶς, δὲν εἶναι Ἕλληνες. Ὁ κ. Παπανδρέου θὰ ἀποδειχθῇ ὅτι ἦτο ἡ καταστροφὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὸν ἐκλογικὸν νόμον, μὲ τὸ συγκεντρωτικὸν μοντέλο διακυβερνήσεως, τὸν Καλλικράτην, ὑποδιαίρεσις τῆς χώρας εἰς ιγ’ (13) περιφερείας, μὲ τὴν ἰθαγένειαν καὶ τὴν ψῆφον εἰς τοὺς ἀλλοδαποὺς καταληψίας καὶ τὰ ὑπόλοιπα δεινά, τὰ ὁποῖα μᾶς ἑτοιμάζουν οἱ ἐπιβάλλοντες τοῦτον. Δι’ αὐτὴν τὴν πατρίδα, τὴν ὁποίαν προσπαθοῦν νά διοικήσουν ὡρισμένοι παρ’ ἀξίαν ἀνελθόντες καὶ ὑποβασταζόμενοι εἰς τὴν θέσιν ταύτην, ἔχουν δώσει τὴν ζωὴν των ἑκατομμύρια Ἑλλήνων ἡρώων καὶ μαρτύρων.

Ὁ τύπος καὶ ἅπαντα τὰ ΜΜΕ ἐλέγχονται ὑπὸ τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων καὶ διὰ τοῦτο ἡ ἐνημέρωσις τῶν πολιτῶν εἶναι μὶα ἁπλῆ ἀνθελληνικὴ καὶ ἄθεος προπαγάνδα. Δὲν ἠμποροῦν οἱ ἐγκάθετοι οὗτοι νὰ νοθεύουν τὴν Ἑλληνορθοδοξίαν μας. Ἡ Ἑλλὰς ἀνήκει, καθ’ ὅλην τὴν μακραίωνα Ἱστορίαν της, εἰς τοὺς Ἕλληνας καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ δὲν ἠμπορεῖ νἀ καταστῇ ἕρμαιον τῶν πεφωτισμένων τῆς Λέσχης Μπίλντερμπεργκ (Bilderberg Club) καὶ τῶν λοιπῶν προπομπῶν τοῦ ἀντιχρίστου. Αὐτὰ τὰ φοβερά, τὰ ὁποῖα μεθοδεύει ὁ Γιῶργος Παπανδρέου ἀποτελοῦν ὄχι μόνον ἀπειλὴν κατὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ καὶ ὁλοκλήρου τῆς χριστιανικῆς Εὐρώπης. Ἡμεῖς, ὡς Ἑλληνορθόδοξοι, δὲν παραχωροῦμεν ἀμαχητὶ οὐδέποτε καὶ εἰς οὐδένα τὴν Ἐθνικὴν μας κυριαρχίαν, τὴν ἐλευθερίαν τῆς πατρίδος μας, τὰ δίκαια τῶν Ἑλλήνων καὶ δὲν ἐπιτρέπομεν τὴν νόθευσιν τοῦ πολιτισμοῦ μας, τὴν ἐγκατάλειψιν τὴς ἐπαρχίας μας, τὴν διάλυσιν τὴς παιδείας μας, τὴν καταστροφὴν τῆς οἰκονομίας μας καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα τὴν ἀλλοίωσιν τῆς πίστεώς μας. Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν, ἀκουέτω.

, , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

Τὴν περίληψη τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας στὸ Ἐθνικὸ Πρόγραμμα Διδασκαλίας Γλωσσῶν, στηρίζουν δώδεκα μέλη τῆς πολιτειακῆς Ἐργατικῆς κυβέρνησης τῆς Βικτόριας. Μεταξύ αὐτῶν εἶναι ὑπουργοί, ὑφυπουργοί, βουλευτές καὶ γερουσιαστές. Σὲ ἐπιστολή τους πρὸς τὴν ἀντιπρόεδρο τῆς ὁμοσπονδιακῆς κυβέρνησης τῆς Αὐστραλίας καὶ ὑπουργὸ Παιδείας, Τζούλια Γκίλαρντ ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι «γλῶσσα ἐθνικῆς προτεραιότητας» καὶ θὰ πρέπει νὰ εἶναι στὶς γλῶσσες ποὺ θὰ διδάσκονται στὰ κρατικὰ σχολεῖα.
Ὑπενθυμίζουν δὲ στὴν ὑπουργὸ Παιδείας, τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ὁμιλεῖται καὶ διδάσκεται εὑρέως σὲ ὁλόκληρη τὴν Αὐστραλία, σὲ κρατικὰ καὶ ἐθνοτικὰ σχολεῖα. Προσθέτουν ἐπίσης ὅτι «ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει ἰδιαίτερη ἀκαδημαϊκή σημασία. Ἡ παγκόσμια σκέψη καὶ ὁ δυτικὸς πολιτισμὸς ἔχουν επηρεασθεῖ ἄμεσα ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, γενικά, καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, εἰδικά». (http://www.apogevmatini.gr/?p=80025)
Αὐτὰ στὴν Αὐστραλία. Ἀλλὰ γιὰ ποιά ἑλληνικὴ γλῶσσα ὁμιλοῦν; Ποῦ τὴν εἶδαν, ποῦ τὴν ἄκουσαν; Μήπως ἐννοοῦν τὴν γλῶσσα τῶν Ἑλλήνων ὑπουργῶν Παιδείας; Δὲν ἔμαθαν ἀκόμη  οἱ «δυστυχεῖς» Αὐστραλοὶ πὼς στὴν Ἑλλάδα φυσάει «νέος ἄνεμος»; Δὲν ἔμαθαν πὼς στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ χρόνια ἔχει ΜΕΘΟΔΙΚΩΣ ὑποβαθμισθεῖ ἡ ποιότητα τῆς διδασκαλίας τῆς γλώσσας ; Δὲν ἔμαθαν πὼς στὴν Ἑλλάδα συρρικνώνεται τὸ γλωσσικὸ μάθημα καὶ δὲν θὰ διατίθενται πλέον κονδύλια γιὰ τὴν διδασκαλία του στὰ Ἑλληνόπουλα τοῦ ἐξωτερικοῦ; Δὲν ἔμαθαν πὼς στὴν Ἑλλάδα προκαταρκτικῶς θὰ ἑνοποιηθοῦν τὰ πολλά «ι, η, ει, οι, υ», ποὺ εἶναι τόσο  κουραστικά; Δὲν ἔμαθαν πὼς στὴν Ἑλλάδα ἀκολούθως ἐπιδιώκεται ἡ ἀντικατάσταση τῆς ἑλληνικῆς ἀπὸ τὴν ἀγγλική; Δὲν ἔμαθαν ὅτι καὶ ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἀκόμη ἔχουν βαλθεῖ νὰ βοηθήσουν κι αὐτοὶ ὅσο μποροῦν ἀπὸ τὴν πλευρά τους,  μὲ ἀληθοφανῆ -πάντα- αἰτιολόγηση;
Στὴν Ἑλλάδα ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα οὔτε «ἰδιαίτερη ἀκαδημαϊκὴ σημασία» ἔχει, οὔτε καμιὰ «ἐθνικὴ [πολὺ κακὴ λέξη] προτεραιότητα».  Στὴν Ἑλλάδα  σημασία καὶ προτεραιότητα ἔχουν οἱ «ἐφιαλτικὲς ἐργολαβίες» γιὰ τὴν ἐλίτ καὶ ὁ «αὐτοφονικὸς ἐφησυχασμὸς» γιὰ ὅλους τοὺς  ἄλλους.

Σχολιάστε

H ΠPΩTH Θ. ΛΕITOYPΓIΑ ΣTHN KOPΕΑ

  • Γιὰ τὴν συμπλήρωση 110 χρόνων ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Κορέας
    (βλ. σχετ:  http://christianvivliografia.wordpress.com/2010/06/02/110-χρονια-εκκλησιασ-κορεασ/)
Tό πρῶτο Ἱεραποστολικό κλιμάκιο πού ἔφθασε στήν Kορέα στίς ἀρχές Ἰανουαρίου τοῦ 1900, ἀπετέλεσαν ὁ Ἀρχιμ. Xρύσανθος Shetkofsky, ὁ ψάλτης Ἰωνᾶς Leftsenko καί ὁ ἱεροδιάκονος Nικόλαος Alexeyeff, πού εἶχε φθάσει ἐνωρίτερα μεταφέροντας τά ἱερά σκεύη ἀπό τήν Πετρούπολη. Στή Σεούλ δέν ὑπῆρχε κατοικία γιά τούς ἱεραποστόλους. Γι᾽ αὐτό φιλοξενήθηκαν σέ σπίτια ἰδιωτῶν.
Oἱ ἱεραπόστολοι, εὐθύς ἔπρεπε νά ἐνεργήσουν νά κατασκευασθῆ Ἐκκλησία, προσωρινή φυσικά στήν ἀρχή, ὅπου θά μποροῦσαν νά λατρεύουν τόν Kύριο. Αὐτή ἡ ἀνάγκη γινόταν πολύ ἐπείγουσα ἀπό τό γεγονός ὅτι τότε στήν Kορέα ζοῦσαν Ὀρθόδοξοι Pῶσσοι, πού εἶχαν μείνει κάμποσα χρόνια χωρίς λατρεία. Αὐτοί οἱ πιστοί ἔνοιωθαν ἔντονα τήν ἔλλειψι τῆς λατρευτικῆς ζωῆς καί τῆς πνευματικῆς τροφοδοσίας καί τήν ζητοῦσαν ἐπίμονα. Oἱ ἱεραπόστολοι, λοιπόν, ἔπρεπε γρήγορα νά ἱκανοποιήσουν αὐτήν τήν ἐπιθυμία…
Tό τέμπλο καί οἱ εἰκόνες γιά τόν πρῶτο Nαό εἶχαν σταλῆ στή Σεούλ διά θαλάσσης, μέσ­ῳ Ὀδησσοῦ. Tώρα ἔπρεπε νά ἐξευρεθῆ ὁ χῶρος, ὁ ὁποῖος θά μποροῦσε νά διαμορφωθῆ σέ Παρεκκλήσιο, ὅπου θά γινόταν ἡ λατρεία. Δυστυχῶς, ὅμως, τέτοιος χῶρος δέν βρέθηκε. Oἱ ἱεραπόστολοι συνάντησαν μεγάλες δυσκολίες. Ἀπό τή δύσκολη αὐτή θέσι τούς ἔβγαλε ὁ Γεν. Πρόξενος τῆς Pωσσίας A. I. Pavloff, πού ὅταν ἔμαθε τό πρόβλημά τους, μέ τήν εὐγένεια ἀγαθοῦ Pώσσου ἄρχοντα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, τούς παρεχώρησε, γι᾽ αὐτόν τόν ἱερό σκοπό, τό μεγαλύτερο καί καλύτερο δωμάτιο τῆς κατοικίας του, στό ὁποῖο μποροῦσαν νά παρακολουθοῦν τή λατρεία 50-60 ἄτομα.
Oἱ ἱεραπόστολοι εὐχαρίστως δέχθηκαν τήν πρότασι τοῦ καλοῦ οἰκοδεσπότου καί ἀμέσως τοποθέτησαν ἐκεῖ τό τέμπλο καί τά ἄλλα ἱερά σκεύη πού ἦταν ἀπαραίτητα γιά τή λατρεία. Σέ δυό ἑβδομάδες τό Παρεκκλήσιο εἶχε ἐξοπλισθÉ καί ἦταν ἕτοιμο γιά τόν ἐγκαινιασμό του.
Ὁ Ἁγιασμός τῶν Ἐγκαινίων ἔγινε τήν Kυριακή, 17 Φεβρουαρίου τοῦ 1900, ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Mεγαλομάρτυρος Θεοδώρου τοῦ Tήρωνος. Στόν Ἁγιασμό καί τήν πρώτη Θ. Λειτουργία, δόθηκε ἐπισημότης, μέ ἐνέργειες τοῦ Γεν. Προξενείου. ῎Εψαλαν οἱ Pῶσσοι ναῦτες τοῦ «Ἀτρόμητου», οἱ ὁποῖοι ἦρθαν στή Σεούλ εἰδικά γι᾽ αὐτή τήν ἐξαιρετικά ἐπίσημη, γιά τήν Kορέα, ἡμέρα. Ἐκτός ἀπό τή ρωσσική παροικία, παρευρίσκονταν ἐπίσης ἀξιωματοῦχοι τῆς Kορεατικῆς Αὐλῆς, ἐκπρόσωποι τῶν Διπλωματικῶν Σωμάτων, τοῦ Tύπου καί ἄλλοι ἐπίσημοι.
Ὁ προσωρινός αὐτός Nαός ἀφιερώθηκε στή μνήμη τοῦ Ἁγίου καί θαυματουργοῦ Nικολάου, Ἐπισκόπου Mύρων. Tήν ἑπομένη ἡμέρα οἱ τοπικές ἐφημερίδες ἔγραψαν πολλά γιά τήν πρώτη Λειτουργία τῶν Ὀρθοδόξων, πού ἔγινε στή Σεούλ. Ἔγραψαν μάλιστα εὐνοϊκά ἄρθρα καί γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γενικώτερα.
Mέ αὐτή τήν τελετή τοῦ Ἁγιασμοῦ τῶν Ἐγκαινίων καί τήν πρώτη Θ. Λειτουργία ξεκίνησε ἡ ζωή τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στήν Kορέα. Γι᾽ αὐτό ἡ 17η Φεβρουαρίου τοῦ 1900 εἶναι ἱστορική ἡμέρα γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Kορέας, ἡμέρα ἱερή, ἡμέρα τῆς πρώτης εὐλογίας τοῦ Θεοῦ στή «Xώρα τῆς πρωϊνῆς γαλήνης».
Σάββας  Lee (̍+)
Ἀπόσπασμα ἀπὸ ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΟΡΕΑΣ, τ. 1, Ἐν Πορείᾳ» , ἐκδ. ΤΗΝΟΣ, Ἀθῆναι 2005.

1 Σχόλιο

Παρακολουθῆστε

Νὰ ἔρχεται κάθε νέο ἄρθρο στὰ εἰσερχόμενά σας.

Ὑπάρχουν ἤδη 85 συνδρομητές. Ἐγγραφῆτε καὶ σεῖς.